I SA/Bd 267/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] [...]. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik K. Urzędu Celno-Skarbowego w T. wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (dalej: "s.m.d.t."). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 17, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 7, pkt 6 i pkt 4, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), art. 6 ust. 3, art. 22 ust. 2a i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 s.m.d.t. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] r. w wyniku kontroli pojazdu przewożącego towar podlegający systemowi monitorowania drogowego stwierdzono, że przewoźnik, którym była spółka, nie zapewniła przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT [...] w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Powyższy fakt został dodatkowo potwierdzony wydrukami z systemu SENT-GEO - Monitoring GPS, na których wskazano brak danych z lokalizatora GPS dla wskazanego zgłoszenia przewozu w podanym przedziale czasu (od [...] r. do [...] r.). W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, zaistniała sytuacja uprawniała organ I instancji do nałożenia kary pieniężnej, bowiem z dniem [...] r. ustawodawca nałożył na przewoźników obowiązek zapewnienia, aby w trakcie całej trasy przewozu przekazywane były do systemu SENT aktualne dane geolokalizacyjne środka przewozu, który został wskazany w zgłoszeniu SENT (art. 10a s.m.d.t.). Natomiast brak przekazywania takich danych sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie [...]zł (art. 22 ust. 2a s.m.d.t.). Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że stosownie do art. 22 ust. 3 s.m.d.t., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Organ odwoławczy zauważył, że skarżąca spółka, pomimo otrzymanego wezwania do przedstawienia szczegółowych informacji i dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na nią kary pieniężnej, nie udzieliła stosownych wyjaśnień ani nie złożyła odpowiednich dokumentów. W wyniku braku aktywności strony, organ I instancji z urzędu pozyskał informacje dotyczące skarżącej spółki. Wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz do Naczelnika O. Urzędu Skarbowego w O. o udzielenie informacji o ewentualnych zaległościach strony. W odpowiedzi na powyższe, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. W. poinformował, że płatnik nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne. Natomiast Naczelnik O. Urzędu Skarbowego w O. przedłożył listę zaległości ze wszystkich podatków, wraz z odsetkami na łączną kwotę [...]zł oraz wskazał, że aktualnie organ egzekucyjny prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne. Postępowania te pozostają zawieszone z uwagi na zawarcie układów ratalnych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie wystąpiła dyrektywa interesu publicznego. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, takie postępowanie przewoźnika, który nie ujawnia w systemie nadzorowanym przez organy KAS trasy przewozu paliwa, nie może być postrzegane jako poszanowanie funkcjonującego prawa i nie może również odnieść pozytywnego skutku w zakresie oceny pod kątem istnienia interesu publicznego. W ocenie organu, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w przedstawionym stanie faktycznym godziłoby w podstawowe zasady sprawiedliwości, równości wobec prawa i powszechności ponoszenia kar za niedopełnienie obowiązków płynących z ustawy. Każdy z przewoźników dokonując przewozu, obowiązany jest bowiem, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem i w interesie publicznym jest powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw towarów "wrażliwych", przepisów prawa. Odnosząc się z kolei do oceny sytuacji faktycznej strony w kontekście ważnego interesu przewoźnika, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że kwota nałożonej na stronę kary pieniężnej (10.000 zł) nie zwiększa znacząco jej zaległości podatkowych ([...]). Natomiast Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że strona nie zalega z opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne. Zdaniem organu, zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów była powszechnie znana przewoźnikom. Strona nie wskazała jaki ważny i obiektywny interes mógłby uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, zabrakło merytorycznych podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W skardze do tut. Sądu spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 22 ust. 2a s.m.d.t. przez jego niewłaściwą, rozszerzającą wykładnię i błędne zastosowanie w sprawie, polegające na: - pominięciu, że uchybienie przewoźnika miało charakter drobnego niedopatrzenia oraz oczywistej omyłki, która została natychmiast, w czasie trwania kontroli poprawiona, a przy tym przez pominięcie okoliczności, iż kierujący pojazdem kontynuował transport przez terytorium Rzeczypospolitej [...] z zachowaniem ustawowych wymagań, zaś poza błędnym wypełnieniem zgłoszenia nie stwierdzono żadnych działań przewoźnika, których zwalczanie było celem ustawy, - pominięciu, iż uchybienie formalne (drobne, nieistotne) skutkujące nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość i przebieg kontroli, co winno skutkować niewszczynaniem jako zbędnego postępowania i niewymierzeniem kary pieniężnej, - pominięciu intencji ustawodawcy, który przez nowelizację ustawy niejako dokonał autentycznej legalnej wykładni przepisów prawa, z której to jasno wynika, iż zbędne i niepotrzebne do osiągnięcia celu ustawy jest wszczynanie postępowań w sprawach, w których nie doszło do uszczupleń wynikających z podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, a w konsekwencji zastosowanie wykładni prowadzącej do absurdu i sytuacji, w której celem przepisu jest kara dla samego karania podatnika, a nie piętnowanie czy zapobieganie nadużyciom; 2. art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 O.p. i wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 2a s.m.d.t., wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej; 3. art. 22 ust. 2a oraz art. 26 ust. 3 s.m.d.t. poprzez błędną ich wykładnię, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny" użytego w art. 22 ust. 2 s.m.d.t., którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 O.p. oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny; 4. art. 122 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ I instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a dodatkowo zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony; 5. art. 124 O.p. poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, które przemawiały za nałożeniem kary pieniężnej: a) brak wyjaśnienia, czy mając na uwadze cele wprowadzenia do obrotu prawnego ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, przy uwzględnieniu podstawowych zasad, w tym w szczególności zasady proporcjonalności, rzeczywiście istnieje interes publiczny w tym, aby nałożyć na legalnie działającego przewoźnika dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, które to uchybienia nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych i zostały usunięte w całości w toku kontroli; b) niewzięcie pod uwagę okoliczności, iż brak przesyłu danych został niezwłocznie uzupełniony, zaś pojazd został zwolniony celem kontynuowania przewozu, a tym samym, nie stwierdzono działań przewoźnika, których zwalczanie było celem ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, podczas gdy okoliczności te winny być ocenione w kontekście interesu publicznego, w szczególności w odniesieniu do celu ustawy i zaufania do organów państwa; 6. art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, jego dowolnej i zbyt swobodnej ocenie; 7. art. 210 § 1 pkt 4 O.p. poprzez brak wskazania podstawy prawnej wydania decyzji; 8. art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 5 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego marki V. , przewożącego towar sklasyfikowany do pozycji CN 2207 20 00, podlegający monitorowaniu drogowemu. Przewoźnikiem towaru była S. spółka z o.o. W wyniku kontroli pojazdu przewożącego towar, stwierdzono, że skarżąca nie zapewniła przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Powyższe udokumentowane zostało w protokole z kontroli z dnia [...] r. (k. 4-5 akt adm.). Powyższy fakt został także potwierdzony wydrukami z systemu SENT-GEO – MONITOROWANIE LOKALIZACJI POJAZDÓW (k. 8 akt adm.), gdzie wskazano na brak danych z lokalizatora GPS w podanym przedziale czasowym (od [...] r. do [...] r.). W konsekwencji, decyzją z dnia [...] r. Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na spółkę - na podstawie art. 22 ust. 2a s.m.d.t. – karę pieniężną w wysokości [...] zł z powodu niedopełnienia obowiązku przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W przedmiotowym uzasadnieniu wskazano także, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę obowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów (druk nr [...], Sejm VIII kadencji). Celem zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem [...] r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dodano art. 10a ust. 1, stosownie do którego przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Nie jest to jednak konieczne, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3). W myśl art. 22 ust. 2a s.m.d.t. w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z kolei art. 22 ust. 2b s.m.d.t. stanowi, że odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 s.m.d.t. w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Ten ostatni przepis stanowi, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Zdaniem Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych organ prawidłowo zastosował przepis art. 10a ust. 1 s.m.d.t., czego konsekwencją była nałożenie - na podstawie art. 22 ust. 2a s.m.d.t. - kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu towaru. W skardze strona nie kwestionuje tego, że brak było danych z zamontowanego w pojeździe lokalizatora GPS i wskutek tego niemożliwe było monitorowanie przewozu towarów, twierdzi jednak, że nastąpiło to z powodu nieznanych okoliczności. Uważa też, iż uchybienie to miało charakter drobnego niedopatrzenia oraz oczywistej pomyłki. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić Trasa przewozu towaru była niewidoczna dla organu. Tymczasem z art. 10a ust. 1 s.m.d.t. jednoznacznie wynika, że przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu. Skarżąca z tego obowiązku się nie wywiązała, przy czym nie było to wynikiem niedostępności rejestru. Bez znaczenia jest, że powody braku przekazywania wskazanych danych są spółce nieznane, czy że niedopełnienie obowiązku było wynikiem niedopatrzenia. Okoliczności te obciążają spółkę. Niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 s.m.d.t. nie może sanować okoliczność, że uchybienia w funkcjonowaniu urządzenia zostały – jak to stwierdzono w skardze – usunięte i kierujący pojazdem kontynuował dalej transport z zachowaniem ustawowych wymagań. Sposób zredagowania art. 10a ust. 1 oraz art. 22 ust. 2a s.m.d.t. jest na tyle precyzyjny oraz jednoznaczny, że wyklucza możliwość ich odmiennej interpretacji i odstąpienia od wymierzenia kary, która ma charakter prewencyjny. Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji rozważyły też przesłanki zastosowania art. 22 ust. 3 s.m.d.t. Trafnie zinterpretowały przesłankę "interesu publicznego" jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np.: sprawiedliwość, bezpieczeństwo lub porządek publiczny, zaufanie do organów władzy. Zasadnie też uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tych wartości. Należy zauważyć, że niezapewnienie przez skarżącą przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu uniemożliwiało organom prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Postępowanie przewoźnika, który nie ujawnia trasy przewozu paliwa, nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym jest bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw "wrażliwych" towarów przepisów prawa. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel towarami "wrażliwymi". Każdy zatem z przewoźników obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się transportem takich towarów powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować ich transport, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. Zachowanie skarżącej naruszało też podstawowe cele ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. Organy rozważały także, czy w sprawie wystąpiła druga z przesłanek pozwalająca organowi na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, tj. "ważny interes przewoźnika". Organ pierwszej instancji wzywał stronę do przedstawienie dokumentów i informacji, które mogłyby pozwolić na ocenę sytuacji spółki w kontekście jej ważnego interesu (por. wezwanie z dnia [...] r., k. 31 akt adm.). Strona jednak pozostawiła to wezwanie bez odpowiedzi. Skarżąca nie wskazała zatem żadnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary z powody istnienia ważnego interesu przewoźnika. Wobec braku aktywności strony, Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. z urzędu pozyskał informacje dotyczące sytuacji finansowej skarżącej. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. W. poinformował, że spółka nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne. Natomiast Naczelnik O. Urzędu Skarbowego w O. przedłożył listę zaległości podatkowych wraz z odsetkami na łączną kwotę [...]zł oraz wskazał, że aktualnie organ egzekucyjny prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne. Postępowania te pozostają zawieszone z uwagi na zawarcie układów ratalnych. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 22 ust. 3 s.m.d.t. tylko w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem przewoźnika, że jego sytuacja uzasadnia zastosowanie ulgi. W zasadzie zawsze odstąpienie od wymierzenia kary leży w interesie zobowiązanego. Zdaniem Sądu, interes przewoźnika musi być na tyle istotny (ważny), aby jego pominięcie powodowało dla niego wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki, np. w postaci nadmiernych utrudnień w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, zachwianiu płynności finansowej spółki. Same zatem trudności z zapłatą kary nie mogą uzasadniać odstąpienie od jej wymierzenia. Wskazać należy, że w toku postępowania strona nie wskazała jaki ważny i obiektywny interes przemawiałby za zastosowaniem ulgi. Zasadnie też organ nie dopatrzył się istnienia ważnego interesu z urzędu. Wprawdzie spółka ma znaczące zaległości podatkowe, lecz sama ich wielkość i konieczność ich uregulowania nie może uzasadniać odstąpienia od nałożenia kary. Nie można także zgodzić się ze skarżąca, że nie miała wystarczająco czasu na przygotowanie się do realizacji obowiązków "w zakresie geolokalizacji". Zauważyć należy, że znowelizowane przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów weszły w życie z dniem [...] r., natomiast kontrola drogowa, w wyniku której stwierdzono brak przekazywania danych geolokalizacyjnych miała miejsce w dniu [...] r., a zatem ponad 10 miesięcy po wejściu w życie ustawy. Trudno przyjąć, aby skarżąca przez ten czas nie mogła przygotować się do prawidłowego wykonania przedmiotowego obowiązku. Strona podnosi także, że skoro nie wystąpiło uszczuplenie w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, to nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej. W świetle obowiązujących regulacji prawnych z poglądem tym nie można się zgodzić. Należy zauważyć, że w myśl art. 30 ust. 4 s.m.d.t., jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej. Zawarte w tym przepisie odesłanie do art. 30 ust. 1 s.m.d.t. oznacza, że art. 30 ust. 4 ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] r. o Krajowej Administracji Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania. Nie budzi wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie nieprawidłowości zostały stwierdzone nie w trakcie wymienionych wyżej kontroli "ex post", lecz kontroli drogowej przeprowadzonej w trybie art. 13 s.m.d.t. Nadto, z art. 30 ust. 5 s.m.d.t. wynika, że przewoźnik odpowiada za wszystkie popełnione naruszenia obowiązków określonych w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, nawet jak nie skutkowały one uszczupleniami w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. W sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy, który następnie poddano prawidłowej, wyczerpującej ocenie celem rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 2a s.m.d.t. oraz o braku możliwości odstąpienia od wymiaru tej kary, zgodnie z art. 22 ust. 3 s.m.d.t. Z uzasadnienia (zarówno faktycznego, jak i prawnego) decyzji wynika, jakimi kryteriami kierował się organ wymierzając karę. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Mając na uwadze, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. s.J.Szulc s.L.Kleczkowski s.A.Olesińska