I SA/Bd 285/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) asesor WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 05 czerwca 2007r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2007r. nr [..]. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. oddala skargę 2. nakazuje zwrócić R. W. z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 300,00 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu sądowego Pismem z dnia 02 października 2006 r. R. W. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2000 r. nr [...]. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) twierdząc, iż ujawniła się istotna dla sprawy, nowa okoliczność faktyczna oraz nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - wyrok z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Gd 2295/00 - a nie były znane zarówno Izbie Skarbowej, jak i Sądowi. Podatnik wskazał na ujawnienie - podczas prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Ś. postępowania karnego sygn. akt [...] - faktu przeprowadzenia kontroli skarbowej przez Urząd Skarbowy W. w firmie "H." sp. z o. o. w W., a także dowodów w postaci protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz wyciągów z rejestru sprzedaży nadesłanych przez tę firmę dla potrzeb prowadzonego postępowania karnego. Zdaniem strony, powyższe dowody oraz wydany przez Sąd Karny wyrok uniewinniający dowodzą, iż uznane za fikcyjne przez organy podatkowe transakcje nie miały takiego charakteru i przeprowadzone zostały w sposób zgodny z przepisami prawa podatkowego. Tym samym niewłaściwe były ustalenia organów podatkowych dotyczące podwójnego odliczenia podatku VAT oraz zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu o kwotę 72.793 zł. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie na podstawie przepisu art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] 2000 r. nr [...] w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. w wysokości 72.793 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 24.077,40 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż zgłoszona okoliczność przeprowadzenia kontroli nie jest okolicznością nową, ujawnioną w toku postępowania karnego, ponieważ była ona znana zarówno Urzędowi Skarbowemu w Ś. w toku postępowania podatkowego w I instancji, jak i Izbie Skarbowej w toku postępowania odwoławczego, a także w toku postępowania sądowego przez sądem administracyjnym. Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, polegający na nietrafnym przyjęciu, iż na gruncie niniejszej sprawy nie została spełniona wymieniona w treści przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłanka wznowienia postępowania podatkowego w postaci ujawnienia się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję oraz naruszenie tego przepisu poprzez zaniechanie wznowienia postępowania podatkowego w sytuacji zaistnienia przesłanki wznowienia. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy tzn. uchylenie decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2000 r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Urząd Skarbowy w Ś. wydając decyzję z dnia [...] 2000 r. nr [...] wziął pod uwagę okoliczność przeprowadzenia kontroli w Spółce "H.". Potwierdzeniem tego - jak to zostało wskazane w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] - jest sformułowanie zawarte w uzasadnieniu decyzji Urzędu, iż "przeprowadzone postępowanie wykazało, że zakup, zwrot i ponowny zakup tych samych samochodów marki H. znajduje potwierdzenie w dokumentach firmy H. - wyłącznego importera przedmiotowych samochodów". Odnosząc się do wskazanych w odwołaniu nowych dowodów w postaci protokołu z kontroli doraźnej przeprowadzonej w Spółce "H." oraz wyciągów z rejestru sprzedaży tej firmy za poszczególne miesiące 1998 r., będących zdaniem skarżącego podstawą do wznowienia postępowania, organ odwoławczy zauważył, iż również w tym przypadku dokumenty te były znane organom podatkowym we wszystkich stadiach postępowania podatkowego. Tym samym nie mogły być uznane za nowe. Organ zaznaczył, że słusznie wskazano w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...], iż powołany nowy dowód, tj. protokół Urzędu Skarbowego W. [...] z kontroli doraźnej przeprowadzonej na podstawie upoważnienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] 1999 r. nr [...] był w posiadaniu organów podatkowych, a także sądu administracyjnego - czego strona nie zanegowała w złożonym odwołaniu. Organ odwoławczy nie podzielił przedstawionego przez stronę stanowiska, że nowym dowodem jest ewidencja sprzedaży VAT firmy "H." za miesiące lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 1998 r. oraz, że organy podatkowe nie dysponowały przedmiotowym dowodem, na co wskazuje pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] 2006 r. nr [...]. Organ wskazał, że kontrola Spółki "H." została przeprowadzona na zlecenie Urzędu Skarbowego w Ś. przez Urząd Skarbowy W., który w toku dokonywanych czynności przeanalizował faktury sprzedaży VAT i ich korekty wymienione w piśmie Urzędu Skarbowego, ewidencje sprzedaży VAT za rok 1998 i 1999 (miesiące styczeń-luty), deklaracje VAT-7 za ww. okres oraz ostateczne faktury sprzedaży samochodów wymienionych w piśmie. Wśród kontrolowanych dokumentów była więc także ewidencja sprzedaży VAT za rok 1998 i 1999 (miesiąc styczeń-luty). Tym samym przedmiotowy dowód był analizowany przez organy podatkowe, co znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli i miało wpływ na ustalenia dokonane przez kontrolujący organ. Organ zatem nie zgodził się ze stanowiskiem, iż ewidencja sprzedaży jest dowodem nowym, nieznanym organom podatkowym. Organ odwoławczy zaznaczył również, że argumentacji strony nie potwierdza także pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] 2006 r. nr [...], w którym wskazano, iż "tut. Urząd nie jest w posiadaniu wyciągów ewidencji sprzedaży VAT Spółki za miesiące lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 1998 r." Organ ten bowiem nie przeprowadzał kontroli w Spółce "H." w W., nie gromadził dokumentacji podatkowej Spółki, ponieważ te czynności zostały przeprowadzone przez Urząd Skarbowy W.. W czasie rozpoznawania sprawy Urząd Skarbowy w Świeciu posiadał protokół z przeprowadzonej kontroli i kierował się ustaleniami w nim zawartymi. W tym stanie rzeczy za niemający znaczenia organ uznał fakt, że przedłożone wyciągi z ewidencji sprzedaży VAT zostały wydrukowane w dniu 23 marca 2004 r. Odnosząc się do powołanego przez stronę wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] 2004 r. sygn. akt [...] i zarzutu, że ten sam stan faktyczny został odmiennie oceniony przez organy podatkowe i Sąd Karny, organ wskazał, iż rozstrzygnięcia wydawane przez Sąd Karny nie zostały przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej jako przesłanka - podstawa do wznowienia postępowania podatkowego. Tym samym wydany przez Sąd Rejonowy w Ś. wyrok nie może być przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania w trybie przepisów art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wznowienia postępowania podatkowego w sytuacji zaistnienia przesłanki wznowienia, organ zaznaczył, że zgodnie z postanowieniem z dnia [...] 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. na podstawie art. 216 § 1, art. 241 § 1 w związku z art. 243 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej wznowił postępowanie w sprawie. Tym samym zarzut strony jest zdaniem organu pozbawiony podstaw prawnych. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie przepisu art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie uchylenia decyzji dotychczasowej w sytuacji zaistnienia przesłanki wymienionej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy, tj. ujawnienia się istotnego dla niniejszej sprawy nowego dowodu w postaci wyciągów z ewidencji sprzedaży VAT firmy "H." za poszczególne miesiące 1998 r., w tym w szczególności za miesiąc grudzień 1998 r., które nie były znane organom podatkowym w momencie wydawania decyzji, miały istotny wpływ na treść wydanych rozstrzygnięć, są nowe i istniały już w momencie wydania kwestionowanych rozstrzygnięć oraz nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 cytowanej ustawy, poprzez przyjęcie, że fakt objęcia kontrolą doraźną ewidencji sprzedaży VAT firmy "H." za miesiące lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 1998 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. jest równoznaczny ze znajomością tego dowodu przez organ podatkowy, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] 2004 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Ś. uniewinnił R. W., oskarżonego o to, że w grudniu 1998 r., jako właściciel zakładu "A.", posiadającego status zakładu pracy chronionej, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Skarb Państwa – Urząd Skarbowy w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 72.793 zł, w ten sposób, że wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do dwukrotnego zakupu dziewięciu pojazdów marki "H.", jako podstawy uzyskania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym, tj. o czyn z art. 286 § 1 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Na podstawie analizy treści protokołu z przeprowadzonej kontroli skarbowej oraz dokumentów nadesłanych przez firmę "H.", Sąd Rejonowy w Ś. doszedł do przekonania, iż transakcje zakupu, zwrotu i ponownego zakupu pojazdów marki "H." nie były wcale transakcjami pozornymi, lecz należały do transakcji, które "zostały przeprowadzone w sposób legalny i zgodnie z prawem i u obu stron ujawnione w rejestrach sprzedaży i księgach podatkowych". W konsekwencji, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie może być mowy o jakimkolwiek podwójnym odliczeniu przez R. W. podatku VAT z tytułu nabycia samochodów oraz zawyżeniu przez niego zadeklarowanej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu o kwotę 72.793 zł. Skarżący podniósł, że z treści pisma z dnia 20 października 2006 r., nr [...] jednoznacznie wynika, że Urząd Skarbowy w Ś. nie był w posiadaniu rejestrów sprzedaży VAT firmy "H." za poszczególne miesiące 1998 r., żaden z pracowników tego Urzędu nie zapoznał się z ich treścią oraz przedmiotowe rejestry nie były podstawą rozstrzygnięcia sprawy podatkowej R. W. Powyższe okoliczności potwierdził w sposób niebudzący wątpliwości pracownik Urzędu Skarbowego w Ś. – A. R., która podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w Ś. w dniu [...] 2004r. zeznała, iż jako osoba kontrolująca podatnika, nie dysponowała wyciągami z rejestru VAT i zestawieniem transakcji z firmy "H.". Skarżący zaznaczył, że gdyby organom podatkowym, które wydały decyzje z dnia [...] 2000 r. oraz z dnia [...] 2000 r. rzeczywiście była znana merytoryczna treść rejestrów sprzedaży VAT firmy "H.", to niewątpliwie organy nie wydałyby takich decyzji, nie ściągnęłyby od podatnika nienależnej zaległości podatkowej w wysokości 72.793 zł wraz z odsetkami w kwocie 24.077,40 zł, nie zajęłyby rachunków bankowych podatnika, a w konsekwencji nie doprowadziłyby do jego bankructwa, nie doszłoby do niesłusznego złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez R. W. oraz nie doszłoby do uwikłania podatnika w żmudny, blisko czteroletni proces karny. Zdaniem strony, gdyby - jak wywodzi Dyrektor Izby Skarbowej w B. - przyjąć, że organom podatkowym, które wydały decyzje z dnia [...] 2000 r. oraz z dnia 29 września 2000 r., rzeczywiście znana była treść wspominanych dowodów, to w konsekwencji musielibyśmy uznać, iż organy te w sposób oczywisty naruszyły przepisy art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej, art. 234 i art. 236 Kodeksu karnego, gdyż pomimo istnienia ewidentnych dowodów przeciwnych, zdecydowały się na wydanie ww. decyzji oraz nie zawahały się złożyć zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez R. W. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając jako organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] 2000 r. nr [...] w sprawie określenia skarżącemu zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. w wysokości 72.793 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 24.077,40 zł w związku ze stwierdzeniem nieistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czy też jak wywodzi strona skarżąca, w sprawie ujawniły się nowe dowody, które istniały i nie były znane organom podatkowym w momencie wydawania decyzji, mające istotny wpływ na treść wydanych decyzji, a które nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co stanowi podstawę do wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zauważyć należy, iż instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak w odniesieniu do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia. W rozpoznawanej sprawie podstawę wznowienia, na jaką powołuje się skarżący, stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Należy podkreślić, że nie w każdym przypadku ujawnienie określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Komentowany przepis pozwala bowiem na wznowienie postępowania (wzruszenie decyzji ostatecznej), tylko wtedy gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: są nowe (tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania); istniały w dniu wydania decyzji; są istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, a więc prawdopodobnie w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). Należy zauważyć, iż w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, wznowienie postępowania jest dopuszczalne, jeżeli zostaną spełnione i ujawnione przesłanki ustawowe (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 137/86, ONSA 1986, Nr 1, poz. 29 z glosą J. Borkowskiego; wyrok NSA z dnia 03 czerwca 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1306/95 oraz wyrok NSA z dnia 22 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1325/96). Zdaniem Sądu podniesione przez skarżącego zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, w odwołaniu oraz w skardze okoliczności i dowody nie mogą zostać uznane za spełniające kryteria art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Prezentując swoje stanowisko w sprawie, skarżący powołuje się na trzy dowody oraz związane z nimi okoliczności, które jego zdaniem stanowią podstawę do wznowienia postępowania i wzruszenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. Pierwszym ze wskazanych dowodów ma być protokół z kontroli doraźnej przeprowadzonej w firmie "H." sp. z o. o. w Warszawie przez Urząd Skarbowy W. (w dniach 16, 26, 30 kwietnia 1999 r.), podpisany dnia 05 maja 1999 r. Sąd zauważa, że protokół ten nie jest nowym dowodem w sprawie, bowiem organ I instancji - Urząd Skarbowy w Ś. dysponował tym dokumentem przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2000 r., znajdował się on w aktach administracyjnych sprawy, został przesłany jako załącznik do pisma z dnia 10 maja 1999 r. przez Urząd Skarbowy W. (k. nr 156-158 akt administracyjnych) i przekazany celem wykorzystania w sprawie. Okoliczność, że w decyzji organu I i II instancji nie powołano wprost otrzymania ww. protokołu nie oznacza, że dowód ten nie istniał w chwili wydania decyzji i nie był znany organowi podatkowemu. Analiza bowiem treści uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia 05 stycznia 2000 r. oraz decyzji organu odwoławczego z dnia 28 września 2000 r. pozwala stwierdzić, że ustaleń dokonano także w oparciu o dane zawarte w protokole z kontroli doraźnej przeprowadzonej w ramach pomocy prawnej. I tak na stronie drugiej decyzji z dnia [...] 2000r. stwierdzono, iż "Przeprowadzone postępowanie wykazało, że zakup, zwrot i ponowny zakup tych samych samochodów marki H. znajduje potwierdzenie w dokumentach firmy "H.". Również organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2000r. na stronie drugiej zaznaczył, że "Transakcje zakupu, zwrotu i ponownego zakupu znajdowały potwierdzenie w dokumentach firmy "H." . Przywołane sformułowania w ww. decyzjach są powieleniem treści protokołu z kontroli doraźnej, w którym stwierdzono, że faktury dokumentujące transakcje sprzedaży i korekty tych faktur związane ze zwrotem samochodów zostały zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży VAT firmy H. Protokół z kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy W. istniał zatem w chwili wydania decyzji z dnia 05 stycznia 2000 r. przez Urząd Skarbowy w Ś. oraz decyzji organu odwoławczego z dnia [...] 2000 r., był znany organom, które powołały się na zawarte w nim ustalenia, stąd nie jest nowym dowodem, jak również ustalenia w nim zawarte nie są nowymi okolicznościami, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Drugim z kolei nowym dowodem wskazanym przez skarżącego mają być wyciągi z rejestru sprzedaży prowadzonego przez Spółkę "H." dla celów podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 1998 r. potwierdzające zarejestrowanie faktur w dokumentacji tej firmy. Odnosząc się do tego argumentu zauważyć należy, że Urząd Skarbowy w Ś. nie był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w firmie "H." sp. z o. o. w W. Organy podatkowe są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości (w tym właściwości miejscowej), co wynika z art. 15 ustawy Ordynacja podatkowa. Mają jednak prawo zwrócić się do organu podatkowego właściwego ze względu na siedzibę podatnika o dokonanie stosownych czynności procesowych, a utrwalone w protokole ustalenia stanowią dowód w sprawie w rozumieniu art. 180 § 1 ww. ustawy ("Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem."). Ponadto, na podstawie art. 298 pkt 2 Ordynacji podatkowej, akta niezawierające informacji, o których mowa w art. 182, organy podatkowe udostępniają innym organom podatkowym. Zgodnie z art. 299 § 1 tej ustawy, organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182, organom i osobom wymienionym w art. 298. Zauważyć należy, iż pismem z dnia 10 marca 1999 r. Urząd Skarbowy w Ś. zwrócił się do Urzędu Skarbowego W. o przeprowadzenie kontroli krzyżowej w firmie "H.". Organ wniósł o ustalenie, czy dołączone kserokopie faktur VAT są zgodne z kopiami znajdującymi się w dokumentacji ww. Jednostki oraz czy są ujęte w ewidencji sprzedaży (k. nr 84-86 akt administracyjnych). Organ wniósł o sprawdzenie, czy operacje sprzedaży samochodów znajdują odzwierciedlenie w dokumentach firmy "H.". W odpowiedzi na powyższe, Urząd Skarbowy W. przesłał pismo wraz z protokołem kontroli doraźnej przeprowadzonej w firmie "H.". Z wymienionego protokołu jednoznacznie wynika, że kontrolą objęto m. in. "ewidencje sprzedaży VAT za 1998 i 1999 (miesiące styczeń-luty)". Wobec takiej treści protokołu kontroli nie ma podstaw do twierdzenia, że ewidencje VAT za poszczególne miesiące 1998 r. nie były badane, a w konsekwencji ich wydruk jest nowym dowodem. Urząd Skarbowy w Ś. był uprawniony do powołania się na ustalenia dokonane w Spółce "H." przez organ podatkowy właściwy dla tego ostatniego podatnika, czyli przez Urząd Skarbowy W., który badał w ramach kontroli ewidencje sprzedaży VAT, co jest okolicznością niebudzącą wątpliwości. W takiej sytuacji oczywistym jest, że ewidencje VAT fizycznie były przedłożone przez Spółkę "H." pracownikom Urzędu Skarbowego W., a nie pracownikom Urzędu Skarbowego w Ś. (w tym A. R.j). Zdaniem Sądu, skoro ewidencje VAT były poddane kontroli przez Urząd Skarbowy W. - na wniosek Urzędu Skarbowego w Ś. – ustalenia z tej kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli, który następnie został przekazany Urzędowi Skarbowemu w Ś., to nie ma podstaw do twierdzenia, że nie były znane temu ostatniemu organowi podatkowemu. Podkreślić należy, iż na stronie drugiej ww. protokołu z kontroli doraźnej stwierdzono, że "wymienione w piśmie faktury dokumentujące transakcje sprzedaży i korekty tych faktur związane ze zwrotem samochodów zostały zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży VAT firmy H. Spółka z o. o.". W związku z tym należy stwierdzić, że nie jest okolicznością nową i istotną ustalenie, iż w ewidencji firmy "H." były ujęte sporne faktury oraz korekty faktur. Istotne w sprawie jest, że ustalenia te były także przywołane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji oraz organu odwoławczego, co wyżej wykazano cytując ich treść. Okoliczność zatem zaewidencjonowania faktur i faktur korygujących w Spółce "H." była znana Urzędowi Skarbowemu w Ś. i Izbie Skarbowej w B. w chwili wydawania przez te organy decyzji. Trzecim podniesionym przez stronę skarżącą argumentem przemawiającym za uchyleniem decyzji ostatecznej jest złożona przez podatnika kopia wyroku z dnia [...] 2004 r., sygn. akt [...], którym Sąd Rejonowy w Ś. uniewinnił skarżącego, oskarżonego o to, że w grudniu 1998 r., jako właściciel zakładu "A.", posiadającego status zakładu pracy chronionej, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Skarb Państwa – Urząd Skarbowy w Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości 72.793 zł, w ten sposób, że wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do dwukrotnego zakupu dziewięciu pojazdów marki "H.", jako podstawy uzyskania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym, tj. o czyn z art. 286 § 1 ustawy Kodeks karny. Sąd zauważa, że wyrok ten został wydany dnia 30 listopada 2004 r., gdy tymczasem decyzja organu podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 1998 r. została wydana przez organ odwoławczy w dniu [...] 2000 r., zatem nie jest to dowód, który istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. Należy zgodzić się z organem podatkowym, który prawidłowo wskazał, że wyrok sądu karnego nie stanowi także samodzielnej przesłanki wznowienia postępowania w rozumieniu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (w odróżnieniu od wyroku Trybunału Konstytucyjnego - art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). Odmienna zatem ocena stanu faktycznego dokonana przez Sąd Karny nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania podatkowego. Reasumując należy stwierdzić, że zarówno protokół z kontroli doraźnej oraz wyciągi z rejestru podatku od towarów i usług Spółki "H." nie są nowymi dowodami istniejącymi w chwili wydania decyzji, nieznanymi organowi podatkowemu wydającemu decyzje. Wynikające z nich ustalenia nie stanowią również nowych i istotnych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a które nieznane byłyby organowi wydającemu decyzję. Wprawdzie wyrok Sądu Karnego z dnia [...] 2004r. jest nowym dowodem w sprawie, jednakże nie istniał w chwili wydania decyzji przez organ podatkowy w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 1998r. W konsekwencji należy stwierdzić, iż nie wystąpiła przesłanka wymieniona w przywołanym art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przywołanych w skardze. Organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału i uwzględnił wszystkie dowody oraz okoliczności mające znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Stronie skarżącej zapewnił czynny udział w postępowaniu podatkowym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.