I SA/Bd 264/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. postanowił: zwolnić skarżącego od wpisu od skargi powyżej 1.000 (tysiąc) zł Skarżący wniósł na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych – zwolnienie od wpisu od skargi powyżej 1.000 zł. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że ma na utrzymaniu żonę oraz trójkę dzieci. Ponadto płaci alimenty w wysokości 1.500 zł na córki. Wskazał, że najmłodsza córka w zeszłym roku uległa poparzeniu, a miesięczny koszt jej leczenia wynosi ok. 1.000 zł. Żona skarżącego otrzymuje zasiłek w wysokości 5.000 zł, świadczenie 500+ oraz alimenty na córkę w wysokości 700 zł. Zarówno skarżący jak również jego żona spłacają kredyty. Ponadto skarżący wskazał, że lokal który posiada jest obciążony hipoteka przymusową na rzecz banku w wysokości 1.000.000 zł oraz drugą kwotą 1.000.000 wpisaną przez Prokuraturę. Z majątku skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w wyniku którego zajęto rachunki bankowe skarżącego, udziały, prawa do zysków oraz wynagrodzenie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz trójką małoletnich dzieci, którego miesięczny dochód wynosi 8.000 zł. Skarżący oświadczył, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Jako majątek wnioskodawca wskazał lokal użytkowy o pow. 66 m² o wartości ok. 300.000 zł. W rubryce zobowiązania i stałe wydatki skarżący wskazał: decyzja VAT za 2012r. – ok. 3.300.000 zł (według tytułów wykonawczych); decyzja VAT za 2013r. – ok. 10.600.000 zł (według tytułów wykonawczych); alimenty 1.500 zł; opłaty za mieszkanie 700 zł; opłaty za media 400 zł; koszty leczenia 1.000 zł; utrzymanie dzieci 3.500 zł. W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżący przedłożył zeznania podatkowe za lata 2015-2016; skrócone odpisy aktów urodzenia; historię choroby córki; faktury za lekarstwa, plastry, żele; zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu; wyciągi z rachunków bankowych; dokumenty potwierdzające prowadzenie z majątku skarżącego oraz jego żony postępowania egzekucyjnego; posumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do kwietnia 2017r.; deklaracje VAT-7; potwierdzenia zameldowania; fakturę za energię elektryczną; wymiar opat; decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości; orzeczenie o niepełnosprawności. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że strona spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz trójką dzieci. Dochód gospodarstwa domowego wynosi 8.000 zł (wynagrodzenie skarżącego, najem, zasiłek żony oraz świadczenie 500+). Ponadto żona skarżącego otrzymuje alimenty na córkę w kwocie 700 zł. Z przedłożonych dokumentów wynika również, że skarżący zobowiązany jest płacić miesięczne kwotę 1.500 zł tytułem alimentów na dzieci z poprzedniego związku. Jak wynika z przedłożonych dokumentów jedna z córek skarżącego uległa poparzeniu w 2016r., posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, koszty jej miesięcznego leczenia oscylują w granicach 1.000 zł. Skarżący posiada wprawdzie nieruchomość jednakże nie może być ona zabezpieczeniem kredytu czy pożyczki hipotecznej albowiem jest obciążona hipoteką przymusową. Ponadto jak wynika z przedłożonych dokumentów z majątku skarżącego oraz jego żony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na kwotę ponad 10.000.000 zł. Skarżący nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Salda rachunków bankowych są ujemne. Powyższe prowadzi do wniosku, że strona znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi powyżej 1.000 zł. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.