I SA/Bd 230/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 04 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K.-M. o ustanowienie biegłego w sprawie ze skargi K. K.-M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: oddalić wniosek Wyrokiem z dnia 07 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 230/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. K.-M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 lipca 2010 r. W dniu 05 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2010 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 27 sierpnia 2010 r. skarżąca osobiście wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o powołanie biegłego księgowego, który zbada, czy zatrudniona przez zmarłego męża księgowa faktycznie wykonała wszystkie czynności zamknięcia działalności gospodarczej albowiem według skarżącej, osoba ta odpowiedzialna jest za powstanie zaległości podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewidują możliwości powołania przez Sąd biegłego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy, Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 106 § 3 ww. ustawy, który stanowi, iż Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dla zastosowania innych środków dowodowych nie przewidziano w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawy prawnej albowiem Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego wykraczającego poza zakres uregulowany w art. 106 § 3 powołanej ustawy należy uznać za prawnie niedopuszczalne. Przepis ten nie może mieć zatem zastosowania do dowodu z opinii biegłego. Jest to bowiem inny środek dowodowy niż dowód z dokumentu. Przechodząc do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy zostało zakończone albowiem wyrokiem z dnia 07 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 230/10 Sąd oddalił skargę K. K.-M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 lipca 2010 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wszelkie zarzuty dotyczące niniejszej sprawy, w tym kwestionowanie ustaleń i rozstrzygnięcia Sądu I instancji, mogą być podnoszone w skardze kasacyjnej złożonej do tego Sądu. Na marginesie należy zauważyć, że pełnomocnik strony skarżącej, nie znajdując przesłanek do wniesienia skargi kasacyjnej, w dniu 05 sierpnia 2010 r. sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia kasacji. Również więc z tego względu, że postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy zostało zakończone, wniosek skarżącej należało uznać za niedopuszczalny. W świetle powyższej argumentacji należy stwierdzić że brak jest możliwości prawnych uwzględnienia wniosku skarżącej. Złożony wniosek o ustanowienie biegłego księgowego nie mieści się w pojęciu dowodu określonego w art. 106 § 3 omawianej ustawy, a ponadto został złożony po zamknięciu rozprawy i wydaniu wyroku w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.