I SA/Bd 206/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi "G." sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty płatności opłaty restrukturyzacyjnej oddala skargę Pismem z dnia [...] 2002 r. spółka złożyła wniosek o restrukturyzację należności publicznoprawnych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Wniosła również o rozłożenie opłaty restrukturyzacyjnej na raty. Organ II instancji zauważył, że od dnia [..] 2001 r. w zakresie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. toczył się spór z organami podatkowymi, który w dacie złożenia wniosku o restrukturyzację nie był jeszcze zakończony. Okoliczność powyższa wypełniała art. 15 ustawy z dnia 30 września 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), w związku z czym postanowieniem z dnia 05 grudnia 2002 r. Urząd Skarbowy we Włocławku zawiesił postępowanie restrukturyzacyjne. Po wydaniu przez Izbę Skarbową w B. decyzji z dnia [...] 2003 r., która utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] 2001 r., postanowieniem z dnia [...] 2003 r. podjęto z urzędu zawieszone postępowanie restrukturyzacyjne. Decyzją z dnia [...] 2003 r. ustalono dla spółki warunki restrukturyzacji należności publicznoprawnych z tytułu zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 599.832,96 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień złożenia wniosku, tj. 14 listopada 2002 r. w kwocie 297.172 zł oraz wysokość opłaty restrukturyzacyjnej w kwocie 89.975 zł. Na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] 2003 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Bd 2416/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia [...] 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. wznowił postępowanie w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji w/w zaległości, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] 2003 r. Po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt FSK 1212/04 skargi kasacyjnej i uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2005 r. uchylił w całości decyzję Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] 2001 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. decyzją z dnia [...] 2005 r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2000 r. w wysokości 603.008 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję pismem z dnia [...] 2005 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, którą Sąd wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 626/05 oddalił. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uprawomocnił się z dniem 12 maja 2006 r. Pismem z dnia [...] 2006 r. spółka złożyła wniosek o rozłożenie płatności ustalonej opłaty restrukturyzacyjnej na 4 raty. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. odmówił rozłożenia na raty płatność opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 89.975 zł, ustalonej decyzją Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] 2003 r. Od decyzji organu I instancji spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z przepisami prawa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 20 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołując się na treść art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców wskazał, że stanowiąc w tym przepisie materialnoprawną podstawę do stosowania szczególnej ulgi, jaką jest rozłożenie płatności opłaty restrukturyzacyjnej na raty, ustawodawca upoważnił organ podatkowy do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając temu organowi ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające zastosowanie wnioskowanej ulgi. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. jest zasadna. Organ I instancji w sposób szczegółowy rozważył istotne dla wyniku postępowania okoliczności i fakty. Argumentacja uzasadniająca decyzję mieści się w granicach uprawnień przyznanych organowi przez przepisy ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, a także Ordynacji podatkowej. Organ I instancji po wnikliwym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonał oceny możliwości wywiązania się spółki z zaproponowanego przez nią systemu ratalnego i nie znalazł podstaw do wydania decyzji uwzględniającej prośbę podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, że okoliczności takie jak "zerowa" płynność finansowa spółki, niekorzystna struktura bilansu, brak aktywów w postaci środków trwałych oraz należności, brak jakichkolwiek przychodów począwszy od 2002 r., brak majątku pozwalającego na reaktywowanie działalności, brak zdolności kredytowej nie pozwalają przypuszczać, że zaproponowany przez skarżącą układ ratalny zostanie zrealizowany. Samo zapewnienie spółki o podejmowaniu działań mających na celu uzyskanie środków finansowych pozwalających na zapłatę opłaty restrukturyzacyjnej nie gwarantuje wywiązania się z ewentualnego układu ratalnego. Organ odwoławczy zauważył, że spółka nie zgadzając się z decyzją organu I instancji poza kwestionowaniem tej decyzji nie przedstawia żadnych nowych argumentów dających podstawy do jej zmiany. Zarzuty podnoszone przez stronę w odwołaniu nie stanowią wystarczającej przesłanki do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ podkreślił, że spółka w trakcie toczącego się ponad 3 lata postępowania nie zgromadziła żadnych środków na wpłatę opłaty restrukturyzacyjnej, choć w trakcie prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego, stosownie do art. 14 ust 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców wszczęte postępowania egzekucyjne oraz karno-skarbowe podlegało zawieszeniu do dnia wydania decyzji o restrukturyzacji, nie były podejmowane jakiekolwiek czynności egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie należności podatkowych. W ocenie organu odwoławczego skutek ten winien znaleźć pozytywne odzwierciedlenie w działalności spółki w postaci uzyskiwania przychodów, zawierania kontraktów. Jednakże skarżąca zaprzestała prowadzenie działalności gospodarczej w dniu [....] 2001 r. Ponadto jedyny uzyskany przez nią przychód wynikał z pojedynczej transakcji, co świadczy o braku jakiejkolwiek pozycji na rynku obsługi nieruchomości oraz niezbędnego doświadczenia. Organ odwoławczy podniósł, że w informacji o bieżącej sytuacji finansowej spółki złożonej wraz z wnioskiem o restrukturyzację z dnia [..] 2002 r. strona wskazywała, iż rozłożenie opłaty restrukturyzacyjnej na raty pozwoli na jej terminową zapłatę. Zostanie to zrealizowane przez dofinansowanie spółki przez udziałowców. Od momentu złożenia wniosku do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy dofinansowanie nie nastąpiło, jak również nie podjęto żadnych działań zmierzających do realizacji tego przyrzeczenia (np. uchwały warnego zgromadzenia wspólników) a sytuacja finansowa spółki nie uległa żadnej poprawie. Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [....] 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we Włocławku określającą spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od dnia [...] 2000 r. do dnia [...] 2000 r. w kwocie 603.008 zł. Zaległość podatkowa wynikająca z w/w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. stanowiła podstawę do wydania decyzji ustalającej warunki restrukturyzacji i określenia opłaty restrukturyzacyjnej. Spółka składając odwołanie od decyzji odmawiającej rozłożenie na raty płatności opłaty restrukturyzacyjnej nie przedstawiła żadnych dowodów na to, iż w okresie od dnia ogłoszenia wyroku, tj. 11 kwietnia 2006 r. do dnia złożenia odwołania zgromadziła stosowne środki pieniężne na dokonanie wpłaty pierwszej raty opłaty restrukturyzacyjnej, choć termin pierwszej z rat zaproponowała na dzień [...] 2006 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w rozpatrywanej sprawie aktywność skarżącej w kwestii pozyskania środków na uregulowanie opłaty restrukturyzacyjnej ograniczyła się wyłącznie do złożenia wniosku o rozłożenie zapłaty na raty. W świetle powyższego organ odwoławczy za nierealne uznał zapewnienia spółki o możliwości wywiązania się z wnioskowanego układu ratalnego. Organ nie dopatrzył się też naruszenia art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W prowadzonym postępowaniu organ I instancji miał obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co w ocenie organu odwoławczego uczynił. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 20 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazując na treść art. 20 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców podniosła, że udzielenie ulgi w formie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej oparte jest na tzw. uznaniu administracyjnym, nie oznacza to jednak dowolności w orzekaniu, co jej zdaniem miało miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazała, że nie ma płynności finansowej. Od 2002 r. nie uzyskała jakichkolwiek przychodów. Nie ma aktywów w postaci środków trwałych oraz należności. Jej aktualna sytuacja finansowa ukształtowana została przez decyzję Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] 2001 r., który określił spółce zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. na kwotę 599.907 zł wraz z odsetkami oraz zajęcie rachunku bankowego firmy. Spowodowało to paraliż działalności spółki, utratę wiarygodności, uniemożliwiło dokonywanie operacji rynkowych. Podniosła, że od 2002 r. nie ponosiła kosztów i nie uzyskiwała przychodów. Sytuacja taka trwała do końca 2006 r. Skarżąca wskazała, że nie jest w stanie likwidacji, ani upadłości. Nie posiada innych długów niż wyżej wymienione. W przypadku pozytywnych decyzji organów podatkowych odnośnie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej ma szansę na wznowienie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami i zarządzania nimi. Zaznaczyła, że pomoc ze strony organów podatkowych spowoduje powstanie warunków do wznowienia działalności firmy, a tym samym pozwoli Skarbowi Państwa odzyskać część należności, jak również uzyskać dochody w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej w wysokości 89.975 zł. Zgodnie z art.20 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców organ restrukturyzacyjny, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przedsiębiorcy, w tym w szczególności niskim poziomem bieżącej płynności finansowej, na jego wniosek może, w formie decyzji, rozłożyć na raty opłatę restrukturyzacyjną. Przepis ten jako przesłankę rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej przewiduje ważny interes przedsiębiorcy. Jest to pojęcie niedookreślone, którego konkretyzacja jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niski poziom płynności finansowej może stanowić podstawę rozłożenia na raty powyższej opłaty. Należy podkreślić, że decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie art.20 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że decyzja co do rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej pozostawiona została swobodnemu uznaniu organu restrukturyzacyjnego. Ustalenie nawet przez organ, że istnieje ważny interes przedsiębiorcy uzasadniający rozłożenie opłaty na raty, stanowi jedynie konieczną przesłankę do rozważenia takiej możliwości, ale nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla strony. Organ restrukturyzacyjny, mając pozostawiony wybór takiego lub innego rozstrzygnięcia, ma jednak zawsze obowiązek wszechstronnego wytłumaczenia się w uzasadnieniu decyzji, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przyznana organom administracyjnym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza zatem dowolności. Decyzje z zakresu uznania administracyjnego podlegają kontroli sądowej. Kontrola ta sprowadza się, po pierwsze do oceny, czy organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a więc uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes przedsiębiorcy, oraz po drugie - czy nie naruszył on w ramach uznania zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie jest natomiast władny wkraczać w sferę samego uznania organów. W celu ustalenia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada czy w jego toku organy restrukturyzacyjne zachowały rządzące nim i określone w ustawie Ordynacja podatkowa zasady w zw. z treścią art.9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Przede wszystkim zgodnie z art. 122 tej ustawy, w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu są one na mocy art. 187 § l ww. ustawy zobowiązane do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jako przesłanki przemawiające za przyznaniem wnioskowanej ulgi skarżąca wskazała "zerową" płynność finansową z uwagi na brak jakichkolwiek przychodów, środków trwałych czy należności. Organ restrukturyzacyjny I instancji jak i organ odwoławczy podkreśliły, iż takie okoliczności, jak zerowa płynność finansowa spółki, niekorzystna struktura bilansu, brak aktywów w postaci środków trwałych oraz należności, brak jakichkolwiek przychodów począwszy od 2002 r., brak majątku na reaktywowanie działalności, brak zdolności kredytowej, nie pozwalają przypuszczać, że zaproponowany przez spółkę układ ratalny zostanie zrealizowany. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w dniu [...] 2001 r. Stwierdził, iż obietnica dofinansowania spółki przez udziałowców nie została zrealizowana. Aktywność spółki w kwestii pozyskania środków na opłatę restrukturyzacyjną ograniczyła się do złożenia wniosku o rozłożenie zapłaty na raty. W rezultacie organ uznał za nierealne zapewnienia spółki o możliwości wywiązania się zapłaty poszczególnych rat opłaty restrukturyzacyjnej W świetle powyższego należy stwierdzić, że organy dokonały szczegółowej i wyczerpującej analizy sytuacji majątkowej oraz finansowej podatnika z punktu widzenia wskazanych przez niego okoliczności. Uznały, iż okoliczności te nie są wystarczające dla przyznania ulgi w postaci rozłożenia opłaty restrukturyzacyjnej na raty i podały motywy takiego rozstrzygnięcia. W sposób prawidłowy przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie i nie naruszyły prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.