I SA/Bd 223/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. spółka z o. o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 lutego 2025 r. nr 0401-IOA.4823.7.2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2023 r. o godz. 9:10 w miejscowości C. (punkt kontrolny na drodze [...]) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. przeprowadzili kontrolę zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową o numerze rejestracyjnym [...], przewożącego towar w postaci produktów paliwowych (pozycja CN 2710) w ilości 30.500 litrów podlegający systemowi monitorowania SENT, objęty zgłoszeniem [...]. Przewoźnikiem i jednocześnie podmiotem odbierającym była "[...]" Sp. z o.o. w [...] (dalej także jako: "Przewoźnik", "Spółka", "Skarżąca"). W trakcie kontroli stwierdzono, że Przewoźnik: - nie zapewnił w trakcie całej trasy przewozu towaru przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego powyższym zgłoszeniem, co stanowi naruszenie obowiązku uregulowanego w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 104; dalej także jako: "ustawa SENT"), - zgłosił do systemu SENT dane niezgodne ze stanem faktycznym oraz okazaną dokumentacją towarzyszącą przewozowi przez wskazanie w polu "Numer zezwolenia drogowego" sformułowania "NIEWYMAGANE", podczas gdy faktycznym numerem zezwolenia był numer [...], a zatem naruszył obowiązek wynikający z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f ustawy SENT, - nie dokonał aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu w zakresie, w jakim był zobowiązany do ich zgłoszenia przez wskazanie daty [...] sierpnia 2023 r. jako daty planowanego zakończenia przewozu, podczas gdy przewóz był również realizowany [...] sierpnia 2023 r., co stanowi naruszenie art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ustawy SENT. Powyższe ustalenia ujęte zostały w protokole kontroli z [...] sierpnia 2023 r., jak również potwierdzone wydrukami zgłoszenia przewozu [...], tj. wydrukiem formularza przewozu towarów podczas kontroli na drodze (SENT 811) oraz wydrukiem z systemu SENT-GEO – Monitorowanie lokalizacji pojazdów. W trakcie kontroli Przewoźnik dokonał aktualizacji danych w ww. zgłoszeniu, polegającej na zmianie numeru zezwolenia oraz daty planowanego zakończenia przewozu, a po zakończeniu kontroli kontynuował przewóz. Kierujący zestawem pojazdów B. E. nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń co do treści protokołu z kontroli. Decyzją z [...] sierpnia 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. (dalej także jako: "NUCS") nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przez Przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Ponadto NUCS odstąpił od nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez Przewoźnika art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f ustawy SENT oraz odstąpił od nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez Przewoźnika przepisu art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ustawy SENT z uwagi na interes publiczny wskazując, że cel prewencyjny ustawy w tym zakresie został osiągnięty. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. o godz. 13:14 podmiot wysyłający, tj. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] Sp.j. dokonał zgłoszenia przewozu towaru w postaci produktów paliwowych (pozycja CN 2710) w ilości 30.500 litrów, podlegającego systemowi monitorowania SENT. Podmiot wysyłający jako miejsce załadunku wskazał adres [...], tj. ul. [...] w miejscowości [...], przy czym wskazując nr GPS tej lokalizacji podał dane właściwe dla adresu: ul. [...] w miejscowości [...] położonej ok. 9 km od faktycznego miejsca załadunku. Powyższa usterka spowodowała, że w przypadku monitorowania trasy przewozu towaru w systemie SENT-GEO, oznaczenie miejsca załadunku towaru nie pokrywało się z miejscem faktycznego jego dokonania, którym, jak wskazują inne dowody w sprawie (m.in. dowód wydania nr [...]/A), była właśnie Baza Paliw Nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ zauważył, że powyższa nieprawidłowość nie była przedmiotem postępowania, niemniej dla prawidłowości przedstawienia stanu faktycznego sprawy (trasy przejazdu i przerw w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przedmiotowy przewóz) koniecznym było jej wyjaśnienie. Następnie, tego samego dnia o godz. 18:56 użytkownik systemu SENT – T. G. (prezes zarządu "[...]" Sp. z o.o.) - uzupełnił zgłoszenie o dane wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, w tym: - o planowaną datę zakończenia przewozu towaru wskazując [...] sierpnia 2023 r., podczas gdy transport realizowany był również następnego dnia, tj. [...] sierpnia 2023 r., - o numer zezwolenia drogowego wskazując "NIEWYMAGANE", podczas gdy faktycznym numerem zezwolenia drogowego był numer [...] (czyli numer licencji na międzynarodowy zarobkowy przewóz rzeczy, z której wypis został okazany przez kierowcę w trakcie kontroli). W dalszej kolejności, tj. [...] sierpnia 2023 r. ok. godz. 22:30 zestaw pojazdów składający się z ciągnika siodłowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...], wyjechał z [...] przy ul. [...] w [...]. Od tego miejsca (wjazdu na drogę publiczną) Przewoźnik zobligowany był do przekazywania do rejestru SENT danych geolokalizacyjnych ww. środka transportu. Ustalono jednak, że lokalizator GPS nr [...] włączony został dopiero kolejnego dnia, tj. [...] sierpnia 2023 r. ok. godz. 8:30 na drodze krajowej [...] pomiędzy ulicami [...] a [...] w miejscowości [...], czyli ok. 5,5 km od miejsca załadunku. Z powyższego wynika, że w okresie od [...] sierpnia 2023 r. (ok. godz. 22.30) do [...] sierpnia 2023 r. (ok. godz. 8.30) Przewoźnik nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu SENT, a zatem nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przewozu. Ponadto Przewoźnik, pomimo kontynuowania transportu w dniu [...] sierpnia 2023 r., nie zaktualizował daty planowanego zakończenia przewozu. Dodać należy, że zgodnie z wyjaśnieniami Referatu Usług – Komunikacji Elektronicznej oraz Usługi Elektronicznego Monitorowania Przewozu Towarów Izby Administracji Skarbowej w Z. G., zawartymi w piśmie z [...] stycznia 2024 r., wskazanie w polu "Planowana data zakończenia przewozu" daty wcześniejszej, niż faktyczna data zakończenia przewozu, uniemożliwia bieżące monitorowanie trasy przejazdu pojazdu, ponieważ dane do wizualnej prezentacji pobierane są ad-hoc na podstawie zarejestrowanych dat faktycznego rozpoczęcia i planowanego zakończenia przewozu podanych w zgłoszeniu. Tym samym, w chwili rozpoczęcia kontroli w dniu [...] sierpnia 2023 r. o godz. 9:10 w miejscowości C. (punkt kontrolny na drodze [...]) nie było możliwe monitorowanie przejazdu w systemie SENT-GEO. Dopiero dokonanie przez Przewoźnika stosownej aktualizacji daty planowanego zakończenia przejazdu w czasie trwającej kontroli ([...] sierpnia 2023 r. o godz. 9:43) umożliwiło organom monitorowanie trasy przejazdu środka transportu. T. G., dokonując przedmiotowej aktualizacji zgłoszenia przewozu, zgłosił również prawidłowy numer zezwolenia drogowego, tj. [...]. Wprowadzenie powyższych korekt umożliwiło zwolnienie środka transportu (o godz. 10:07) i kontynuowanie przejazdu. DIAS podał, że przepisy ustawy SENT regulują przesłanki wymiaru kary pieniężnej, jak i możliwość odstąpienia od nałożenia tej kary wskazując kryteria, które są wymagane, aby organ mógł podjąć odpowiednią decyzję w kwestii odstąpienia. Organ wskazał, że dokumentacja ekonomiczno-finansowa Skarżącej nie wskazuje na brak możliwości uregulowania przedmiotowej należności ani na to, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT uczyni z ukaranego beneficjenta pomocy publicznej. W sytuacji, gdy nałożona kara pieniężna stanowi ułamek osiągniętego przez Skarżącą przychodu, nie sposób dopatrywać się zaistnienia w jakimkolwiek zakresie przesłanki ważnego interesu przewoźnika, przemawiającego za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie została również spełniona przesłanka określona w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej ze względu na tzw. interes publiczny. DIAS podał, że przy ocenie wystąpienia ww. przesłanki uwzględnił utrwalone orzecznictwo w tym zakresie i przeanalizował jaka była postawa Przewoźnika w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli oraz czy zadziałał cel prewencyjny ustawy. W świetle powyższego uznał, że stwierdzone naruszenia wynikały z niedołożenia należytej staranności przez Przewoźnika, który jako profesjonalista powinien rzetelnie realizować obowiązki nałożone na niego przepisami prawa. Skarżąca, jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem towarami wrażliwymi powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa oraz zapewnić ich prawidłowe wykonanie. Zdaniem DIAS, wypełnienie obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem nie wymaga wiedzy specjalistycznej, a jedynie odpowiedniej organizacji czynności związanych z konkretną dostawą. Nadmienić należy, że w każdym czasie istnieje możliwość sprawdzenia, czy do systemu SENT-GEO przekazywane są aktualne dane geolokalizacyjne przez wysłanie za pośrednictwem PUESC komunikatu SENT406 – sprawdzenie ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją GPS lub przez uruchomienie w Aplikacji Mobilnej Kierowcy zakładki lokalizacja. Zdaniem DIAS zawodowy przewoźnik powinien tak zorganizować pracę przedsiębiorstwa, aby wypełniać obowiązki przewidziane przez ustawodawcę w sposób prawidłowy, także w przypadku gdy ceduje te obowiązki na innych, np. firmę odpowiedzialną za zewnętrzny system geolokalizacji pojazdu. Organ podał, że w decyzją z [...] lutego 2023 r. na Spółkę została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT w związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej [...] kwietnia 2022 r. przez funkcjonariuszy W.-M. Urzędu Celno-Skarbowego w O.. Mając na względzie przeprowadzoną analizę zgłoszeń dokonanych przez Przewoźnika po dniu kontroli będącej podstawą wszczęcia niniejszego postępowania, tj. po [...] sierpnia 2023 r., organ wskazał, że zarówno nieuchronność kary ani jej wysokość nie zadziałały prewencyjnie na Skarżącą. Po [...] sierpnia 2023 r., Skarżąca występowała jako przewoźnik w 79 zgłoszeniach, z których 11 zostało skontrolowanych. Przeprowadzone kontrole nie wykazały nieprawidłowości. Z kolei na podstawie szczegółowej analizy pozostałych 68 zgłoszeń przeprowadzonej na podstawie danych zgromadzonych w systemie SENT i SENT-GEO stwierdzono naruszenia w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych aż w 8 zgłoszeniach przewozu dokonanych w ww. okresie. Powyższe świadczy zdaniem DIAS o tym, że ani wymierzona wcześniej kara pieniężna, ani ujawnione podczas kontroli w dniu [...] sierpnia 2023 r. naruszenie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zagrożone sankcją w wysokości [...] zł wynikającą z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, nie zdyscyplinowało Przewoźnika i nie przyczyniło się do prawidłowego realizowania obowiązku. Równocześnie organ doszedł do wniosku, że ujawnione podczas kontroli z [...] sierpnia 2023 r. naruszenie art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f oraz art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ustawy SENT, zagrożone sankcją w wysokości [...] zł za każde naruszenie, wynikającą z art. 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy SENT, w pełni zdyscyplinowało Skarżącą do prawidłowego realizowania wskazanych obowiązków. Organ podał bowiem, że z analizy 79 zgłoszeń przewozu dokonanych przez Przewoźnika w okresie od [...] sierpnia 2023 r. do [...] czerwca 2024 r., w wyniku której stwierdzono, że począwszy od zgłoszeń zarejestrowanych w miesiącu wrześniu 2023 r. data planowanego zakończenia przewozu i numer zezwolenia drogowego zgłaszano do sytemu SENT w sposób prawidłowy. Na tej podstawie DIAS doszedł do wniosku, że ujawnione podczas kontroli z [...] sierpnia 2023 r. naruszenie art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f oraz art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ustawy SENT w pełni zdyscyplinowało Spółkę do prawidłowego realizowania obowiązków nałożonych na Przewoźnika ww. przepisami prawa. DIAS stwierdził zatem, że cel prewencyjny ustawy SENT w tym zakresie został osiągnięty. Wobec powyższego zdaniem DIAS wymierzenie kary pieniężnej z tytułu naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f oraz art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ustawy SENT naruszałoby wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, NUCS prawidłowo nałożył karę pieniężną z tytułu naruszenia przez Przewoźnika przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT oraz odstąpił od nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez Przewoźnika art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f oraz art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ustawy SENT. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie: 1) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383; dalej także jako: "O.p.", "Ordynacja podatkowa") przez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj.: nieprzesłuchanie prezesa zarządu [...] Sp. z o.o. i osoby przewożącej paliwo, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; 2) art. 120 i art. 121 O.p. przez: a) błędne zastosowanie prowadzące do naruszenia zasady, że organ działa na podstawie prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu podatkowego ze względu na pobieżną analizę stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie, brak merytorycznej poprawności i staranności; b) niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia istnienia ważnego interesu Przewoźnika, a także stosowania wyłącznie norm o charakterze profiskalnym, pomijając regulacje korzystne dla Skarżącej, tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów oraz wbrew zasadzie prawdy materialnej; c) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, 3) art. 2 i art. 31 Konstytucji RP przez naruszenie zasady proporcjonalności; 4) art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której organ winien z urzędu zbadać przesłanki wskazane w tym przepisie odnośnie do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej; 5) art. 24 ust. 3 ustawy SENT przez zaniechanie jego zastosowania oraz wskutek braku rozważenia, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zachodzi przypadek wystąpienia "interesu przewoźnika lub interesu publicznego" w rozumieniu art. 24 ust. 3 ustawy SENT, obejmujący takie zasady jak: sprawiedliwość, proporcjonalność sankcji do rodzaju i stopnia przewinienia, zaufanie do organów podatkowych, a także wskutek pominięcia przy wykładni tego przepisu rzeczywistego celu ustawy i w konsekwencji zaniechanie odstąpienia od nałożenia kary przez organ pomimo, że działanie Skarżącej nie było zamierzone, uchybienie było wynikiem okoliczności zasługujących na uwzględnienie, a popełnione uchybienie nie doprowadziło i nie mogło doprowadzić do narażenia interesów Skarbu Państwa, 6) art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236; dalej także jako: "pr.przeds.") przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i nie kierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że rozważając przewidzianą w art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłankę interesu publicznego jako uzasadniającą odstąpienie od nałożenia kary i zastosowanie zasady proporcjonalności organ odwoławczy - w stanie faktycznym tej sprawy - błędnie ocenił możliwość ich zastosowania z punktu widzenia realizacji celów ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podczas rozprawy w dniu [...] czerwca 2025 r. Skarżąca podniosła, że miała miejsce wyjątkowa sytuacja na skutek zmiany bazy, z której kierowca miał odebrać paliwo. W wyniku tej zmiany zaistniała sytuacja, w której kierowca nie mógł wrócić z paliwem tego samego dnia, czyli [...] sierpnia 2023 r. Opóźnienie zatem nie było zawinione. Skarżąca zauważyła, że organ nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie prezesa zarządu Skarżącej oraz kierowcy na ww. okoliczność. Podniosła, że kierowca nie poinformował Skarżącej o tym, że nocuje i że była duża kolejka odbierających paliwo. Zaznaczył, że kwota [...]zł jest znacząca dla Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Sprawę rozpoznano na rozprawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez tut. Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z [...] sierpnia 2024 r. Istota sporu pomiędzy DIAS a Skarżącą sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie została nałożona na Skarżącą kara pieniężna w wysokości [...] zł z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem i czy organy administracji prawidłowo rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Bezspornym jest, że w dniu [...] sierpnia 2023 r. w trakcie realizowania przewozu objętego zgłoszeniem [...] zestaw pojazdów składający się z ciągnika siodłowego o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową o numerze rejestracyjnym [...] został poddany kontroli na drodze krajowej [...] w miejscowości C.. Przedmiotem przewozu było 30.500 litrów produktów paliwowych. Zgodnie ze zgłoszeniem SENT przewoźnikiem towaru była Skarżąca. W wyniku kontroli ujawniono, że Przewoźnik nie zapewnił w trakcie całej trasy przewozu towaru przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego powyższym zgłoszeniem. W dniu kontroli funkcjonariusze sporządzili wydruk z SENT-GEO dla zgłoszenia [...]. Kierujący zestawem pojazdów nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń co do treści protokołu z kontroli. Przechodząc do rozpoznania sprawy w ocenie Sądu w pierwszej kolejności podać należy, że niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, i art. 191 O.p. przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy i zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy, zebrały i rozpatrzyły niezbędny materiał dowodowy, wszystkie okoliczności podniesione w odwołaniu zostały przez organ rozważone, a decyzja zwiera wszystkie wymagane prawem elementy. To, że Spółka inaczej interpretuje zaistniały stan faktyczny nie oznacza, że organy naruszyły prawo. Z podanych przyczyn, w ocenie Sądu, niezasadny okazał się także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 12 pr.przeds., który stanowi, że organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Równocześnie za niezasadny uznać należało także zarzut skargi dotyczący zaniechania przez organ przesłuchania prezesa zarządu Skarżącej oraz świadka - kierowcy wykonującego kontrolowany przewóz. Zdaniem Skarżącej istotne w sprawie było to, że kierowca wysłany po paliwo zmuszony był – ze względu na znaczną kolejkę do odbioru – zmienić miejsce załadunku i odbyć obowiązkową przerwę w pracy kierowcy niedaleko nowego miejsca załadunku. Powyższe spowodowało, że przedmiotowy przewóz odbywał się z innego miejsca i w innym czasie niż wskazany w zgłoszeniu SENT, jednak kierowca nie poinformował Skarżącej o zaistniałej sytuacji. Dopiero w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy NUCS powyższe okoliczności zostały ujawnione wobec Skarżącej, co umożliwiło zmianę danych zgłoszenia SENT i przekazywania danych geolokalizacyjnych zgodnie z przepisami ustawy SENT. Rozpatrzenie wniosku dowodowego Spółki nastąpiło postanowieniem z [...] listopada 2024 r., którym DIAS odmówił przeprowadzenia ww. dowodów wskazując, że wszelkie okoliczności stanu faktycznego istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały należycie ustalone i bezsprzecznie udowodnione. Stanowisko DIAS w przedmiocie odmowy przeprowadzenia ww. dowodów zasługuje na uwzględnienie. Faktem jest, że do przekazywania danych nie doszło i nie było to wynikiem wadliwości działania rejestru, co ustalono na podstawie informacji uzyskanej z Centrum Informatyki Resortu Finansów odnośnie do zgłoszenia [...]. Ponadto organ dokonał ustaleń w zakresie ewentualnych niedostępności rejestru SENT, które mogłyby stanowić przesłankę uzasadniającą odstąpienie od wymierzenia Przewoźnikowi kary pieniężnej, a także zweryfikował, czy przewoźnik zgłaszał do [...] problemy w działaniu systemu. Podejmowane czynności nie potwierdziły wadliwości działania systemów związanych z monitorowaniem przewozu towarów wrażliwych. Nie istniała zatem żadna okoliczność istotna dla nałożenia lub odstąpienia od nałożenia kary, do wyjaśnienia której zeznania kierowcy czy prezesa zarządu Skarżącej mogły się przyczynić. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zasadnie DIAS uznał, że przeprowadzenie dowodu z zeznań ww. osób było zbędne dla rozpoznania sprawy. Przechodząc do oceny zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego podać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT przewoźnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów rozumiany - stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy SENT - jako przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. W związku z powyższym na Skarżącej jako przewoźniku wykonującym przewóz towarów ciąży obowiązek wynikający z ustawy SENT, w tym określony w art. 10a ustawy SENT, obowiązek zapewnienia w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem (ust. 1), jak również wyposażenia środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator (ust. 2), za wyjątkiem okoliczności, że dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust. 3), który nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak stanowi art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z treści powyższego przepisu wynika wprost, iż kara w wysokości [...] zł nakładana jest przez organ obligatoryjnie ("nakłada się", a nie "można nałożyć"), co też organy obu instancji podkreśliły w swych decyzjach i takie stanowisko organów w pełni znajduje akceptację Sądu. Obowiązki przewoźnika wynikające z art. 10a ustawy SENT nie budzą wątpliwości, a organy obu instancji prawidłowo zdaniem Sądu uznały, uwzględniając obowiązujące przepisy i stan faktyczny sprawy, że Skarżąca jako przewoźnik podlega karze pieniężnej przewidzianej w art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Podać przy tym należy, że stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy SENT odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z art. 26 ust. 3 ustawy SENT wynika, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się, odmawiając zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać. Pojęcie interesu publicznego to natomiast dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga wyraźnego odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzję. Jak podkreśla się w orzecznictwie, niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty i okoliczności konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie przewoźnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje, takie jak utrata możliwości wywiązania się ze zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, powodujące brak możliwości uregulowania nałożonej kary przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Z wyjaśnień Spółki wynika, że kierowca wysłany po paliwo zmuszony był – ze względu na znaczną kolejkę do odbioru – zmienić miejsce załadunku, a następnie odbyć obowiązkową przerwę w pracy kierowcy niedaleko nowego miejsca załadunku. Zdaniem Spółki organ powinien uwzględnić - oceniając okoliczności sprawy - że przerwa w pracy geolokalizatora miała miejsce w godzinach nocnych podczas weekendu od godziny 22:30 do godziny 8:30, gdy kierowca udał się na odpoczynek nocny, a ustalona odległość pomiędzy miejscem załadunku a miejscem włączenia lokalizatora wynosi zaledwie 5,5 km. W ocenie Sądu okoliczność, że kierowca, który w imieniu i na rzecz Skarżącej dokonywał kontrolowanego przewozu nie poinformował Spółki o zmianie miejsca załadunku oraz rozpoczęciu przewozu w innym czasie niż wskazany w zgłoszeniu SENT - przez co nie zostało zapewnione przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych - obciąża Skarżącą. Okoliczność ta nie może być uznana za przemawiającą za odstąpieniem od nałożenia kary. Słusznie bowiem organ przyjął, że zaistniała okoliczność świadczy o niedołożeniu przez Spółkę należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej i wynikających z rodzaju tej działalności obowiązków nałożonych ustawą SENT na Przewoźnika jako uczestnika systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. W świetle okoliczności powoływanych przez Spółkę nie ma podstaw do przyjęcia, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Spółka nie wskazała i nie udokumentowała ważnego interesu, nie wskazała nadzwyczajnych zdarzeń losowych, które uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Podkreślić należy, że organ dokonał analizy sytuacji majątkowej Skarżącej oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji nałożonej na Spółkę kary. Z ustaleń DIAS wynika, że Spółka nie posiada zaległości podatkowych stanowiących dochód budżetu państwa, choć aktualnie spłaca raty określone układem zawartym w postępowaniu restrukturyzacyjnym, w którym głównym wierzycielem jest Urząd Skarbowy w [...]. Z zestawienia zaległości z systemu [...] wynika, że łączna kwota zadłużenia wynikająca z ww. układu restrukturyzacyjnego wynosi [...] zł, płatna do [...] września 2031 r. w 40 ratach kształtujących się w granicach od ok. [...] zł do ok. [...] zł. Spółka w 2020 r. wykazała przychód w wysokości [...] zł, dochód w wysokości [...] zł, w 2021 r. wykazała przychód w wysokości [...] zł, dochód w wysokości [...] zł, zaś w 2022 r. wykazała [...] zł, stratę w wysokości [...] zł. Skarżąca jest właścicielem czterech pojazdów ciężarowych, trzech przyczep/naczep oraz jednego samochodu osobowego. Ponadto Spółka jest właścicielem dwóch nieruchomości gruntowych, tj. działki rolnej (gruntów ornych) o powierzchni 0,2516 ha zlokalizowanej w miejscowości S. oraz innej nieruchomości zabudowanej o powierzchni 0,1960 ha położonej w C.. Skarżąca nie korzystała z ulg udzielonych przez ZUS w latach 2021-2024, nie posiada zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i nie były wobec Spółki prowadzone postępowania egzekucyjne. W kontekście zgromadzonych dowodów uprawnione było twierdzenie DIAS, że zapłata wymierzonej kary pieniężnej nie zachwieje podstawami egzystencji Spółki i nie spowoduje konieczności sięgnięcia po pomoc Państwa. W sytuacji, gdy nałożona kara pieniężna stanowi ułamek osiągniętego przez stronę przychodu, z tego punktu widzenia nie sposób dopatrywać się zaistnienia w jakimkolwiek zakresie przesłanki ważnego interesu strony, przemawiającej za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. O dostępności środków finansowych decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą. Zatem na akceptację zasługuje ocena DIAS, że sytuacja finansowa Spółki nie wskazuje na brak możliwości uregulowania kary. Wprawdzie pojęcia ważnego interesu strony nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak Skarżąca nie wykazała przed organami, że w sprawie zachodziły inne sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie uzasadniałyby z ważnych dla niej względów, a dodatkowo innych niż ekonomiczne. Podkreślić należy, że na profesjonalnym podmiocie ciąży obowiązek znajomości swoich prawnych obowiązków, w tym wynikających z ustawy SENT. Organ podał również, że Skarżąca w okresie od [...] stycznia 2019 r., tj. od dnia dostępności danych w systemie, do [...] czerwca 2024 r., występowała jako przewoźnik w 1522 zgłoszeniach przewozu, spośród których skontrolowano 49. Nieprawidłowości stwierdzono w trakcie dwóch kontroli, tj. w kontroli będącej podstawą wszczęcia niniejszego postępowania oraz w kontroli przeprowadzonej [...] kwietnia 2022 r. przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O.. W wyniku ww. kontroli stwierdzono nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych wskutek niesprawności lokalizatora, co stanowiło naruszenie art. 10a ustawy SENT i skutkowało wydaniem wobec Skarżącej decyzji z [...] lutego 2023 r. o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Organ podkreślił w kontekście powyższego, że ustawa SENT nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika nawet w przypadku incydentalnego lub nieumyślnego popełnienia uchybienia. Podkreślić przy tym należy, że po [...] sierpnia 2023 r. Skarżąca występowała jako przewoźnik w 79 zgłoszeniach, z których 11 zostało skontrolowanych. Przeprowadzone kontrole nie wykazały nieprawidłowości, Z kolei na podstawie szczegółowej analizy pozostałych 68 zgłoszeń przeprowadzonej na podstawie danych zgromadzonych w systemie SENT i SENT-GEO stwierdzono naruszenia w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych aż w 8 zgłoszeniach przewozu dokonanych w ww. okresie. Słusznie, zdaniem Sądu, DIAS uznał zatem, że powyższe świadczy o tym, że ani wymierzona wcześniej kara pieniężna, ani ujawnione podczas kontroli w dniu [...] sierpnia 2023 r. naruszenie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zagrożone sankcją w wysokości [...] zł wynikającą z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, nie zdyscyplinowało Skarżącej i nie przyczyniło się do prawidłowego realizowania obowiązku nałożonego na Przewoźnika przepisem art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Odnosząc się do kwestii "interesu publicznego" należy zgodzić się z organem, że stwierdzona w wyniku kontroli nieprawidłowość polegająca na braku przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu, z punktu widzenia systemu monitorowania przewozu towarów wrażliwych, uniemożliwiła organom monitorowanie w systemie tego przewozu. W skardze Spółka - powołując się na uzasadnienie projektu ustawy SENT - zakwestionowała dokonanie przez organy analizy wystąpienia przesłanki "interesu publicznego" jako uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na Przewoźnika. W ocenie Sądu DIAS – wbrew twierdzeniom skargi - dokonał bowiem analizy przesłanki interesu publicznego. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy DIAS wyjaśnił wyczerpująco, że w sprawie nie zaistniały takie okoliczności, które mieściłyby się w pojęciu interesu publicznego. Dokonując analizy "interesu publicznego" organy nie stwierdziły, by doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Ocena ta jest prawidłowa. Stwierdzone naruszenie polegające na niezapewnieniu przekazywania danych geolokalizacyjnych podczas skontrolowanego przewozu towarów nie może być uznane za mające charakter nieistotny. Godzi bowiem w podstawowy cel ustawy SENT, jakim jest monitorowanie przewozu towarów objętych zakresem ustawy. Jednocześnie stwierdzone naruszenie było wynikiem niedochowania należytej staranności po stronie Skarżącej a nie następstwem niedających się przewidzieć okoliczności o charakterze zewnętrznym. Słusznie też organy miały na względzie, że stwierdzone naruszenie w zakresie realizacji przepisów ustawy SENT przez Skarżącą nie miało charakteru odosobnionego, gdyż Spółka jako przewoźnik towarów podlegających przepisom ustawy SENT już wcześniej dopuściła się podobnego naruszenia. Zdaniem Sądu organy wnikliwie przeanalizowały możliwość odstąpienia od nałożenia kary i właściwe odczytały także treść pojęcia interesu publicznego przez pryzmat zasady proporcjonalności i w odniesieniu do całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem celów ustawy SENT. Organy prawidłowo oceniły, że Skarżąca w okolicznościach niniejszej sprawy nie dochowała należytej staranności i rzetelności w nałożonych na nią obowiązkach. Biorąc pod uwagę to, że Skarżąca jest profesjonalnym przedsiębiorcą to nie można uznać, że naruszenie przepisów ustawy SENT wywołane zostało brakiem doświadczenia w realizowaniu przewozu towarów z wykorzystaniem zgłoszeń SENT. W interesie publicznym niewątpliwie nie leży takie stosowanie przepisów ustawy SENT, które polegać miałoby na każdorazowym zwalnianiu podmiotów objętych regulacjami tej ustawy od odpowiedzialności za oczywiste naruszenia, wynikające z niewłaściwej organizacji pracy nie zapewniającej realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT. W ocenie Sądu brak nałożenia kary na Spółkę za stwierdzone uchybienie stanowiłoby zachwianie zasady proporcjonalności i stawiałoby Skarżącą w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn nie zapewniają przekazywania danych geolokalizacyjnych podczas przewozu towarów i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Równoczesnie odstąpienie od nałożenia kary stanowiłoby zachwianie zasady słuszności i sprawiedliwości bowiem zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. W tym stanie rzeczy odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej stworzyłoby warunki do omijania przepisów prawa przez inne podmioty, które także powoływałyby się na tego rodzaju okoliczności. Konsekwencją tego byłoby nierealizowanie celów określnych w ustawie. Zdaniem Sądu również okoliczność, że nie doszło do uszczuplenia podatku nie może być decydująca i skutkować wyłączeniem odpowiedzialności, zważywszy, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów (druk sejmowy VIII.1244). Błąd Skarżącej zakłócił działanie systemu monitorowania, a w związku z tym utrudnił realizację celów istnienia tego systemu, tj. ochronę legalnego obrotu towarami wrażliwymi, a także zapobieganie istnieniu "szarej strefy" czy też uszczupleniu należności podatkowych. Nie można zgodzić się także z upatrywaniem przez Skarżącą naruszenia zasady proporcjonalności zawartej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z 12 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 1268/22, zgodnie z którym wysokość kary została określona ustawowo i w tej wysokości została nałożona. Proporcjonalność kary na gruncie ustawy SENT została zachowana, bowiem przewidział ją sam ustawodawca, określając różne wysokości nakładanej kary w zależności od rodzaju naruszenia. Twierdzenie w takiej sytuacji, że kara jest nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do przewinienia adresowane jest do ustawodawcy jako postulat de lege ferenda, a nie do organu stosującego dany przepis (por. wyrok Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 188/23). Sąd nie widzi w związku z powyższym podstaw do ingerowania w sferę uznania administracyjnego orzekających w sprawie organów, ponieważ przedstawione przez nie motywy podjętego rozstrzygnięcia mieszczą się w granicach wynikających z ustawy SENT, w tym art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez Przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy SENT w przedstawionym stanie faktycznym godziłoby w podstawowe zasady sprawiedliwości i poszanowania prawa, dopuszczając w przyszłości do braku możliwości nadzoru nad towarami podlegającymi monitorowaniu. Zasadnie organ wskazał, że Spółka powinna podejmować takie czynności i tak zorganizować pracę swojego przedsiębiorstwa i pracowników wykonujących czynności na rzecz i ze skutkiem dla Skarżącej, aby zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu. Słusznie organ podkreślił przy tym, że Spółka powinna wykazać w tym zakresie należytą staranność wymaganą od przedsiębiorcy profesjonalnie zajmującego się przewozem towarów podlegających systemowi monitorowania zgodnie z przepisami ustawy SENT. Liczba dokonywanych przez Skarżąca zgłoszeń świadczy o dużym doświadczeniu w zakresie przewozu towarów podlegających ustawie SENT. Końcowo podać należy, że w skardze Spółka wskazała również na naruszenie przez organ art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z art. 24 ust. 3 ustawy SENT wynika, że przepis ten odnosi się do nałożenia kar pieniężnych na podstawie art. 24 ust. 1 – 1b ustawy SENT. W związku z tym zarzut Skarżącej nie był zasadny bowiem podstawą prawną nałożenia kary pieniężnej na Spółkę był art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Odnośnie naruszenia przez Przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy SENT organ winien był zatem rozważyć przesłanki z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, co zostało omówione we wcześniejszej części uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art.151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek H. Adamczewska - Wasilewicz L. Kleczkowski