I SA/Bd 271/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych za czerwiec i lipiec 2006 r. postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej – . kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem kosztów sądowych Pismem z dnia 21 lutego 2007 r. (data stempla pocztowego) adwokat M. Z. działając w imieniu - M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2007 r., w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych za czerwiec i lipiec 2006 r. Bez wezwania opłaciła wpis w wysokości 200zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.) jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia; uwzględniając regulację z art. 217 p.p.s.a. należy uznać, że jest należność główna będąca podstawowym przedmiotem ochrony prawnej. Przedmiotem skargi w sprawie jest decyzja o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych za czerwiec i lipiec 2006 r. Jakkolwiek zatem przedmiot sprawy dotyczy zobowiązań podatkowych, to jednak istotą nie jest wysokość zobowiązania lecz istnienie przesłanek rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wnosi się wpis stały w wysokości 500 zł. Nie można uznać, że wysokość wpisu od skargi wyznacza § 2 ust. 6 wskazanego rozporządzenia albowiem znajduje on zastosowanie tylko wówczas, gdy przedmiot skargi nie dotyczy żadnego z przedmiotów wymienionych w poprzedzających go ustępach § 2. Wymienienie rodzaju przedmiotu skargi w ust. 1-5 eliminuje możliwość zastosowania ust. 6. Art. 220 § 1 stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma be rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty wyjątek przewidziany jest w art. 221 ww. ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W pierwotnym tekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. znajdował się § 5 ust. 2, zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Jednakże mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 07 marca 2006 r. § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia uznany został za niezgodny z art. 221 ustawy p.p.s.a oraz art. 2 Konstytucji. Wyrok ten został opublikowany w dniu 17 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 332) i z tym dniem § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi utracił moc obowiązującą. Art. 221 p.p.s.a. w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek należytego opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Za przyjęciem takiej zasady, jak podkreśla się w doktrynie, przemawia założenie, że profesjonalistom, a mianowicie adwokatom i radcom prawnym zakres i wysokość opłat stałych – wpisów w wysokości stałej – powinny być znane. Regulacja ta ma na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania. Mając na uwadze, że niniejsza skarga została nienależycie opłacona przez skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalistę - adwokata, Sąd na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji, zarządzając jednocześnie o kosztach sądowych na podstawie art. 232 § 1 lit a powołanej ustawy.