I SA/Bd 256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. O na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz J. O. kwotę [...] ( [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie J.O. od decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] określającej podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. w kwocie [...]. W ramach ustaleń faktycznych organ wskazał, że przedmiotowe odwołanie nie spełniało wymogów nałożonych przez art.222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ), zgodnie z którym podanie to powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Z tej przyczyny, działając w oparciu o art. 169 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wezwał stronę do uzupełnienia odwołania poprzez wskazanie naruszeń prawa materialnego lub procesowego oraz uzasadnienie zarzutu co do błędnych ustaleń faktycznych. Zdaniem Dyrektora twierdzenie, że stan faktyczny został oparty na ustaleniach innych postępowań uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Reasumując organ stwierdził, że strona wezwanie pozostawiła bez odpowiedzi, co skutkować musiało pozostawieniem odwołania bez rozpoznania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wnosząc o uchylenie postanowienia, zanegowała stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B. Skarżący podkreślił, iż odwołanie z dnia 8 grudnia 2008 r. zawierało zarzut naruszenia przez organ podatkowy przepisów zobowiązujących organ do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny. Dodatkowo wskazał, że ocena co do słuszności zarzutów winna być rozstrzygnięta dopiero w postępowaniu odwoławczym, a nie na etapie formalnego badania samego odwołania. Podsumowując strona wskazała, że wskazywanie ścisłej podstawy prawnej w odwołaniu narusza przepis art. 222 cyt. w kontekście konstytucyjnej gwarancji do dwuinstancyjnosci postępowania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż odwołanie skarżącego z dnia 8 grudnia 2008r. ( k- 51) zawiera braki formalne, które zgodnie z art. 222 cyt. ustawy ordynacja podatkowa nie pozwalają na merytoryczne rozpoznanie skargi i w konsekwencji na pozostawienie przedmiotowego odwołania bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy skarżący w wniósł o uchylenie wydanego postanowienia zarzucając, że zostało wydane ono w wyniku błędu w ustaleniach faktycznych. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że : " odwołując się od niniejszej decyzji pozostaje mi , w treści jej uzasadnienia powołać się na dotychczasowe argumenty. Są one aktualne także i w tej sprawie. I dalej ...." Proszę o przeprowadzenie dowodów z akt : I SA/Bd 602/02 i SA/Bd 603/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Stan faktyczny jest identyczny ze sprawą niniejszą." W dalszej części zwraca się o przeprowadzenie dowodu z akt [...] Prokuratury Okręgowej w W. W ocenie Sądu twierdzenie organu, iż skarżący nie zawarł zarzutu, co do wydanej decyzji nie zasługuje na aprobatę, gdyż jak wykazano powyżej zarzucił wydanej decyzji to, że została wydana w oparciu o błąd w ustaleniach faktycznych. Oznacza to , że strona kwestionuje ustalenia faktyczne z wyraźnym wskazaniem, aby przeprowadzić dowód z akt spraw, które były rozpoznawane przez tutejszy Sąd. Dodatkowo podaje, jak wynika z zacytowanej treści, że argumenty, które podniesiono w tamtych sprawach, są nadal aktualne na gruncie niniejszej sprawy. Reasumując zdaniem Sądu przedmiotowe odwołanie spełnia niezbędne wymogi formalne bowiem zawiera, jak nakazuje przepis art. 222 cyt. ustawy Op. określenie istoty i zakresu żądania - pozwalające na jego rozpatrzenie przez organ odwoławczy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2000 r. (sygn. akt III SA 8293/98),w którym stwierdzono, że "podatnik w odwołaniu od decyzji podatkowej nie musi używać terminu -zarzuty-, wystarczy, że ze sformułowań odwołania wynika kwestionowanie rozstrzygnięcia, zwłaszcza gdy odwołanie wskazuje na istnienie innego stanu faktycznego, niż to wynika z treści zaskarżonej decyzji. Z kolei twierdzenia o istnieniu odmiennego stanu faktycznego mogą służyć zarzutom o sprzeczności ustaleń z treścią zebranego materiału i zarzutom o błędnym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. Tego rodzaju sytuacja zmusza organ odwoławczy do przyjęcia, iż strona domaga się powtórnego merytorycznego załatwienia sprawy". Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152, natomiast o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego - na podstawie art. 200 tej ustawy