I SA/Bd 284/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 września 2019r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. ustalił dla Skarżącej podatek od nieruchomości za 2019r. w kwocie [...]zł, od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Ustaleniem podatku objęto: budynek mieszkalny ([...] m2, stawka opodatkowania - [...] zł), grunty pozostałe [...] m2, stawka opodatkowania - [...] zł) oraz budynki pozostałe ([...] m2, stawka opodatkowania - [...] zł). W złożonym odwołaniu Strona wniosła o zmianę decyzji w części dotyczącej opodatkowania garażu będącego jej własnością. Zdaniem Strony skoro garaż jest częścią wielorodzinnego budynku mieszkalnego, to powinien podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018r. poz. 1445 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l."- jak budynki mieszkalne - stawką [...] zł za m2. W ocenie Strony, Prezydent M. B. nieprawidłowo zinterpretował treść uchwały Rady M. B. w sprawie ustalenia stawek tak jak za garaże, które powinny zostać opodatkowane - jak w latach poprzednich - jako część budynku mieszkalnego z zastosowaniem preferencyjnych najniższych stawek podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017r. poz. 2101) podstawę wymiaru podatków i opłat lokalnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca jest właścicielem lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż, znajdującego się w piwnicy budynku, co potwierdza także zapis w księdze wieczystej KW nr [...], o powierzchni [...] m2. Odnosząc się do wysokości stawki organ wskazał, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r. sygn. akt II FPS 4/11 do opodatkowania wyodrębnionych w sensie prawnym lokali garażowych mieszczących się w bryle budynku mieszkalnego właściwa jest stawka dla budynków pozostałych. Zdaniem Sądu, uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, to nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Organ podkreślił, że uchwały rozstrzygające zagadnienie prawne w konkretnej sprawie wiążą nie tylko w danej sprawie. Mając na uwadze rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale z dnia 27 lutego 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za prawidłowe stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji. Natomiast oceniając stanowisko Strony zawarte w odwołaniu, że garaż jako część budynku mieszkalnego powinien być opodatkowany stawką jak budynek mieszkalny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż pogląd ten nie jest właściwy, bowiem organ podatkowy prawidłowo - zgodnie z prezentowaną wyżej uchwałą NSA - zastosował stawki podatkowe jak dla garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i z tego względu nie dopatrzyło się naruszenia żadnego z przepisów Ordynacji podatkowej, na które powoływała się Strona odwołująca. Stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że organ zastosował stawki określone w § 1 pkt 2 lit. g wymienionej uchwały Rady M. jest o tyle prawdziwe, że stawka określona tym przepisem na [...] zł za 1 m2 dla garaży, odpowiada wysokości stawce wymienionej w przepisie § 1 pkt 2 lit. e uchwały dla gruntów pozostałych, która też wynosi [...] zł za 1 m2, co jest zgodne z treścią wymienionej uchwały, która nakazuje opodatkowanie garaży stawkami jak dla budynków pozostałych. W złożonej do tut. Sądu skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096) – dalej jako: "k.p.a.", tj. nierozpoznanie zarzutu zawartego w odwołaniu Skarżącej od decyzji Prezydenta M. B. z [...] stycznia 2019r. nr [...], co do naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie § 1 pkt 2 lit. g uchwały nr IV/20/18 Rady Miasta Bydgoszczy z 28 listopada 2018r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2018r., poz. 6053), zamiast § 1 pkt 2 lit. a. Skarżąca zauważyła, że Prezydent M. B. po raz pierwszy w 2019r. zmienił wykładnię tożsamych przepisów uchwał w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i "przesunął" garaż ze stawki dla budynków mieszkalnych i ich części do stawki z lit. g. Zdaniem Skarżącej taki zabieg jest sprzeczny z utrwalonym od wielu lat znaczeniem przypisywanym przez Prezydenta pojęciu "część budynku mieszkalnego" w treści kolejnych uchwał. Skarżąca podała, że w odwołaniu od decyzji z [...] stycznia 2019r. zarzuciła wprost naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie § 1 pkt 2 lit. g uchwały nr IV/20/18 Rady Miasta Bydgoszczy z 28 listopada 2018r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, zamiast § 1 pkt 2 lit. a. Zarzut ów odnosił się więc jednoznacznie do naruszenia prawa miejscowego. Zarzut odwołania polegał na tym, że Prezydent pod pojęciem "budynki mieszkalne i ich części" dotychczas zawsze rozumiał także garaże (jak Skarżącej) znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego, niezależnie od tego, czy są one wyodrębnione jako lokale czy też nie (zaliczał je do lit. a kolejnych uchwał). Garaż Skarżącej był opodatkowany tak jak część budynku mieszkalnego. Nie było to sprzeczne z ww. ustawą z 12 stycznia 1991r. Rada Miasta mogła bowiem uchwalać stawki niższe od tych, o których tam mowa. Skarżąca podkreśliła, że Prezydent stosował od samego początku w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych podobne stawki do garażu Skarżącej (także po podjęciu w dniu 27 lutego 2012r. przez NSA uchwały w sprawie II FPS/11) i nagle w 2019r. (po siedmiu latach od uchwały NSA) zmienił utrwalone rozumienie kolejnych uchwał. Nie sposób racjonalnie twierdzić, że stało się to na skutek uchwały NSA z 2012r. Taki zabieg Prezydenta, jak wskazywała Skarżąca w odwołaniu od decyzji tego organu, jest też sprzeczny z art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, co musi prowadzić do uchylenia decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Oceniając wydaną w sprawie decyzję pod kątem wskazanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa w stopniu, który nakazywałby jej uchylenie. II. Na wstępie wyjaśnienia wymaga przyczyna, dla której Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy, motywowany wyznaczeniem na ten sam dzień rozprawy przed Sądem Rejonowym. Otóż przypomnieć należy, że zgodnie z art. 109 P.p.s.a., rozprawa podlega odroczeniu tylko wtedy, gdy nieobecność strony wynika z nadzwyczajnego wydarzenia lub innej przeszkody, której nie można było przezwyciężyć. Zasadą jest więc rozpoznanie skargi nawet pod nieobecność strony, co odpowiada konstytucyjnemu wymogowi zapewnienia sprawnego i szybkiego przebiegu postępowania sądowego (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz postulatowi wynikającemu z art. 7 P.p.s.a., aby sprawy rozstrzygać już na pierwszym posiedzeniu sądu. Zauważyć należy, że Strona została zawiadomiona o terminie rozprawy już w dniu [...] sierpnia 2019r. (data doręczenia zawiadomienia o rozprawie - potwierdzenie odbioru w aktach sądowych, k. 26). Wniosek o odroczenie rozprawy został złożony osobiście w tut. Sądzie dopiero dzień przed rozprawą, tj. [...] września 2019r. Trudno zatem przyjąć, że Skarżąca dopiero dzień przed rozprawą uzyskała informację o rozprawie przed innym Sądem. Przede wszystkim podkreślić należy, że do wniosku Skarżąca nie załączyła żadnego dokumentu np. kserokopii zawiadomienia z Sądu Rejonowego, nie wskazała nawet wyznaczenie rozprawy przez który konkretnie Sąd Rejonowy uniemożliwia Jej stawiennictwo i czy jest ono np. obowiązkowe. W tym stanie sprawy tut. Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała, aby zaszły okoliczności wskazujące na brak możliwości osobistego udziału w rozprawie. Z tych przyczyn wniosek ten został oddalony. III. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji podać należy, że przedmiotem sporu między stronami postępowania jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości, jaka powinna być zastosowana do opodatkowania garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności. Organ zastosował od garażu (o pow. [...] m2) jako od lokalu niemieszkalnego stawkę [...] zł/ m2 (przewidzianą od pozostałych budynków lub ich części) oraz od gruntu o pow. [...] m2 stawkę [...] zł/ m2 (ustaloną od gruntów pozostałych). Strona skarżąca uważa, że błędnie zastosowano stawki przewidziane dla pozostałych gruntów i pozostałych budynków (części), zamiast dla gruntów i budynków mieszkalnych, według których w poprzednich latach ustalany był podatek. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Przy czym zaskarżona decyzja podlega ocenie z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800) – dalej jako: "O.p.", a nie kodeksu postępowania administracyjnego, na którego przepisy Strona powołała się w skardze. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia art. 122 O.p. (Strona w skardze przywołała art. 7 k.p.a.), zobowiązującego do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 187 § 1 O.p. (Strona powołała art. 77 k.p.a.) organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że sformułowana w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów (organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) jest realizowana w pełni wtedy, gdy ocena ta jest oparta na całokształcie materiału dowodowego, wyprowadzone wnioski są zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, nie kolidując z zebranymi w sprawie dowodami. Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.). Stosownie do art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił mocy dowodowej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe sprostały ww. wymogom, zgromadziły materiał dowodowy, który prawidłowo oceniły, omówiły też dokładnie ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. W związku z tym zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych należy ocenić jako nieuprawnione. Odmienna bowiem ocena ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono przywołane przepisy prawa. W powyższym kontekście należy także wyjaśnić, że zgodnie z art. 165 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§ 1). Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (§ 2). Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że co do zasady warunkiem skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu jest doręczenie stronie postanowienia w tym przedmiocie. Jednakże w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji skorzystał z regulacji przewidzianej w art. 165 § 5 pkt 1 O.p., na podstawie której przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. W praktyce powyższa regulacja może mieć zastosowanie do podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego w odniesieniu do podatnika, wobec którego wymiar podatku był już w poprzednim roku podatkowym przeprowadzony. Jedynym warunkiem jest, ażeby stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Rozwiązanie to ma na celu uproszczenie procesu wymiaru podatków. Okoliczność, że decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za poprzedni rok podatkowy jest ostateczna, w niniejszej sprawie nie jest sporna. W tej sytuacji Prezydent M. B. nie miał obowiązku wydać postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia Skarżącej podatku od nieruchomości na 2019r. i mógł skorzystać z regulacji zawartej w art. 165 § 5 pkt 1 O.p. Stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ bowiem zmianie, co potwierdza także treść skargi. Różnica natomiast dotyczy zastosowania przez organ innej stawki podatkowej. W konsekwencji za bezzasadne uznać należało zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. 120 i art. 187 O.p. stanowiące odpowiedniki art. 7 i art. 77 k.p.a. (błędnie wskazane w skardze). IV. Przechodząc do kwestii zastosowania stawki podatkowej w przypadku garażu - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - problem ten został rozstrzygnięty uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r. sygn. akt II FPS 4/11 (dostępna w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych), w której zajęte stanowisko tut. Sąd podziela. Zgodnie z ww. uchwałą: "W świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." W uchwale tej NSA stwierdził m.in., że przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) wskazuje, iż samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu tej ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W art. 2 ust. 4 ww. ustawy wskazano także, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Z przepisów tych NSA wyprowadził wniosek, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Dalej NSA podniósł, że dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu, niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. NSA wskazał, że "garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich NSA uznał, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Podsumowując NSA stwierdził, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. mowa jest o budynkach lub ich częściach pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, dla których stawka opodatkowania jest wyższa niż dla budynków mieszkalnych. Należy wskazać na przepis art. 269 § 1 P.p.s.a. statuujący ogólną moc wiążącą uchwał NSA, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Zatem uchwała wiąże nie tylko w danej sprawie (art. 187 § 2 P.p.s.a.), ale również w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty sądy administracyjne stanowisko to powinny respektować. Mając na uwadze wiążącą moc uchwały NSA stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, iż dla garażu stanowiącego odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności należy zastosować stawkę podatkową jak dla budynków pozostałych. Z akt sprawy administracyjnej oraz ze znajdującego się w aktach sądowych wypisu z rejestru gruntów w tym kartoteki lokali (k. 20 i 21 akt sądowych) bowiem wynika, że Skarżąca jest właścicielem lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż znajdujący się w piwnicy budynku, co potwierdza także zapis w księdze wieczystej KW nr [...] , a którego to garażu powierzchnia wynosi [...] m2. Natomiast stosownie do posiadanego udziału wynoszącego [...] Prezydent M. B. prawidłowo przyjął do opodatkowania powierzchnię gruntu - [...] m2. Nie jest sporne, że garaż został wyodrębniony w budynku jako odrębna nieruchomość – lokal niemieszkalny i tak wpisany w ww. księdze wieczystej. Potwierdzają to także zapisy z rejestru gruntów i budynków. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak zasadnie stwierdził WSA w Łodzi w wyroku z dnia 11 czerwca 2019r. sygn. akt I SA/Łd 130/19, a który to pogląd tut. Sąd podziela, ewidencja gruntów i budynków stanowi środek dowodowy o szczególnej, silniejszej mocy dowodowej, za pomocą którego należy udowodnić dany fakt w zakresie statusu prawnego nieruchomości. Ewidencja ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., co oznacza, że danym w niej zawartym służy domniemanie prawdziwości. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., III SA/Wa 3501/05). Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej, jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyroki NSA z dnia 15 kwietnia 2008r., II FSK 372/07 oraz z dnia 3 marca 2005r., FSK 912/04). Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2007r., II FSK 145/06). W przeciwnym razie podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Zasadą przy tym jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2008r., III SA/Wa 1690/07 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006r., I SA/Gd 348/04, FK 2008/3/75). W tej sytuacji Sąd uznał za zasadne zastosowanie przez organ podatkowy stawki z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. i § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 2 lit. e) uchwały nr IV/20/18 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2018r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2018r. poz. 6053) – gdyż organy prawidłowo zakwalifikowały sporny garaż jako lokal niemieszkalny czyli do budynków lub ich części pozostałych oraz grunt (udział) do niego przynależny jako do gruntów pozostałych, stosując odpowiednie stawki podatkowe, tj. stawka 7,90 zł od 1 m2 w stosunku do garażu i 0,49 zł od gruntu. Organ nie stosował § 1 pkt 2 lit. g ww. uchwały (wskazany w skardze), choć stawka w tym przepisie oraz w § 1 pkt 2 lit. e) jest w tej samej wysokości. Bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji jest zaś okoliczność, że w poprzednich latach podatkowych organ ustalił inną (niższą) wysokość podatku od nieruchomości. Ocenie tut. Sądu podlega zaskarżona decyzja, która odpowiada prawu, w zakresie opodatkowania budynku mieszkalnego oraz garażu. Sąd w ramach niniejszej sprawy nie jest uprawniony do oceny decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za poprzednie lata podatkowe. Na marginesie tut. Sąd zauważa, że ewentualna wadliwość decyzji polegająca na zaniżeniu podatku za poprzednie lata podatkowe nie oznacza po stronie organu podatkowego obowiązku ustalania wymiaru w kolejnych latach podatkowych z powieleniem np. błędnej stawki podatkowej. V. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną