I SA/Bd 215/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz pełnomocnika adwokata S. M. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. pozostawił bez rozpatrzenia podanie J. S. z dnia [...] r. złożone w imieniu J. sp. z o. o. w likwidacji w B. o wydanie zaświadczenia o wysokości dochodów za okres ostatnich trzech miesięcy 2010 r. Organ wskazał, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków podania dotyczących wskazania celu dla którego zaświadczenie miało być wydane, wniesienia opłaty skarbowej za wydanie przedmiotowego zaświadczenia, wskazania dostatecznej identyfikacji osoby wnoszącej podanie oraz określenia osoby prawnej składającej podanie. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, strona złożyła zażalenie. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędne przyjęcie, że nie zastosował się do wezwania organu i nie usunął braków formalnych złożonego wniosku w terminie 7 dni. Podniósł, że w dniu 03 grudnia 2010 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w B. wpłynęło oświadczenie skarżącego, w którym odniósł się on do żądanych przez organ braków formalnych. Skarżący zaznaczył, że podanie wniesione przed upływem terminu do organu niewłaściwego, uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W toku postępowania zażaleniowego, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wezwał stronę do usunięcia braków wniesionego zażalenia, poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa od J. sp. z o. o. w likwidacji w B. Wymienione postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 08 lutego 2011 r. W dniu 09 lutego 2011 r. strona złożyła osobiście w kancelarii Izby Skarbowej w B. pismo zatytułowane "Odpowiedź na wezwanie". Skarżący nie przedłożył jednak żądanego pełnomocnictwa wskazując, iż przedkładał je już wcześniej oraz że nie jest w stanie złożyć kolejnego pełnomocnictwa. Jako przyczynę podał brak możliwości nawiązania kontaktu z zarządem spółki, ponieważ znajduje się on obecnie poza granicami kraju. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że twierdzenie skarżącego, iż złożył w niniejszej sprawie pełnomocnictwo nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Organ podatkowy pierwszej instancji poinformował, że strona nie złożyła stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki J. sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w B. Ponadto, w wyznaczonym przez organ odwoławczy terminie 7 dni strona także nie przedłożyła żądanego pełnomocnictwa. Z uwagi zatem na brak pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę do występowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w B., organ stwierdził, że J. S. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), co skutkuje niedopuszczalnością zażalenia. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Skarżący stwierdził, że zasadnie i wyczerpująco odpowiedział na wezwanie organu dotyczące usunięcia braków formalnych zażalenia. Ponownie podkreślił, że w sprawie składał już pełnomocnictwo oraz, że w chwili obecnej nie jest w stanie złożyć kolejnego pełnomocnictwa z uwagi na przebywanie zarządu spółki poza granicami kraju. Ponadto, powielając argumentację zażalenia zarzucił błędne przyjęcie, że nie zastosował się do wezwania organu i nie usunął braków formalnych złożonego wniosku w terminie 7 dni. W tym zakresie wskazał na treść pisma z dnia 03 grudnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę wydanych rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. To oznacza, że Sąd może zaskarżone rozstrzygnięcie uchylić lub stwierdzić jego nieważność, w sytuacji gdy w istotny sposób narusza przepisy prawa. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani procesowego w stopniu pozwalającym na jego uchylenie. Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność rozstrzygnięcia organu co do niedopuszczalności zażalenia, złożonego przez osobę, która zdaniem organu nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej Op. Należy wskazać, że organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 O.p.) ma obowiązek rozpoznać ponownie kwestię należytego wykazania w postępowaniu odwoławczym zakresu umocowania pełnomocnika, a co za tym idzie, prawidłowości pozostawienia bez rozpatrzenia odwołań i wniosków wniesionych przez stronę. Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy spełnił ten obowiązek . Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie I FSK 1742/08 w którym NSA wyraził niżej wskazane stanowisko : " W zakresie wykładni art. 169 O.p., zwrócić należy uwagę na to, że przepisu tego nie można interpretować w oderwaniu od zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zatem kwestia nieuzupełnienia braków formalnych w zakresie pełnomocnictwa, w świetle usunięcia wątpliwości w tym zakresie w dalszym toku postępowania, nie może być przyczyną uniemożliwienia stronie załatwienia jej sprawy w postępowaniu podatkowym zgodnie z art. 122 O.p". Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie wskazanego przepisu art.169 Op. wezwał stronę do usunięcia braków wniesionego zażalenia, poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Strona w odpowiedzi złożonej osobiście nie złożyła żądanego pełnomocnictwa tłumacząc się tym, ze takie pełnomocnictwo składała wcześniej oraz, że nie złoży kolejnego bo zarząd spółki jest w kraju niedostępny. Organ uznał ,iż twierdzenie strony co składanego wcześniej pełnomocnictwa nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy gdyż skarżący nie przedłożył takiego dokumentu. Nie przedłożył również żądanego pełnomocnictwa do zastępowania spółki w likwidacji na obecnym etapie sprawy. W związku z czym organ uznał, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, co skutkowało uznaniem, że zażalenie jest niedopuszczalne bo złożyła je osoba nieumocowana. Należy zaznaczyć, że w dacie złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia spółka, w imieniu, której skarżący złożył wniosek była już od prawie roku tj. od [...] r. w likwidacji. Powyższe stanowisko organu zasługuje na aprobatę. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego wniosku a zatem organ zasadnie, stosownie do przepisu art. 169 § 4 wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Bezpośrednią przyczyną zastosowania tego przepisu przez organ była niewłaściwa, w ocenie organu, reprezentacja strony w piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania. Należy podnieść, iż w świetle art. 135 Ordynacji podatkowej zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Z uwagi zatem na brak pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę do występowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej w B., organ zdaniem Sądu zasadnie stwierdził, że skarżący nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), co skutkuje niedopuszczalnością złożonego zażalenia przez osobę nieumocowaną. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 250 cyt. ustawy.