I SA/Bd 273/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz C. K. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 12 marca 2013 r. C.K.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. W dniu 17 kwietnia 2013 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B., do którego załączono postanowienie z dnia 17 kwietnia 2013 r. wydane w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako p.p.s.a. Dyrektor zmienił zaskarżone postanowienie z dnia 11 lutego 2013 r. w ten sposób, że uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.-D. z dnia [...]., nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego Sąd wezwał organ do wyjaśnienia, czy zostało zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2013 r. W odpowiedzi Dyrektor podał, że do dnia wysłania pisma procesowego, skarga na postanowienie z dnia 17 kwietnia 2013 r. nie została wniesiona. W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 maja 2013 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do udzielenia informacji, czy wobec wydania przez organ postanowienia z dnia 17 kwietnia 2013 r. skarżący jest zainteresowany kontynuacją postępowania w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lutego 2013r. W odpowiedzi skarżący oświadczył, że nie jest zainteresowany kontynuacją postępowania. Wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W powyżej wskazanym przepisie uregulowano instytucję autokontroli, której celem jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownego zweryfikowania własnego działania (lub jego braku) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Możliwość skorzystania z tej instytucji została jednak ograniczona. Literalne brzmienie tegoż przepisu wskazuje bowiem, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak też wskazanej w niej podstawy prawnej. Możliwość zastosowania tejże instytucji, a tym samym uwzględnienia skargi została nadto ograniczona do dnia rozpoczęcia rozprawy (por.: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 145-150). Wobec zatem podjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. postanowienia z dnia 17 kwietnia 2013 r. uchylającego w całości zaskarżone postanowienie z dnia [...]., postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wskazać bowiem należy, że przywołane orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej zostało podjęte w terminie przewidzianym przepisem z art. 54 § 3 p.p.s.a. i wyeliminowało z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie. Z pisma Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 27 maja 2013 r. wynika, że postanowienie z dnia 17 kwietnia 2013 r. nie zostało zaskarżone (k. 20 akt sądowych). Skarżący zaś oświadczył, że nie jest zainteresowany dalszą kontynuacją postępowania przed tut. Sądem. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., postępowanie wszczęte skargą C. K. stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 209, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461).