I SA/Bd 262/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. i 2006 r. postanowił zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 2.845 zł od skargi na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF. Zważywszy na fakt, iż wnioskująca nie określiła żadnego z zakresów prawa pomocy poprzez odpowiednie jego wskazanie w rubryce 4 urzędowego formularza PPF, została wezwana przez Sąd pismem z dnia 02 czerwca 2009 r. do sprecyzowania swojego wniosku w terminie 7 dni poprzez wyeksponowanie zakresu prawa pomocy, o który się ubiega. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w trybie zastępczym z dniem 19 czerwca 2009 r. Z uwagi na fakt, iż skarżąca nie uzupełniła braku zarządzeniem z dnia 22 lipca 2009r. referendarz sądowy na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia w dniu 31 lipca 2009r. skarżąca złożyła sprzeciw jednocześnie składając urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, w którym wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym tj. zwolnienia od kosztów sądowych określono w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym przyznania prawa pomocy może żądać ten kto wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z powyższym przyznanie prawa pomocy następuje odpowiednio do wielkości wskazanego przez wnioskodawców możliwego uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacje, dotyczące sytuacji materialnej skarżącej uzasadniają zdaniem Sądu przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wziął pod uwagę, iż zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku ze względu na zły stan finansowy prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej skarżąca zakończyła jej prowadzenie we wrześniu 2008r. Aktualnie jej dochód wynosi 600 zł miesięcznie, które otrzymuje w ramach pomocy od rodziców. Z tej kwoty strona utrzymuje siebie oraz finansuje studia. Skarżąca jest osobą niezamężną, nie posiada zasobów pieniężnych, żadnego majątku, przedmiotów wartościowych i mieszka wraz z rodzicami nie prowadząc jednak z nimi wspólnego gospodarstwa domowego, jak oświadczyła pod odpowiedzialnością karną. Powyższe w ocenie Sądu pozwala stwierdzić, iż skarżąca nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. W związku z tym Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.