I SA/Bd 288/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.na rzecz L.P. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. nr: od [...] i z dnia [...]. nr [...] wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. i obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: 01,03-07,09-10,12/2013r., 01-03/2014r., II, III i IV kwartał 2014r. oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek od towarów i usług za pierwszy i drugi miesiąc III kwartału 2014r. i za pierwszy i drugi miesiąc IV kwartału 2014r., z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego a niewpłaconego przez płatnika od dokonanych wypłat za miesiące 01-12/2013r. i 01-12/2014r., a także z tytułu kosztów egzekucyjnych wynikających z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe "[...]" spółka z o. o. w T.. W konsekwencji podjętej egzekucji, pismem z dnia [...]. skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc: - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), tj. nieistnienie obowiązku, ponieważ zaistniały przesłanki egzoneracyjne, uwalniające od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, a tym samym za koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia; - naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a, tj. brak wymagalności obowiązku na skutek złożonego wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...]. Dyrektora Izby Skarbowej wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy; - naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a w zakresie części D poz. 2, E poz. 1, E poz. 4, F poz. 7, I poz. 1 i 2, pozostawienie niewypełnionych bloków części E, brak uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek; - brak wskazania w przypadku tytułów wykonawczych dot. kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień wyliczenia w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych; - zastosowanie błędnych formularzy tytułów wykonawczych. W stanowisku wierzyciela z dnia [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. uznał: zarzut nieistnienia obowiązku za niedopuszczalny; z kolei zarzut braku wymagalności obowiązku, zarzuty w zakresie niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., zarzut braku wyliczenia w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych oraz zarzut zastosowania błędnych formularzy tytułów wykonawczych - za bezzasadne. Rozpoznając złożone przez skarżącego zażalenie na postanowienie wierzyciela, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]. uznał je za niezasadne i utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ egzekucyjny rozpatrując zarzuty, gdy postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela stało się ostateczne, wydał w dniu [...]. postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku oraz bezzasadność zarzutu braku wymagalności obowiązku, zarzutu niespełnienia określonych wymogów w tytułach wykonawczych, zarzutu braku wyliczenia w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych oraz zarzutu zastosowania błędnych formularzy tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny, odnosząc się do stawianych zarzutów, przyjął stanowisko organów wierzycielskich. W złożonym zażaleniu skarżący powtórzył zarzuty podniesione w piśmie z dnia [...]., tj. naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 pkt 2, art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., braku wskazania wyliczenia w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych, zastosowania błędnych formularzy tytułów wykonawczych oraz dodatkowo zarzucił błędne przyjęcie, że art. 6 u.p.e.a. obliguje bezwzględnie wierzyciela do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Rozpatrując powyższe zażalenie, postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazując na treść art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. podał, że organ egzekucyjny - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. - związany wypowiedzią wierzyciela - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. - w zakresie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. i dysponując jego ostatecznym stanowiskiem orzekł o niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku oraz bezzasadności zarzutu braku wymagalności obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego. W zakresie natomiast zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., dotyczącego niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ egzekucyjny, nie będąc związany stanowiskiem wierzyciela, ocenił samodzielnie i uznał go za niezasadny. W tym zakresie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że w niniejszej sprawie spółka "[...]" nie jest zobowiązanym. Zobowiązanym jest natomiast skarżący. Treść art. 27 u.p.e.a. odnosi się do tytułu wykonawczego wystawionego na zobowiązanego, który jest osobą trzecią i odpowiada za zaległości innego podmiotu. Zarzut braku oznaczenia formy prawnej "[...]" [...] nie przesądza o wadliwości tytułu wykonawczego. Organ podał, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych w części E tj. dane dotyczące należności pieniężnych, wskazano: jako rodzaj należności odpowiednio podatek od towarów i usług, podatek dochodowy od osób fizycznych lub koszty egzekucyjne, opłata komornicza, koszty upomnienia; akt normatywny art. 107 i 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800), dalej: "O.p."; podstawa prawna obowiązku - odpowiednie orzeczenia z dnia [...]. nr [...] i nr [...]. Przedstawione dane, zdaniem organu odwoławczego, spełniają wymogi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zakresie treści podlegającego egzekucji obowiązku i podstawy prawnej tego obowiązku. Organ zaznaczył, że decyzje z dnia [...]. utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. orzekające o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe "[...]" [...] podatnik otrzymał wcześniej, co oznacza, że nie mógł mieć wątpliwości co do podstawy prawnej i rodzaju orzeczeń dotyczących egzekwowanych należności. Odnośnie braku ustalenia przerw w naliczaniu odsetek organ podtrzymał stanowisko organów wierzycielskich, które w sposób szczegółowy odniosły się do tego zagadnienia. W tym zakresie wskazał, że w niniejszej sprawie odwołanie od decyzji z dnia [...]. o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe "[...]" [...]" wpłynęło do Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w dniu [...]., a zatem termin wynikający z art. 227 § 1 O.p. upływał w dniu [...]. Organ podatkowy odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem i aktami sprawy przekazał Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej - wpływ do organu odwoławczego [...]. Organ odwoławczy decyzje utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe "[...]" [...] wydał w dniu [...].. tj. w terminie 2 miesięcy od otrzymania odwołania (dzień [...]. to sobota, a następnym dniem, który nie był dniem wolnym od pracy był poniedziałek - [...].). Zatem w sprawie nie znajduje zastosowania przerwa w naliczaniu odsetek, o której mowa w art. 54 § 1 pkt 3 O.p. Decyzje organu pierwszej instancji orzekające o solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki zostały doręczone w dniu [...]. Wszczęcie postępowania w tych sprawach nastąpiło w dniu [...]. Doręczenie rozstrzygnięcia nastąpiło zatem w terminie krótszym niż 3 miesiące od dnia wszczęcia postępowania. Mając powyższe na uwadze, za bezpodstawny organ uznał zarzut nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę, ponieważ przerwy takie nie wystąpiły. W zakresie zarzutów niewskazania w tytułach wykonawczych, czy osoby powołane w części F poz. 7 i części I poz. 2 są upoważnione do działania odpowiednio w imieniu wierzyciela i organu egzekucyjnego oraz braku wskazania organu egzekucyjnego, organ wyjaśnił, że przepisy art. 27 § 1 u.p.e.a. w kwestionowanym zakresie mówią jedynie w pkt 1 o oznaczeniu wierzyciela i w pkt 7 o dacie wystawienia tytułu, podpisie, imieniu i nazwisku oraz stanowisku służbowym osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Nie podnoszą kwestii organu egzekucyjnego, w tym wskazania adresu organu egzekucyjnego. W omawianych rubrykach przedmiotowych tytułów wykonawczych znajdują się podpisy wraz z klauzulą "z up. Naczelnika" oraz imieniem i nazwiskiem Kierownika Referatu działającego z upoważnienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. - jako wierzyciela i Kierownika Działu, [...] Skarbowego działającego z upoważnienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. - jako organu egzekucyjnego. Zarówno organy wierzycielskie, jak i organ egzekucyjny w swoich rozstrzygnięciach jednoznacznie stwierdzały, że osoby te posiadają stosowne upoważnienia do działania w imieniu właściwych organów administracyjnych. Ponadto organ podzielił wskazywane już wcześniej stanowisko wierzyciela i organu egzekucyjnego, że żaden przepis ustawy nie wymaga załączenia do tytułów wykonawczych upoważnień udzielonych przez Naczelników do działania pracowników w ich imieniu. Organ stwierdził, że niezasadny jest również zarzut braku wyliczenia w tytułach wykonawczych, w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych. Podstawą prawną egzekwowanych należności pieniężnych w zakresie kosztów są decyzje z dnia [...]. utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. orzekające o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości "[...]" [...] sp. z o. o. Koszty te powstały w związku z wcześniej prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wobec tej spółki. W powyższych tytułach wykonawczych wskazano zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. treść podlegającego egzekucji obowiązku oraz jego podstawę prawną, nie można zatem mówić o niespełnieniu wymogów określonych w art. 27 tej ustawy i tym samym zasadności zarzutu. Ponadto, organ potwierdził prawidłowość zastosowanych formularzy tytułów wykonawczych. Przedmiotowe tytuły wykonawcze z dnia 20 i [...]. zostały sporządzone wg wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia wzorów tytułów wykonawczych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2017r., poz. 469). Wzór określony w tym rozporządzeniu (TW-1 wersja 3) obowiązywał w datach wydania przedmiotowych tytułów wykonawczych. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że w zakresie niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. zarzuty również należało uznać za niezasadne. W skardze strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem dłużnika, ewentualnie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi drugiej instancji zarzucając naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku ponieważ względem dłużnika zaistniały przesłanki egzoneracyjne uwalniające od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, a tym samym i za koszty egzekucyjne oraz za koszty upomnienia; 2) art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. braku wymagalności obowiązku na skutek wstrzymania wymagalności zaskarżonych decyzji przez tutejszy sąd; 3) art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. w zakresie części: a) D poz. 2 - brak pełnej nazwy zobowiązanej spółki, brak oznaczenia formy prawnej, b) E poz. 1 - brak wskazania w sposób prawidłowy podstawy prawnej poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa, tj. konkretnej jednostki redakcyjnej oraz właściwego brzemienia przepisów (przywołano miejsce publikacji tekstu jednolitego, który nie może mieć zatasowania w sprawie), c) E poz. 4 - brak wskazania rodzaju orzeczenia, d) brak uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek (art. 54 § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 7 O.p.) - organ drugiej instancji wydał obie decyzje w dniu [...]., a zatem 2 dni po upływie 2 miesięcy na rozpoznanie sprawy od momentu wpływu odwołań do organu drugiej instancji, e) F poz. 7 - nie wskazano czy osoby powołane w tej rubryce każdego tytułu wykonawczego są upoważnione do działania w imieniu wierzyciela, f) I poz. 1 i 2 - nie wskazano w każdym tytule wykonawczym adresu organu egzekucyjnego oraz nie wykazano, że osoba tam powołana została upoważniona do działania w imieniu organu egzekucyjnego, g) pozostawienie niewypełnionych bloków części E; 4) brak wskazania w przypadku tytułów wykonawczych dot. wpływów z kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień wyliczenia, w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych; 5) zastosowanie błędnych formularzy tytułów wykonawczych - przywołane zostały we wzorach m. in. inne dzienniki ustaw ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 6) błędne przyjęcie, że art. 6 u.p.e.a. obliguje bezwzględnie wierzyciela do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, iż narusza ono prawo, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty zasługują na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi wobec L. P. postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: 01,03-07,09-10,12/2013r.,01-03/2014r., II, III i IV kwartał 2014r. oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek od towarów i usług za pierwszy i drugi miesiąc III kwartału 2014r. i za pierwszy i drugi miesiąc IV kwartału 2014r., z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego a niewpłaconego przez płatnika od dokonanych wypłat za miesiące 01-12/2013r. i 01-12/2014r., a także z tytułu kosztów egzekucyjnych wynikających z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe "[...]" spółka z o. o. w T.. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zasadności podniesionych przez L. P. zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te (zawarte w piśmie z dnia [...].) skarżący oparł na następujących podstawach: 1) naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 "u.p.e.a.", tj. nieistnienia obowiązku, ponieważ zaistniały przesłanki egzoneracyjne, uwalniające od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, a tym samym za koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia; 2) naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a, tj. braku wymagalności obowiązku na skutek złożonego wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...]. Dyrektora Izby Skarbowej wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy; 3) naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a w zakresie części D poz. 2, E poz. 1, E poz. 4, F poz. 7, I poz. 1 i 2, pozostawienie niewypełnionych bloków części E, brak uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek; 4) braku wskazania w przypadku tytułów wykonawczych dot. kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień wyliczenia w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych; 5) zastosowania błędnych formularzy tytułów wykonawczych. Wskazać należy, że zgodnie z obowiązującymi przepisami podstawą zarzutu może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z kolei w myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W odniesieniu do pierwszego z sformułowanych przez stronę zarzutów opartego na treści art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienia obowiązku, ponieważ względem skarżącego zaistniały przesłanki egzoneracyjne, uwalniające zobowiązanego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, a tym samym za koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia, wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne nie jest procedurą, w ramach której mają zostać skonkretyzowane prawa lub obowiązki strony, wynikające z przepisów prawa materialnego. Taka konkretyzacja ma bowiem miejsce na etapie wcześniejszym, określanym jako postępowanie jurysdykcyjne. Postępowanie egzekucyjne jest fazą następną, a jego celem jest doprowadzenie do wykonania aktu administracyjnego, który został wydany na zakończenie etapu jurysdykcyjnego. Ze względu na charakter postępowania egzekucyjnego, organ ma zatem ograniczone możliwości badania sprawy. Nie może odnosić się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi i zastosowaniem do nich przepisów prawa materialnego. Tymczasem podniesiony zarzut sprowadza się w istocie do podważenie prawidłowości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]. nr [...] i nr [...]. Zauważyć należy, że wyrokami z dnia 11 lutego 2019r., sygn. akt I SA/Bd 690/18 i I SA/Bd 691/18 tut. Sąd oddalił skargi na powyższe decyzje. Od tych wyroków skarżący wniósł skargi kasacyjne do NSA. Podkreślić trzeba, iż stosownie do art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W świetle powyższego uregulowania brak jest uzasadnienia merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących istnienia oraz wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Innymi słowy, przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 297/17). Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Zapewnia to eliminowanie sytuacji, w których kwestia dająca podstawę do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym byłaby w nim rozstrzygana, mimo że została już wcześniej rozstrzygnięta w ramach innego postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 621/13; z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 2007/09). Również doktryna prezentuje pogląd, że przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. hołduje założeniu, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy, niemniej w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym zobowiązany może kwestionować treść obowiązku. Jeżeli w takim postępowaniu służą środki zaskarżenia, celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Stanowi to przejaw zasady pierwszeństwa rozpoznawania środków zaskarżenia dotyczących meritum sprawy (por. t. 3.15 w C. Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX/el 2015). Z uzasadnienia podniesionego zarzutu wynika, że skarżący w istocie ponownie domaga się merytorycznej kontroli prawidłowości decyzji dotyczących jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z o.o. "[...]". W konsekwencji, zasadnie organ egzekucyjny uznał ten zarzut za niedopuszczalny. Trafnie także organ za bezzasadny uznał zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - braku wymagalności obowiązku na skutek złożonych wniosków o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...]. wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej. Podkreślenia wymaga, że samo złożenie powyższego wniosku nie wstrzymuje wykonania obowiązku do czasu wydania postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania ww. decyzji nastąpiło postanowieniami WSA z dnia [...]., sygn. akt I SA/Bd 690/18 i I SA/Bd 691/19, co stanowi podstawę do zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Słusznie również organ uznał za bezzasadny zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zakresie: braku pełnej nazwy zobowiązanej spółki, braku oznaczenia formy prawnej; braku wskazania w sposób prawidłowy podstawy prawnej; braku wskazania rodzaju orzeczenia; braku uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek; niewskazania czy osoby powołane w tej rubryce każdego tytułu wykonawczego są upoważnione do działania w imieniu wierzyciela; niewskazania w każdym tytule wykonawczym adresu organu egzekucyjnego oraz niewykazania, że osoba tam powołana została upoważniona do działania w imieniu organu egzekucyjnego; pozostawienia niewypełnionych bloków części E. Elementy jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy określa art. 27 § 1 u.p.e.a. Należy mieć na względzie, że wymogi formalne tytułu wykonawczego nie są przewidziane same dla siebie, ale w określonym celu. Tym celem jest zagwarantowanie zobowiązanemu, że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której rzeczywiście jest zobowiązany na podstawie decyzji organu (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2222/15). Ponadto zachowanie ustawowych wymogów tytułu wykonawczego ma umożliwić przeprowadzenie skutecznej egzekucji z poszanowaniem praw zobowiązanego. Wobec tego naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego, bądź niebezpieczeństwo nienależytego prowadzenia egzekucji, by można było zasadnie rozważać uznanie zarzutu za uzasadniony. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który powyższe gwarancje narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki pozwalającej na uznanie zarzutu za zasadny (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2660/16). Wskazać należy, że we wszystkich tytułach wykonawczych podano, iż obowiązek podatkowy powstał w "[...]", bez jednak podania, że jest to spółka z o.o. Zdaniem Sądu, powyższy brak nie ma istotnego wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Trzeba też zauważyć, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w tytule wykonawczym należy podać szczegółowe dane zobowiązanego, a nie podmiotu, u którego powstał obowiązek. Nadto, w wymienionych tytułach wykonawczych wskazano jako rodzaj należności pieniężnej odpowiednio: podatek dochodowy od osób fizycznych, podatek od towarów i usług, wpływy z kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień. W rubryce dotyczącej aktu normatywnego wskazano art. 107 i art. 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. z 2018r., poz. 800). W podstawie prawnej obowiązku wymieniono odpowiednio orzeczenia nr [...] i nr [...]. Powyższe dane, zdaniem Sądu, choć nie są pełne, nie wpływają na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego, bądź niebezpieczeństwo nienależytego prowadzenia egzekucji. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że podstawą wystawienia tytułów wykonawczych były decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] i nr [...]. Zarzut ten jest zatem niezasadny. Zdaniem Sądu braki, na jakie powołuje się skarżący tak co do wskazania adresu organu, upoważnień osób, których podpisy znalazły się na tytułach również nie wpływają na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego, bądź niebezpieczeństwo nienależytego prowadzenia egzekucji. Skarżący zdaje się dostrzegać błędy organu także jedynie na płaszczyźnie formalnym, i to nieistotnym. W odniesieniu do zarzutów niewskazania, czy osoby powołane w tytułach wykonawczych są upoważnione do działania w imieniu wierzyciela, należy wyjaśnić, że przepis art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wymaga podania: daty wystawienia tytułu, podpisu, imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby podpisującej. Obydwa tytułu wykonawcze te wymogi spełniają. Żaden przepis ustawy nie wymaga załączenia do tytułów wykonawczych upoważnień udzielonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do działania w ich imieniu pracowników. Ponadto, zarówno wierzyciel, jak i organ egzekucyjny w swoich rozstrzygnięciach jednoznacznie stwierdzali, że osoby te posiadały stosowne upoważnienia do działania w imieniu właściwych organów. Nie można również uznać za zasadny zarzut braku wskazania w tytułach wykonawczych dotyczących kosztów egzekucyjnych, opłaty komorniczej i kosztów upomnień, w jaki sposób doszło do ustalenia kosztów egzekucyjnych. Podstawą prawną egzekwowanych należności pieniężnych w zakresie kosztów są decyzje z dnia [...]. nr [...] i nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. odpowiednio nr [...] i nr [...] orzekające o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe "[...]" [...] sp. z o. o. w T. w podatku od towarów i usług za okresy: 01, 03-07, 09-10, 12/2013r., 01-03/2014r., II, III, IV kwartał 2014r., za należne od ww. zaległości odsetki za zwłokę, a także za zaległości podatkowe z tytułu odsetek wynikających z niezapłaconych zaliczek na ten podatek za pierwszy i drugi miesiąc III kwartału 2014r., pierwszy i drugi miesiąc IV kwartału 2014r., jak również za koszty postępowania egzekucyjnego; oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych przez płatnika zaliczek od dokonanych wypłat za miesiące 01-12/2013r. i 01-12/2014r., należne od tych zaległości odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Koszty te powstały w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wobec tej spółki. Z art. 27 § 1 u.p.e.a. nie wynika obowiązek zawarcia w tytule wykonawczym sposobu wyliczenia kosztów egzekucyjnych. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że użyte formularze tytułów wykonawczych są nieprawidłowe. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały sporządzone wg wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...]. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia wzorów tytułów wykonawczych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 469), które wchodziło w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia. Wzór określony w tym rozporządzeniu obowiązywał w datach wydania przedmiotowych tytułów wykonawczych. W odniesieniu do zarzutu braku ustalenia przerw w naliczaniu odsetek należy wskazać, że odsetek za zwłokę nie nalicza się: za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1 O.p., do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy (art. 54 § 1 pkt 2 O.p.); za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p., do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 (art. 54 § 1 pkt 3 O.p.); za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 54 § 1 pkt 7 O.p.). W zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. orzekających o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki "[...]" wpłynęło do Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w dniu [...]., a zatem termin wynikający z art. 227 § 1 O.p. upływał w dniu [...]. Organ pierwszej instancji odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem i aktami sprawy przekazał Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej - wpływ do organu odwoławczego [...].). Organ odwoławczy decyzje utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...]., tj. w terminie 2 miesięcy od otrzymania odwołania, gdyż dzień [...]. wypadał w sobotę, a najbliższym dniem pracującym był poniedziałek [...]. Ponadto organ wskazał, że decyzje organu pierwszej instancji zostały doręczone w dniu [...]. Wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło w dniu [...]. Doręczenie rozstrzygnięcia nastąpiło zatem w terminie krótszym niż 3 miesiące od dnia wszczęcia postępowania. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że żadna w okoliczności skutkujących ustaleniem przerw w naliczaniu odsetek nie zachodzi. Podkreślenia jednak wymaga, że w aktach sprawy nie ma wymienionych dokumentów, na które powołuje się organ. Brak jest odwołania z zaznaczoną datą jego wpływu do organu pierwszej instancji, nie ma pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego przekazującego odwołanie ze wskazaniem daty jego wpływu do organu odwoławczego. W aktach sprawy nie ma również zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...]. przez stronę, czy postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej wraz z dowodem jego doręczenia stronie. Braki te uniemożliwią - zarówno skarżącemu jak i Sądowi - ocenę, czy organ zasadnie uznał, że nie wystąpiły przerwy w naliczaniu odsetek. W skardze podniesiono, że zobowiązany nie jest w posiadaniu powyższych dokumentów. W tym zakresie organ podatkowy naruszył art. 7 i 77 k.p.a., które to przepisy nakładają na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz dokonania oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Ponownie rozpatrując sprawę, organ uzupełni akta sprawy o brakujące dokumenty. Na koniec tych rozważań Sąd za całkowicie niezrozumiały ocenia zarzut naruszenia art. 6 u.p.e.a., gdzie zapisano, iż wierzyciel powinien podjąć czynności, które właśnie w sprawie podjął. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika zawartego w piśmie z dnia [...]. o odroczenie rozprawy z powodu pokrywania się terminu rozprawy w niniejszej sprawie z terminem dwóch rozpraw wyznaczonych wcześniej przed Sądem Rejonowym w T. Sąd postanowił wniosek ten oddalić. Podkreślenia wymaga, że w przypadku przeprowadzenia rozprawy, nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 107 p.p.s.a.). W myśl art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu dopiero wtedy, gdy sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Podstawy do odroczenia nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. Odroczenie rozprawy z powodu nieobecności strony lub jej pełnomocnika może nastąpić tylko w przypadku, gdy nieobecność ta jest wynikiem nadzwyczajnego wydarzenia, albo jest wynikiem znanej sądowi przeszkody, której nie można przezwyciężyć. Przez "nadzwyczajne wydarzenie" należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie, np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Natomiast "inną znaną sądowi przeszkodę", której nie można przezwyciężyć, jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę, a z treści informacji wynika, że strona nie może jej przezwyciężyć i jej stawiennictwo na rozprawie jest niemożliwe. Ocena tych okoliczności należy do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, W. 2008, s. 239-241). W ocenie Sądu, wskazana przez pełnomocnika przyczyna odroczenia rozprawy nie stanowi nadzwyczajnego wydarzenia. Pełnomocnik nie wykazała także, żeby przyczyna ta była niemożliwa do przezwyciężenia. We wspomnianym piśmie nie wskazano bowiem jakiejkolwiek przyczyny, która wykluczała udzielnie pełnomocnictwa substytucyjnego innemu pełnomocnikowi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. Na koszty założył się wpis w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł i kwota [...]zł z tytułu zapłaconej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.