I SA/Bd 228/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 28 lutego 2011r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy G. M. wystąpił z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu strona powołała się na swoją trudną sytuację materialną. W skardze nie wskazano jakiego rozstrzygnięcia ona dotyczy. Mając na uwadze treść art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, Sąd zgodnie z zarządzeniem z dnia 7 marca 2011 r. za pismem z dnia 9 marca 2011r. przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. Organ ponownie przesyłając skargę do Sądu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu podał, że strona pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z wnioskiem o rozłożenie na 60 rat zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007 - 2009 wraz z odsetkami za zwłokę, w ramach pomocy de minimis. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, za 2008 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz za 2009 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. Wskutek wniesionego od ww. decyzji odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem orzekł, że zostało ono złożone przez stronę z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Na postanowienie to strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który w związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu sądowego postanowieniem z dnia 23 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Bd 970/10 ją odrzucił. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 3 lutego 2011r. Organ odwoławczy podał, że pismo z dnia 01 czerwca 2010 r. było jedynym wnioskiem G. M. o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych. W chwili obecnej przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w I., jak i Dyrektorem Izby Skarbowej w B. nie jest prowadzone postępowanie w sprawie rozłożenia na raty skarżącemu zapłaty podatku dochodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z treści skargi G. M. z dnia 28 lutego 2011 r. jej przedmiotem jest rozłożenie na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący nie wskazał numeru i daty skarżonej decyzji. W treści pisma Sądu, informującego skarżącego o przekazaniu jego skargi Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. pouczono stronę, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że chwili obecnej przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w I., jak i Dyrektorem Izby Skarbowej w B. nie jest prowadzone postępowanie w sprawie rozłożenia na raty skarżącemu zapłaty podatku dochodowego. Podał również, że pismo z dnia 1 czerwca 2010 r. było jedynym wnioskiem G. M. o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych i zostało rozpatrzone decyzją z dnia [...] Nr [...], odmawiającą rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007-2009, a skarga na postanowienie stwierdzające, że odwołanie od ww. decyzji zostało złożone przez stronę z uchybieniem terminu została odrzucona prawomocnym postanowieniem tut. Sądu. Podkreślić należy, że wzruszenie rozstrzygnięć organów podatkowych w sprawie wszczętej na skutek wniosku strony z dnia 1 czerwca 2010 r. mogło nastąpić poprzez złożenie skargi kasacyjnej na postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Bd 970/10, czego jednak skarżący nie uczynił. W związku z powyższym, mając w szczególności na uwadze fakt, że organ podatkowy nie rozpatrzył na dzień wniesienia niniejszej skargi żadnego wniosku strony o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej i nie wydał innej decyzji poza ww. wymienioną, stwierdzić należy, że obecnie w rozpatrywanej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia, bowiem brak jest aktu administracyjnego, w tym przypadku decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w sprawie. Okoliczność ta powoduje, że skargę G. M. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do rozłożenia na raty zaległości podatkowych, jak również nie może nakazać organowi podatkowemu udzielenia takiej ulgi podatnikowi. Do sądu administracyjnego zatem nie można złożyć skutecznego wniosku o udzielenie - przez ten sąd - ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Na marginesie Sąd zauważa, że w przypadku gdy wystąpiły nowe okoliczności (np. sytuacja materialna skarżącego uległa zmianie) w stosunku do stanu faktycznego istniejącego w dniu podejmowania decyzji odmawiającej przyznania ulgi, nie ma przeszkód do złożenia przez podatnika ponownego wniosku o zastosowanie ulgi uznaniowej. Wniosek taki należy złożyć do organu podatkowego. Jeżeli w kolejnym wniosku podatnik wskaże nowe argumenty uzasadniające udzielenie ulgi, wówczas organ podatkowy obowiązany jest ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie przyznania ulgi w spłacie i wydać stosowną decyzję. Od decyzji w tym przedmiocie będzie stronie przysługiwało prawo złożenia odwołania do organu II instancji, a na decyzję organu odwoławczego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.