I SA/Bd 291/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "K." sp. z o.o. sp.k. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do września 2016r. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 26 kwietnia 2019r. strona wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do września 2016r., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak zdolności sądowej po stronie skarżącej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. W odniesieniu do wskazanej zdolności sądowej podmiotów postępowania sądowoadministracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jest to bezwzględna przesłanka procesowa, która warunkuje skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z udziałem danego podmiotu w charakterze strony. Podnosi się przy tym, że brak zdolności sądowej danego podmiotu, w zależności od momentu jego ujawnienia, powoduje odrzucenie skargi lub wniosku (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.), zawieszenie postępowania (art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) lub też stanowi przesłankę jego wznowienia (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.; por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2017r., sygn. akt I OSK 2877/15). Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 14 października 2019r., pochodzącego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że "K." spółka z o. o. spółka komandytowa z siedzibą w T.(nr KRS [...]) na podstawie wpisu z dnia 26 marca 2019r. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. Wykreślenie spółki z rejestru uprawomocniło się z dniem 6 kwietnia 2019r. Skarżąca utraciła zatem byt prawny przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W dniu wniesienia skargi - 26 kwietnia 2019r. - skarżąca już nie istniała w obrocie prawnym. Jako podmiot nieistniejący nie mogła zatem skutecznie dochodzić swoich praw w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Utrata zdolności prawnej poprzez wykreślenie z rejestru skutkuje utratą zdolności sądowej. Zatem na dzień wniesienia w niniejszej sprawie skargi spółka nie posiadała już zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Rzeczywisty brak podmiotu, z udziałem którego postępowanie mogłoby się toczyć w chwili wniesienia skargi stanowi brak zdolności sądowej. Okoliczność braku istnienia podmiotu określonego w skardze jako strona skarżąca wynika wprost z dokumentu pochodzącego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Ujawnienie braku zdolności sądowej na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego rodzi skutek w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Stwierdzony brak zdolności sądowej jest przy tym brakiem nieusuwalnym, z uwagi na określony w przepisach k.s.h. tryb powstawania spółki komandytowej, wymagający wpisu do rejestru (art. 109 § 1 k.s.h.). Na skutek ewentualnego wpisu powstałaby bowiem nowa osoba prawna, która nie byłaby sukcesorem (następca prawnym) strony skarżącej (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 482/17; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1639/18). Nie ma zatem podstaw do usunięcia powyższego braku w trybie art. 58 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.