I SA/Bd 247/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2008r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. nad N. z dnia [...] nr [...], określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008r. w wysokości 4.631,00 zł . Na powyższą decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Strona wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011r. Sąd odmówił skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji, uzasadniając rozstrzygnięcie faktem, że strona nie uzasadniła swojego wniosku. W wyniku złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2011r. sygn. akt I FZ 210/11 uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie NSA poddał w wątpliwość czy Sąd I instancji badając przesłanki wstrzymania wykonania decyzji oprócz analizy wniosku badał także pozostałe akta sprawy m.in. znajdujący się w nich wniosek strony o przyznanie prawa pomocy, który został uwzględniony. NSA stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę Sąd winien ocenić przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez pryzmat przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., z uwzględnieniem wszystkich okoliczności wynikających z akt sprawy, nie wyłączając okoliczności powołanych w zażaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Podkreślić należy, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wprawdzie powołał się jedynie na art. 61 § 3 p.p.s.a jednak sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale miał również na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a., tj. argumentację zawartą we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również w zażaleniu z dnia 30 czerwca 2011r. W konsekwencji w ocenie Sądu, strona uzasadniła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, podając okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący wskazał we wniosku o przyznanie prawa pomocy, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz dwiema córkami, a łączny miesięczny dochód rodziny wynosi około 3.000 zł. Jego składnikami są wynagrodzenia za pracę (2.800 zł brutto) oraz zasiłek chorobowy przyznany córce, która przewlekle choruje. Skarżący od sierpnia 2010 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Oprócz wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem rodzina ponosi wydatki związane z leczeniem córki. Strona nie posiada majątku, z wyjątkiem lokalu mieszkalnego. W zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji skarżący powołał się na swoją sytuację materialną i rodzinną oraz zły stan zdrowia jego córki. Ponadto podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji zobowiązuje organ podatkowy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, które w związku z faktem pozostawania przez stronę bez pracy i braku majątku oprócz mieszkania może doprowadzić do jego sprzedaży w ramach postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe rozpatrując niniejszy wniosek Sąd uznał, że ustawowo określone zagrożenia mogą w wypadku skarżącego potencjalnie wystąpić. Wykonanie objętej skargą decyzji spowoduje bowiem ubytek w majątku skarżącego, który może być, w ocenie Sądu, równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto na podstawie złożonych do niniejszej sprawy - w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy – oświadczeń o stanie majątkowym i dochodach wynika, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej. W tej sytuacji nie można wykluczyć, że doprowadzenie do realizacji obowiązku zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji choćby w postępowaniu egzekucyjnym mogłoby skutkować ewentualną sprzedażą nieruchomości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.