I SA/Bd 307/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2005 r. postanawia: odrzucić skargę Strona wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do sierpnia 2005 r. Wezwany zarządzeniem Przewodniczącego do uzupełnienia braku skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, podatnik wniósł zażalenie w tym zakresie. Nie składał wniosku o udzielenie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 września 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FZ 390/07 oddalił zażalenie strony skarżącej, podkreślając w uzasadnieniu zasadność wezwania do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł, z czym nie godził się autor zażalenia. NSA, w końcowej części uzasadnienia postanowienia, zawarł także pouczenie o tym, że strona może ubiegać się o prawo pomocy. Po rozpoznaniu zażalenia i zwróceniu akt, strona skarżąca została ponownie wezwana do wykonania obowiązku uiszczenia wpisu. Zarządzenie w tym przedmiocie, zawierające pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie nie uzupełnienia przedmiotowego braku, doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 28 września 2007 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 05 października 2007 r. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu stanowiło realizację obowiązku nałożonego na wnoszącego skargę zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 13 kwietnia 2007 r, które po kontroli NSA, stało się prawomocne i podlegało wykonaniu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona pismem, nadanym w dniu 05 października 2007 r., wniosła powtórnie zażalenie, w którym zakwestionowała zasadność zobowiązywania do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł. Podatnik, wzorem poprzedniego zażalenia, domagał się połączenia spraw (ze sprawą dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, wrzesień, październik, grudzień 2005 r.), co - w jego ocenie - oznaczałoby obowiązek zapłacenia jednego wpisu. Składając zażalenie skarżący realizował prawo nieprawidłowego pouczenia go o możliwości zaskarżenia zarządzenia z dnia 27 września 2007 r. Pouczenie to nie pozostawało jednak w żadnej kolizji do pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu. Z uwagi na zawarte w piśmie określonym przez stronę jako "zażalenie" uwag dotyczących sytuacji rodzinno-finansowej skarżącego, został on wezwany do oświadczenia się czy zamiarem strony było wystąpienie o udzielenie prawa pomocy w tej sprawie. W wezwaniu tym strona została jednocześnie pouczona, że nawet połączenie spraw do wspólnego rozpoznania nie pozbawi ich przymiotu samodzielności i potrzeby opłacenia każdej z nich. W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 05 listopada 2007 r., poinformował Sąd, że przedmiotowe pismo "stanowi zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wpisu i nie ma innego charakteru", nie zawiera ono wniosku o udzielenie prawa pomocy w żadnym zakresie, a jedynie "zapowiedź ewentualnego złożenia takiego wniosku w przyszłości". Strona skarżąca nie uiściła wpisu od skargi ani w ustawowym terminie, ani z jego uchybieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej sprawie pobiera się wpis stosunkowy lub stały, takim pismem w szczególności jest skarga. Na podstawie art. 220 § 1 i 3 ww. ustawy Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma będącego skargą, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi; skarga, od której, pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nie ma sporu, że strona skarżąca nie uiściła w ogóle wpisu od skargi. Podatnik dwukrotnie wzywany do uzupełnienia tego braku, w terminach do uiszczenia wpisu składał zażalenie powołując te same okoliczności. Należy podkreślić, że zasadność wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu w żądanej wysokości została przesądzona w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2007 r. Po tym orzeczeniu zaistniał stan prawomocności zarządzenia Przewodniczącego z dnia 13 kwietnia 2007 r. i podlegało ono wykonaniu, co nastąpiło zarządzeniem z dnia 27 września 2007 r. Skarżący pominął stanowisko NSA i powołując się ponownie na te same okoliczności, kolejny raz podważał zasadność zobowiązania go do uiszczenia wpisu. Tymczasem ponownie złożone zażalenie, nie mogło być skuteczne i zostało odrzucone. Istotnym jest bowiem, że zarządzenie wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu z dnia 27 września 2007 r. nie było nowym zarządzeniem Przewodniczącego w tym przedmiocie lecz stanowiło przejaw wykonania zarządzenia, w którym taki obowiązek na skarżącego został już nałożony wcześniej. Stąd nieskuteczne (przysługiwanie zażalenia także nie zmieniłoby sytuacji strony) zażalenie od ponownego zarządzenia nie przerywało już biegu terminu do uzupełnienia braku skargi. Należy wskazać, że nawet w dalej idącym przypadku, gdy po kolejnym wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego składane są wnioski o prawo pomocy, których negatywne załatwienie rodzi obowiązek ich oddalenia, na co strona może się zażalić, a o zasadności zwolnienia od kosztów wypowiedział się już sąd wyższej instancji, kolejny wniosek nie przerywa już biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej. Stanowisko takie wielokrotnie, wprawdzie na tle składania kolejnych wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych, zajmował Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniach z dnia 09 grudnia 2002 r. w sprawie sygn. akt III RN 144/02 oraz z dnia 23 lutego 1999 r. w sprawie sygn. akt I CKN 1064/97. Aczkolwiek w przedmiotowej sprawie chodzi nie o kolejne wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych, lecz o kolejne zażalenie (dodatkowo odrzucone), istota rozstrzygnięć Sądu Najwyższego, co do takich działań strony, pozostaje aktualna także dla niniejszej sprawy. Mając na uwadze bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków skargi przez jej opłacenie, Sąd odrzucił skargę.