I SA/Bd 27/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi Kazimierza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2005 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r. Wójt Gminy L. ustalił Ewie K. i Kazimierzowi K. wymiar podatku w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2005 w kwocie 486,50 zł. Od decyzji organu l instancji Kazimierz K. złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił niesłuszne zakwalifikowanie powierzchni działki nr 219 do innych terenów zabudowanych, a nie do użytków rolnych. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że małżonkowie Ewa K. i Kazimierz K. w dniu [...] 1994 r. zakupili 3 działki o numerach: 219, 228 i 229 położone w miejscowości P. Działki te zakwalifikowane były jako grunty orne. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] 1993 r. działka nr 219 przeznaczona była pod zabudowę letniskową i turystyczną. Podatnicy na działce nr 219 wybudowali dom letniskowy. Pismem z dnia [...] 2003 r. małżonkowie zawiadomili Wójta Gminy L. o zakończeniu budowy domu letniskowego. Organ wskazał, że istotne znaczenie w sprawie ma stanowisko wspólne Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Ministerstwa Finansów z dnia 25 lutego 2003 r. w sprawie zapewnienia aktualności operatów ewidencji gruntów i budynków oraz dostosowania ich do stanu prawnego wynikającego z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Organy podatkowe zobowiązano do sporządzania i przesyłania zbiorczych danych dotyczących rozbieżności stanu rzeczywistego wykorzystania gruntów i oznaczeń ujawnionych w ewidencji. Dotyczyło to przede wszystkim gruntów, które w ewidencji gruntów i budynków oznaczone były jako grunty rolne zabudowane lub jako grunty rolne, a powinny zostać sklasyfikowane, uwzględniając obowiązujące ww. rozporządzenie, jako grunty zabudowane i zurbanizowane. W sytuacjach, gdy oznaczenia gruntów w ewidencji nie odpowiadały stanom rzeczywistym, należało ustalić faktyczny sposób użytkowania tych gruntów, zawiadomić ewidencję gruntów o konieczności zmiany, która z kolei nadawała im właściwe oznaczenie w ewidencji. Organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków nie miały uprawnień do dokonywania samodzielnie zmian w ewidencji. Organ odwoławczy zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji Wójt Gminy L. wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary dowodom - informacji dotyczącej podatku od nieruchomości i informacji dotyczącej podatku rolnego złożonym przez podatników. Wskazał na ich niespójność, gdyż strony wykazały w obu tych informacjach tę samą powierzchnię gruntu pod budynkiem letniskowym. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest zgodne z przepisami ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, by ten sam grunt mógł być opodatkowany podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym. Organ podatkowy wskazał, że przyczyną odmowy uznania dowodu z aktu notarialnego zakupu nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją jest inny stan faktyczny nieruchomości w momencie zakupu w 1994 r. i inny stan faktyczny w dacie dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. Z podobnych przyczyn nie można też posłużyć się zapisem w księgach wieczystych. Organ zaznaczył, że Wójt Gminy L. dokonując wymiaru podatku od nieruchomości między innymi dla działki oznaczonej nr 219 uznał, że działka ta zabudowana domem letniskowym, zaliczona w ewidencji gruntów i budynków do innych terenów zabudowanych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w całości. Znajduje to uzasadnienie w przepisach pkt 3 załącznika nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał na pismo przesłane przez Starostę T. w sprawie wyłączenia działki nr 219 z użytków rolnych. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego bez znaczenia dla opodatkowania pozostaje fakt czy przedmiotowa działka jest ogrodzona, czy też nie jest ogrodzona. Na decyzję organu II instancji Kazimierz K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, gdyż decyzja ta nie uwzględniła jego stanowiska oraz woli użytkowania spornej działki. Wskazał, że bez jego zgody została dokonana zmiana przeznaczenia gruntu, co powinno skutkować uchyleniem decyzji ze względu na pominięcie strony w toku postępowania. W jego ocenie stan działki nr 219 powinien być zgodny z zapisem w akcie notarialnym. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ podatkowy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie samorządowe organy podatkowe wymierzyły stronie podatek od nieruchomości od działki nr 219, czy też działka ta powinna być opodatkowana według stawek przewidzianych dla użytków rolnych, co podnosi skarżący. Regulację prawną w przedmiocie podatku od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do jej art. 2 ust. 1 opodatkowaniu tym podatkiem podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawę wymiaru podatku rolnego stanowi natomiast ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Zgodnie z jej art. 1 opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższego wynika, że decydujące znaczenie dla wskazania podatku właściwego do opodatkowania gruntów, ma sposób sklasyfikowania tych gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to także z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zgodnie z jej art. 21 podstawą wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków. Taki też pogląd jest prezentowany w orzecznictwie sądowym. W wyroku z dnia 07 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05, Sąd stwierdził, że dla potrzeb podatku od nieruchomości, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu. Nie jest istotne, co uznaje się w świetle doktryny i orzecznictwa za "grunt rolny" czy "grunt zabudowany", nie jest również istotne jego rzeczywiste przeznaczenie, lecz sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organ podatkowy nie może pomijać tych danych w postępowaniu podatkowym. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że Ewa i Kazimierz K. zakupili dnia [...] 1994 r. trzy działki o nr 219, 228 i 229 o łącznej powierzchni 0,1887 ha, położone w miejscowości P. Działki te były sklasyfikowane jako grunty orne klasy Vlz i tak zostały zapisane w ewidencji nieruchomości gminy Lubiewo. Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym podatnicy, do końca listopada 2003 r., nie płacili podatku od posiadanych gruntów. Sytuacja prawna działki nr 219, uległa zmianie w 2003 r. Na podstawie dokumentacji budowlanej stwierdzono, że niniejsza działka jest zabudowana budynkiem letniskowym. Dowodem na to jest zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku letniskowego, złożone przez Kazimierza K. w dniu [...] 2003 r. Organ podatkowy stwierdził, że klasyfikacja przedmiotowej działki do tej pory rolnej, jest nieaktualna i nie odpowiada zasadom wskazanym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Nie wchodzi ona w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy |o podatku rolnym. Mając powyższe na uwadze, Wydział Geodezji, Gospodarki Nieruchomościami i Zasobami Przyrody Starostwa Powiatowego w T. uaktualnił klasyfikację gruntów należących do małżonków K. w ten sposób, że działkę nr 219 zaliczono do innych terenów zabudowanych oznaczonych symbolem "Bi". W efekcie tego organ podatkowy otrzymał zawiadomienie o zmianie geodezyjnej nr [...] z dnia [...] 2003 r. i na jej podstawie dokonano stosownej zmiany w ewidencji nieruchomości. Zmiana ta spowodowała jednocześnie wyższy wymiar podatku. Ponadto, w piśmie z dnia [...] 2006 r. Starosta T. poinformował, że aktualizacja zapisów w ewidencji gruntów i budynków w części dotyczącej nieruchomości skarżącego nastąpiła na skutek dostarczenia dokumentów geodezyjnych związanych z inwentaryzacją budynku na działce nr 219. W piśmie tym stwierdzono, że cały teren działki stanowi obszar zabudowany. Działka jest okolona ogrodzeniem i w całości wykorzystywana na cele rekreacyjne. Należy wskazać, że przeznaczenie spornej działki, oprócz ww. dokumentów urzędowych, wynika również z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego sporządzonego dla części wsi P. Plan ten został uchwalony uchwałą Rady Gminy L. Nr [...] dnia [...] 1993 r. W obrębie wykazanego na planie terenu zabudowy letniskowej i turystycznej znajduje się działka nr 219. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy słusznie opodatkowały działkę nr 219 według stawek przewidzianych dla innych terenów zabudowanych. Z całości materiału dowodowego, a przede wszystkim z dokumentu mającego zasadnicze znaczenie dla sprawy, tj. ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowa działka nie jest zaklasyfikowana jako grunt rolny. Organ podatkowy w zakresie informacji zawartych w ewidencji jest nimi związany. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego i organ podatkowy do momentu ich weryfikacji nie może ich pomijać. Odnosząc się do wskazanej przez skarżącego argumentacji, według której przedmiotowa działka powinna być opodatkowana według zapisu widniejącego w akcie notarialnym, należy stwierdzić, że informacje zawarte w tym akcie, dotyczące zakwalifikowania gruntu do gruntów rolnych są nieaktualne ze względu na fakt wybudowania na tym gruncie budynku letniskowego, którego nie było w momencie kupna nieruchomości przez podatników, a więc nie było go również w akcie notarialnym. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje wyrażona przez stronę wola użytkowania spornej działki. Jak zaznaczono, zasadnicze znaczenie dla ustalenia wymiaru niniejszego podatku ma ewidencja gruntów i budynków. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.