I SA/Bd 310/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...[ nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok postanowił odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca w niniejszej sprawie ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W motywach wniosku podała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód z tytułu zatrudnienia wynosi 4446,82 zł. Opisując swój stan majątkowy wymieniła ½ część domu oraz samochód osobowy marki S. Wnioskująca zaznaczyła, że ponosi koszty utrzymania lokalu mieszkalnego, w tym jego ogrzewania. Potrzebę ustanowienia pełnomocnika uzasadniła brakiem wiedzy prawniczej. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Jak stanowi art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz . U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z przepisem art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej we wskazanym powyżej zakresie możliwe jest wtedy, gdy ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wyjaśnić należy, że prawo pomocy jest instytucją przewidzianą dla osób znajdujących się w stanie ubóstwa, czego nie sposób powiedzieć o skarżącej. W utrwalonym orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przyznawane jest osobom, które pomimo starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski lub też nie osiągają żadnego dochodu. Oznacza to także, że intencją wprowadzenia przepisów dotyczących pomocy prawnej było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez stałego dochodu i bez majątku. Nie można stosując prawo pomocy, chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem tej instytucji jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Odnosząc zatem powyższe rozważania do przedstawionej we wnioskach o udzielenie prawa pomocy sytuacji materialnej i rodzinnej stwierdzić należy, że skarżąca dysponuje środkami pieniężnymi umożliwiającymi poniesienie zarówno kosztów sądowych, jak i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Za taką oceną kondycji finansowej przemawia niekwestionowana okoliczność, że zainteresowana posiada nie tylko stały miesięczny dochód w wysokości 4.446,82 zł, ale również majątek , tj. dom oraz samochód. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że sama konieczność wygospodarowania z bieżących wydatków środków na opłacenie kosztów postępowania sądowego nie uzasadnia przyznania prawa pomocy. Należy też zauważyć, że sytuacja materialno - rodzinna osoby wnioskującej podlega badaniu w oparciu o zobiektywizowane kryteria, czyli nie następuje na podstawie subiektywnego przekonania strony. Zważywszy zatem na realia ekonomiczne, trudno uznać skarżącą za osobę niezamożną, pozbawioną dostatecznych środków materialnych na zaspokojenie koniecznych potrzeb, wymagającą pomocy państwa. Wnioskująca ujawniła również w swoim oświadczeniu posiadanie majątku ruchomego w postaci samochodu. Nie można jednakże uznać niezbędnymi kilkusetzłotowych miesięcznych wydatków związanych z eksploatacją pojazdu. Wskazać bowiem należy, że o ile posiadanie samochodu mieści się w ramach współczesnych standardów życiowych, o tyle posiadanie samochodu w przypadku osoby ubiegającej się o prawo pomocy w zakresie całkowitym standard ten przekracza. Z tych powodów, na podstawie art.246 § 1 pkt 1 oraz art.258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.