I SA/Bd 307/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi A. G. na informację Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach działania Rozwoju usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego oddala skargę Pismem z dnia [...] instytucja zarządzająca poinformowała że wniosek A. G. o dofinansowanie projektu pn. Budowa pensjonatu wraz z barem w G., złożony w ramach Działania 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 został odrzucony z powodu nie spełnienia kryterium A.5 Kompletność załączników – załączniki do wniosku są ważne i zgodne z właściwymi polskimi i unijnymi przepisami. Instytucja stwierdziła, że wnioskodawca nie dołączył pełnej dokumentacji w zakresie przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko, ponadto uznała, że strona nie załączyła poprawnie wypełnionego Załącznika 3.1 Formularz do wniosku o dofinansowanie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko (OOŚ). Wnioskiem z dnia [...] strona wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Instytucja zarządzająca w dniu [...] wydała informację, w której stwierdzono, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony negatywnie. W uzasadnieniu instytucja zarządzająca powołała § 7 ust. 7 Trybu składania wniosków o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 dla osi priorytetowej 6 Wsparcie rozwoju turystyki Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych (załącznik nr 2 do Uchwały Nr 24/289/09 Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27 marca 2009 r.), zgodnie z którym, wniosek o dofinansowanie projektu i załączniki powinny być kompletne. Nadto wskazała, że na podstawie § 7 ust. 8 przedmiotowego Trybu, do wniosku o dofinansowanie powinny być załączone wszystkie niezbędne załączniki wymagane dla projektu, zgodnie z zapisami Instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013. Instytucja wskazała, że w dokumentacji konkursowej zawarta była "Lista załączników niezbędnych na etapie składania wniosku o dofinansowanie dla projektów realizowanych w ramach Działania 6.2" (załącznik do ww. Trybu), gdzie w pkt. 2, jako jeden z niezbędnych załączników, wymieniona została "Pełna dokumentacja (kopie) z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko/raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub kopia dokumentu potwierdzającego, że dla danej inwestycji raport nie musi być sporządzony", a w pkt. 3 "Formularz do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ". Instytucja zarządzająca podkreśliła, że dostarczone przez stronę pismo Prezydenta Miasta G. stwierdzające brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko nie spełnia wymogu dostarczenia pełnej dokumentacji w zakresie przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. W tym zakresie instytucja wskazała na "Zalecenia Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla "przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich" (urban development projects) dla potencjalnych beneficjentów środków UE" oraz stanowisko Ministra Rozwoju Regionalnego wyrażone w piśmie z dnia 18 listopada 2009 r., znak DWI-IV-92117-40-RG/09 dotyczące pojęcia "zezwolenie na inwestycję" w rozumieniu formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ oraz celów kontroli procedur środowiskowych w programach operacyjnych. Instytucja podała, że w przedstawionym przez wnioskodawcę stanowisku Prezydenta Miasta G. stwierdzającym brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, organ ochrony środowiska przedstawił brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powołując się na zapisy ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Instytucja wskazała, że zgodnie z zapisami opublikowanego w czerwcu 2008 r. przez Komisję Europejską dokumentu "Interpretacja definicji niektórych kategorii projektów z aneksu I i II dyrektywy OOŚ", w którym dokonano niewiążącej wykładni m.in. pkt 10 lit. b Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (zgodnie z którym ocenie wpływu na środowisko podlegają przedsięwzięcia inwestycyjne na obszarach miejskich, włączając budownictwo centrów handlowych i parkingów), jako przykładowe przedsięwzięcia podlegające pod ten punkt wymieniono m.in. budownictwo mieszkaniowe, szpitale, uniwersytety, stadiony sportowe, kina, teatry oraz wszystkie inne obiekty kubaturowe o podobnej charakterystyce, do których można przypisać cechy: "miejski" i "infrastrukturalny". Instytucja zauważyła, że wprawdzie wytyczne nie są aktem normatywnym o charakterze wiążącym, jednakże są często stosowane w praktyce. Instytucja zarządzająca wskazała, że zgodnie z zapisami wskazanych Zaleceń Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w stosunku do inwestycji, które mogą posiadać cechy przypisane pojęciu "urban development projects", w rozumieniu dyrektywy 85/337/EWG, a które nie zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. należy ustalić, czy przedsięwzięcie spełnia łącznie 3 przesłanki: 1) ma charakter infrastrukturalny, 2) ma charakter miejski, 3) może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Łączne spełnienie powyższych przesłanek, w ocenie instytucji, pozwala stwierdzić, czy dane przedsięwzięcie może zostać zaliczone do tzw. II grupy przedsięwzięć i związku z tym konieczne jest wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast, jeżeli przedsięwzięcie nie spełnia którejkolwiek z ww. przesłanek, oznacza to, że nie zalicza się do kategorii "przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich", czyli pozostaje poza zakresem przedmiotowym dyrektywy 85/337/EWG. Instytucja zarządzająca stwierdziła, że organ ochrony środowiska (Prezydenta Miasta G.) zakwalifikował przedsięwzięcie tylko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r., co instytucja uznała, jako działanie nie spełniające wymogów dyrektywy 85/337/EWG w zakresie oceny wpływu na środowisko naturalne "przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich". Instytucja ustaliła również, że istotą negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu był brak przeprowadzenia prawidłowej procedury oceny oddziaływania na środowisko, tym samym, odnosząc się do kwestii poprawności wypełnienia Załącznika 3.1 Formularz do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ stwierdziła, że stanowi on jedynie instrument grupowania informacji dotyczących OOŚ i sposób jego wypełnienia nie stanowi o prawidłowości procedur środowiskowych dla danego projektu. Na powyższą informację A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie interesu prawnego strony poprzez bezpodstawne negatywne rozpatrzenie sprawy w oparciu o zarzut dotyczący innego podmiotu niż skarżąca, tj. zarzut w stosunku do organu ochrony środowiska, który w ocenie instytucji, nie przeprowadził prawidłowej procedury oddziaływania na środowisko. Ponadto zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie § 7 ust. 7 i 8 Trybu składania wniosków o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 dla osi priorytetowej 6 Wsparcie rozwoju turystyki Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych oraz naruszenie art.30b ust.4 ustawy z dnia 06 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.). Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi poprzez uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że spełnił wszystkie warunki wskazane w przepisach będących podstawą składania wniosku o dofinansowanie projektu, bowiem przedstawił jako załącznik stanowisko organu ochrony środowiska - Prezydenta Miasta G., stwierdzające brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, w którym organ ochrony środowiska przedstawił zgodnie z obowiązującymi przepisami brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takiej sytuacji, w ocenie skarżącego, zaskarżone rozstrzygnięcie wykracza poza przedmiot postępowania, jakim było jedynie zweryfikowanie poprawności złożonego wniosku o dofinansowanie. Czynności, które podjęła instytucja na etapie oceny formalnej, a które doprowadziły do odrzucenia wniosku, wchodziły w istocie w zakres oceny merytorycznej wniosku i załączników. Takie postępowanie, zdaniem strony, narusza postanowienia § 7 ust. 7 i 8 powołanego Trybu składania wniosków. Odnosząc się do powołanych przez instytucję aktów o charakterze niewiążącym, tj. "Zaleceń Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla "przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich" (urban development projects) dla potencjalnych beneficjentów środków UE"; stanowiska Ministra Rozwoju Regionalnego wyrażonego w piśmie z dnia 18 listopada 2009 r., znak DWI-IV-92117-40-RG/09 dotyczącego pojęcia "zezwolenie na inwestycję" w rozumieniu formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ oraz celów kontroli procedur środowiskowych w programach operacyjnych, oraz dokumentu "Interpretacja definicji niektórych kategorii projektów z aneksu I i II dyrektywy OOŚ", w którym dokonano niewiążącej wykładni m.in. pkt 10 lit. b Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, skarżąca stwierdziła, że powołanie się na treść powyższych dokumentów jest błędne i całkowicie bezpodstawne. Dokumenty te, w ocenie strony, nie powinny stanowić podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia, dotyczą bowiem działania podjętego przez organ ochrony środowiska, tj. Prezydenta Miasta G. Ustosunkowując się do podniesionego zarzutu naruszenia art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 06 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarżąca wskazała na błędne pouczenie o środku odwoławczym przysługującym stronie od zaskarżonego rozstrzygnięcia, w którym powołano się na art. 30e powołanej ustawy. Ponadto odnosząc się do załącznika 3.1 Formularz do wniosku o dofinansowanie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko strona wskazała, że formularz ten został wypełniony poprawnie. W odpowiedzi na skargę instytucja zarządzająca wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując wniesioną skargę należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenie polityki rozwoju (Dz. U Nr 227, poz. 1658 ze zm.) wniesiona skarga na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny projektu podlega kontroli sądu administracyjnego sprawowanej na podstawie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Powołana powyżej ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny (art. 30c ust. 3 i 5), a także wskazuje (w art.30e), że zaskarżona do sądu administracyjnego informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej jest traktowana jako akt nie będący decyzją lub postanowieniem administracyjnym, lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym stosowanie w sprawie przepisów tejże ustawy, tj. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi następuje z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152. Z zaskarżonej informacji wynika, że powodem negatywnego rozpatrzenia złożonego przez skarżącą wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Budowa pensjonatu wraz z barem w G." złożonego w ramach Osi Priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013, były uchybienia w zakresie kryterium A.5: Kompletność załączników – załączniki do wniosku są ważne i zgodne z właściwymi polskimi oraz unijnymi przepisami. Zdaniem instytucji zarządzającej głównym powodem negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu był brak przeprowadzenia prawidłowej procedury oceny oddziaływania na środowisko. Strona uważa natomiast, że spełniła wszelkie warunki w przepisach będących podstawą składania wniosku o dofinansowanie projektu, przedstawiła bowiem stanowisko organu ochrony środowiska stwierdzające brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Rozstrzygając powyższy problem w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z pkt 2 Instrukcji wypełnienia załączników do wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013, postępowaniew sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi istotny element procesu inwestycyjnego. Stwierdzono, że "w związku z finansowaniem przedsięwzięć ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej i uprawnieniami kontrolnymi Komisji Europejskiej w zakresie realizacji projektów należy zapewnić przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko OOŚ (oceny oddziaływania na środowisko), uwzględniając pierwszeństwo prawa unijnego oraz obowiązek prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego." Z instrukcji tej wynika, że dokumentacja z postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, stanowiąca załącznik nr 2 do wniosku o dofinansowanie, powinna zawierać m.in. postanowienie w sprawie potrzeby/braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (dla przedsięwzięć z II grupy) wraz z niezbędnymi opiniami organów współpracujących. W prawie wspólnotowym kwestie związane z oceną oddziaływania na środowisko reguluje dyrektywa Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Jej celem jest zapobieganie zanieczyszczeniom i innym zagrożeniom środowiska naturalnego poprzez uprzednie poddanie niektórych przedsięwzięć publicznych lub prywatnych ocenie skutków wywieranych na środowisko naturalne. W myśl art. 2 ust. 1 tej dyrektywy państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegają wymaganiom w celu uzyskania zezwolenia na inwestycję i ocenie w odniesieniu do ich skutków, przed udzieleniem zezwolenia. Według art. 4 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3, przedsięwzięcia wymienione w załączniku I podlegają ocenie zgodnie z art. 5-10. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu przedsięwzięcia wymienione w załączniku II, państwa członkowskie określają za pomocą: a) badania indywidualnego, lub b) progów lub kryteriów ustalonych przez państwo członkowskie, czy przedsięwzięcie podlega ocenie zgodnie z art. 5-10. Z powyższych uregulowań wynika, że co do niektórych przedsięwzięć istnieje domniemanie prawne, że w sposób znaczący oddziałują na środowisko i co do nich bez wyjątku wymagana jest ocena tego wpływu. Są to przedsięwzięcia wymienione w załączniku I do dyrektywy, do których odsyła art. 4 ust. 1 dyrektywy. Natomiast wpływ innych przedsięwzięć nie wydaje się tak oczywisty i dlatego, zgodnie z art. 4 ust. 2, to do państw członkowskich należy ocena, czy należy je poddać procedurze przewidzianej we wspomnianych art. 5-10. Ma to miejsce w przypadku przedsięwzięć opisanych w załączniku II, spośród których państwa członkowskie wskazują te, które mają podlegać ocenie, określając je według rodzajów bądź ustalając kryteria lub progi istotne dla takiego określenia, bądź też przy użyciu innych metod. Mogą to uczynić, określając je w sposób abstrakcyjny w drodze aktu normatywnego lub uszczegółowiając kryteria, narzucone wcześniej w przepisie - w akcie administracyjnym. Państwa członkowskie posiadają zatem pewien margines swobody przy decydowaniu, które z przedsięwzięć spośród tych wymienionych w załączniku II wymagają oceny ich wpływu na środowisko naturalne. Ta swoboda jednak doznaje ograniczenia w art. 2 ust. 1 dyrektywy, który określa jej główny cel, a mianowicie ten, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne zawsze podlegają ocenie w odniesieniu do ich skutków (opinia rzecznika generalnego z dnia 30 maja 2006 r. w sprawie C-486/04; wyrok ETS z dnia 2 czerwca 2005 r., C- 83/03; wyrok ETS z dnia 10 czerwca 2004 r., C – 87/02). Należy także podkreślić, że na podstawie art. 4 ust. 3 dyrektywy nr 85/337 państwa członkowskie mają obowiązek uwzględnić, ustalając progi lub kryteria, odpowiednie kryteria selekcji zdefiniowane w załączniku III do tej dyrektywy. Załącznik III do dyrektywy nr 85/337 wyróżnia wśród kryteriów selekcji, do których odnosi się wspomniany art. 4 ust. 3, po pierwsze - cechy przedsięwzięć, które winny zostać uwzględnione w szczególności w odniesieniu do rozmiaru przedsięwzięcia, kumulacji z innymi przedsięwzięciami, korzystania z zasobów naturalnych, produkcji odpadów, zanieczyszczeń i zagrożeń, ryzyka wypadku, po drugie - lokalizację przedsięwzięcia, z uwzględnieniem środowiskowej wrażliwości obszarów geograficznych, które mogą być dotknięte skutkami spowodowanymi przez przedsięwzięcia, rozpatrywaną ze szczególnym uwzględnieniem dotychczasowego przeznaczenia gruntów i zdolności absorpcji środowiska naturalnego, jak również, po trzecie - cechy potencjalnego oddziaływania, w szczególności z uwzględnieniem obszaru geograficznego i liczby mieszkańców (wyrok ETS z dnia 23 listopada 2006 r., C – 486/04). Należy zauważyć, że w zał. nr 3.1 - formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ strona stwierdziła, że planowane przedsięwzięcie jest objęte aneksem II do dyrektywy nr 85/337. W pkt 10 lit. b tego aneksu wymieniono "przedsięwzięcia inwestycyjne na terenach miejskich, w tym budowa centrów handlowych i parkingów dla samochodów." Komisja Europejska w czerwcu 2008 r. opublikowała Interpretację definicji niektórych kategorii projektów zawartych w załącznikach I oraz II do dyrektywy nr 85/337. Przepisy krajowe dotyczące postępowania w sprawie OOŚ zawarte są w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), która stanowi implementację powyższej dyrektywy. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Ten ostatni przepis stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, 2) usytuowanie przedsięwzięcia, 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2. W postanowieniu tym określa się jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 2 postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub postępowania w sprawie wydania niektórych decyzji (m.in. decyzji: o pozwoleniu na budowę, o zatwierdzeniu projektu budowlanego czy o wznowieniu robót budowlanych), jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy). Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 wydaje się po zasięgnięciu opinii bądź Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska bądź organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej – w wymienionych w ustawie przypadkach (art. 64 ust.1). Uzasadnienia tych postanowień niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień (art. 65 ust.3). W przedmiotowej sprawie skarżąca dysponuje dwoma pismami. W pierwszym z dnia 13 lutego 2009 r., powołując się na § 3 ust.1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, stwierdzono, że dla inwestycji planowanej przez skarżącą nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wymienionym § 3 ust.1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. stanowi się, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znaczące oddziaływać na środowisko – ośrodki wypoczynkowe lub hotele, umożliwiające pobyt mniej niż 100 osób, poza obszarami miejskimi wraz z towarzysząca infrastrukturą. Zdaniem Sądu przepis ten nie może być podstawą stwierdzenia braku obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dotyczy on bowiem inwestycji budowanych poza obszarami miejskimi. Planowana zaś przez skarżącą inwestycja będzie realizowana na terenach miejskich, co wynika z zał. nr 3.1. - formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ. W drugim piśmie z dnia 25 sierpnia 2009 r. ogólnie powołano się na § 2 ust.1, § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia oraz art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i poinformowano, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz uzyskania decyzji środowiskowej. Wskazane przepisy rozporządzenia regulują przypadki obligatoryjnego i fakultatywnego sporządzania raportu. Natomiast w art. 71 ustawy stanowi się, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Sądu stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie szkodzi środowisku naturalnemu, wymaga uzasadnienia. Ochrona środowiska naturalnego zajmuje obecnie poczesne miejsce wśród polityk wspólnotowych. Na państwach członkowskich spoczywa odpowiedzialność decyzyjna w tym przedmiocie. Art. 74 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Każde zatem rozstrzygnięcie, które oddala się od ogólnych kryteriów zmierzających do ochrony środowiska, musi być należycie wyjaśnione. Wymóg należytego uzasadnienie ma swoją podstawę normatywną. Zgodnie ze wskazanym art. 65 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia. Uzasadnienie stanowiska organu jest szczególnie istotne w rozpatrywanej sprawie, bowiem budowa inwestycji planowana jest nad jeziorem Tarpno, do którego przylega park, w którym znajduje się kilkanaście pomników przyrody, głównie dębów. Należy podkreślić, że obydwa wskazane pisma nie zawierają żadnego uzasadnienia. Nie wynika z nich również, aby przed ich wydaniem zasięgano opinii któregokolwiek z organów wskazanych w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. (w aktach sprawy poza zaświadczeniem wydanym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o braku istotnego wpływu projektu na obszar natura 2000, nie ma żadnej innej opinii). Z powyższych względów należy zgodzić się z instytucją zarządzającą, że nie przeprowadzono prawidłowej procedury oceny oddziaływania na środowisko. Wskazane przez skarżącą pisma z dnia 13 lutego 2009 r. i z dnia 25 sierpnia 2009 r. nie spełniają formalnych wymogów w zakresie dokonania negatywnej oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew twierdzeniom strony złożony przez nią zał. 2 do wniosku o dofinansowanie nie zawiera pełnej dokumentacji z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca nie może zasłaniać się tym, że sformułowany wobec niej zarzut nie dotyczy jej, a innego podmiotu – organu ochrony środowiska. To strona bowiem ubiega się o dofinansowanie i na niej ciąży obowiązek przedstawienia pełnej dokumentacji odpowiadającej przepisom prawa. Instytucja zarządzająca nie naruszyła zatem wskazanego w skardze § 7 ust. 7 Trybu składania wniosków o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 dla Osi Priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych, zgodnie z którym wniosek o dofinansowanie projektu i załączniki powinny być kompletne. Nie został także naruszony § 7 ust. 8 Trybu składania wniosków, który stanowi, że do wniosku o dofinansowanie projektu powinny być załączone wszystkie niezbędne załączniki wymagane dla projektu zgodnie z zapisami Instrukcji wypełnienia załączników do wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013. W myśl pkt 2 tej instrukcji do wniosku o dofinansowanie powinna być złożona dokumentacja (kopia) z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, którą należy przeprowadzić zgodnie z przepisami prawa unijnego i krajowego. Jak wskazano wyżej, dokumentacja odpowiadająca przepisom prawa krajowego nie została złożona. Nie można również podzielić zarzutu naruszenie powyższych przepisów z uwagi na to, że instytucja zarządzająca przeprowadziła na etapie oceny formalnej, ocenę merytoryczną wniosku o dofinansowanie, ponieważ stwierdzone powyżej braki mają charakter uchybień formalnych, a nie merytorycznych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z uwagi na mylne powołanie w treści pouczenia informacji z dnia 11 lutego 2010 r. (obok art.30 c) art. 30e tej ustawy, co – zdaniem strony wprowadza niepewność co do zakresu odesłania do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w przywołaniu art. 30e nie dostrzega wprowadzenie niepewności. Przepis ten bowiem wyraźnie wyłącza stosowanie art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, że skarga na informację jest wnoszona w terminie 14 dni od jej otrzymania. Strona wniosła skargę z zachowaniem tego terminu, a zatem nie miała wątpliwości jaki przepis w tym względzie obowiązuje. Skarżąca podnosi też, że strona przeciwna niezasadnie kwestionuje złożony przez nią zał. nr 3.1. – formularz wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ. W tym względzie instytucja zarządzająca wyjaśniła jednak, że załącznik ten zawiera jedynie instrument grupowania informacji dotyczących OOŚ, i sposób jego wypełnienia nie stanowi o prawidłowości procedur środowiskowych dla danego projektu. W konsekwencji instytucja zarządzająca zasadnie zarzuciła uchybienia w zakresie kryterium A.5: Kompletność załączników – załączniki do wniosku są ważne i zgodne z właściwymi polskimi oraz unijnymi przepisami, kryterium wskazanego w załączniku nr 5 – Kryteria oceny projektów Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego za lata 2007-2013, stanowiącego załącznik do uchwały nr 16/170/09 Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 26 lutego 2009 r. (ze zm.). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzeczono jak w sentencji.