I SA/Bd 307/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2005 r. postanowił odmówić przyznania prawa pomocy I SA/Bd 307/07 UZASADNIENIE Wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2007 r. odrzucające skargę A.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2005 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Oświadczył, iż jego dochody są niestabilne oraz niewystarczające dla poniesienia wydatków związanych z prowadzonym postępowaniem sądowoadministracyjnym, bowiem koszty prowadzonej działalności gospodarczej przewyższyły w ostatnim kwartale 2007 r. przychody. Podkreślił, że jest zadłużony, jak również w znacznym zakresie utrzymuje syna i finansuje jego edukację w Londynie. Pismem z dnia 13 lutego 2008 r. oświadczył, iż do końca marca 2008 r. udokumentuje tę okoliczność. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Kierując sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego należy liczyć się z ponoszeniem kosztów. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie ( art.199 w zw. z art.205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jak stanowi art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym możliwe jest wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, iż rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. A zatem brak dowiedzenia powoduje odmowę uwzględnienia wniosku. Z kolei, zgodnie z art.255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte w formularzu PPF okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów oraz stanu rodzinnego. Na tej podstawie referendarz sądowy zarządzeniem z dnia [...] wezwał A.M. do uzupełnienia złożonego wniosku. W odpowiedzi zainteresowany nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących jego możliwości finansowe, między innymi świadczących o dochodach, długach czy wydatkach związanych z koniecznym utrzymaniem rodziny. Braki te uniemożliwiają dokonanie obiektywnej oceny co do możliwości finansowych skarżącego. Jest zasadą, że do wniosku strony można przychylić się wówczas, gdy przedstawi ona swoją sytuację majątkową oraz rodzinną w sposób logiczny, rzetelny i wiarygodny. W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił tego warunku nawet w części. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń( jak również w oparciu jedynie o koszt utrzymania syna), konsekwencją jest odmowa jego przyznania. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.