I SA/Bd 324/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Asesor sądowy Ewa Kruppik- Świetlicka (spr.) Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego – H. Sp. z o.o. w B. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 324/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] 06 Wójt Gminy B. odmówił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością działającej pod firmą "H." w K. udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu poniesionych wydatków na budowę wiaty, przeznaczonej do karmienia krów. W uzasadnieniu wskazał, iż wnioskowana ulga przysługuje wnioskodawcy, gdy spełni przesłanki wynikające z obowiązywania art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm. ) w myśl, którego ulga przysługuje w związku z budową lub modernizacją budynków inwentarskich, służących do chowu. . W opinii organu l instancji wybudowana przez podatnika wiata paszowa nie jest budynkiem inwentarskim, o którym mowa w art. 13 cyt. ustawy. Organ powołał się na legalną definicję "budynku" zawartą w art. 3 pkt 2 prawa budowlanego i wskazał, że przedmiotowa wiata nie jest budynkiem, gdyż nie odpowiada kryterium budynku zdefiniowanego w cyt. przepisie prawa budowlanego. Dodatkowo organ wskazał, że w przywołanej jako dowód w sprawie – decyzji Starosty Powiatowego w Ś., z dnia [...] 2003r. Nr [...], w której organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę nie wynika, ze chodzi o budynek. Z tej przyczyny organ l instancji zwrócił się do wydającego pozwolenie na budowę o wykładnię decyzji. A po jej uzyskaniu i stwierdzeniu, że Starosta w odpowiedzi na pismo oprócz ustawy prawo budowlane przywołał również przepisy wykonawcze - organ l instancji uznał, że Starosta dokonał niedopuszczalnej wykładni, posługując się klasyfikacją wynikającą z rozporządzenia. Następnie organ l instancji dla wyjaśnienia kwestii charakteru wiaty, powołał na tę okoliczność biegłego z zakresu budownictwa, który stwierdził, że wiata nie jest budynkiem a jej dobudowanie do istniejącego budynku nie jest jego modernizacją. Dodatkowo dokonał wykładni pojęcia " budynek inwentarski" posługując się słownikiem języka polskiego i stwierdził, że wiata nie spełnia przesłanek wskazanych w przywołanej definicji. W odwołaniu Spółka wydanej decyzji zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez przyjęcie, ze brak jest podstaw do udzielenia ulgi w podatku rolnym. W uzasadnieniu strona wskazała, że poczyniła nakłady na inwestycje na budowę stanowiska paszowego (wiaty) dla krów w wysokości 116.230,50 zł. Inwestycję przeprowadzono na podstawie decyzji Starosty Powiatowego w Ś. z dnia [...] 2003r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Według strony wiata jest budynkiem inwentarskim służącym do hodowli zwierząt gospodarskich a zatem spełnia przesłanki wynikające z art. 13 cyt. ustawy o podatku rolnym. Ponadto podniosła, że najważniejsze znaczenie jako dowód w sprawie ma decyzja z dnia [...]. 2003 r. Nr [...], gdyż stanowi w myśl art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - dokument urzędowy. Co oznacza, że dokumenty te stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wskazała również, że w pozwoleniu na budowę Starosta obiekty objęte inwestycją określił jako budynki służące gospodarce rolnej, kategoria obiektu - II. W ocenie odwołującej się Spółki, dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonanej przez organ l instancji i należy przywołać (za komentarzem do art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa - Bogusław Dauter) stwierdzenie, że "za udowodnione należy przyjąć to co wynika wprost z dokumentu". Strona odpowiadając na klasyfikację obiektu wskazała, ze opiera się ona na podstawie analizy art. 3 i załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1997r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych ( PKOB) Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm. ) gdzie wskazano, że za budynek uważa się obiekt budowlany, trwale z gruntem związany, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Natomiast zgodnie z ww. załącznikiem wiata została zakwalifikowana do budynków służących gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko - składowe. Definicję wiaty zawiera wskazana wyżej PKOB, gdzie wiatę uważa się za szczególny rodzaj budynku, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami |ze wszystkich stron lub nawet ich pozbawione( część l pkt 2 zał. ). Ponadto strona uznała fakt posługiwania się definicją " budynku inwentarskiego" za niedopuszczalne ze strony organu podatkowego, w sytuacji gdy organ dysponował dokumentem urzędowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] 2006r. Nr [...] w sprawie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na budowę wiaty paszowej i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Organ odwoławczy decyzji organu l instancji zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 . Nr 136, poz. 969 ze zm.) i w oparciu o art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) orzekł jak w sentencji decyzji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że odwołanie skarżącej zasługuje na uwzględnienie w całości, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Organ w całości uznał stanowisko skarżącej uznając, że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art 191, art. 194 § 1 i art. 197 § 1 i na podstawie art. 233 § 2 uchyliło decyzję organu l instancji uznając, że rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego postępowania dowodowego w znacznej części. Organ nakazał organowi l instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy : • ustalić charakter inwestycji ( modernizacja czy budowa nowego obiektu); • uwzględnić charakter obiektu zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...] 2003r. [...], • ustalić na podstawie dowodów przedłożonych przez stronę, czy i w jakiej wysokości stronie przysługuje ulga w podatku. W skardze do Sądu Spółka "H." zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym poprzez jego błędną wykładnię i wniosła o uchylenie wydanej decyzji i o zasądzenie kosztów sądowych. W uzasadnieniu strona wskazała, że pomimo jej wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie orzekło merytorycznie w sprawie. Podniosła, że wniosek o ulgę w podatku rolnym w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych złożyła po zakończeniu inwestycji wraz z całością dokumentacji w postaci faktur i rachunków, które to dokumenty zostały dołączone do wniosku strony. W ocenie Spółki nie ma potrzeby przeprowadzania kolejny raz postępowania dowodowego w sprawie, gdyż żądane dokumenty znajdują się w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej należało uchylić decyzję organu I instancji, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenie postępowania w znacznej części. Dalej podniósł, iż na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę oraz ewentualnie innych dostępnych dowodów należy zbadać czy i w jakiej wysokości stronie przysługuje ulga inwestycyjna w podatku rolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy podkreślić, iż rolą Sądu Administracyjnego jest kontrola działania administracji publicznej pod kątem legalności - zgodności z prawem. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego należy stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy Spółka z o.o. działająca pod firmą "H." z siedzibą w K. domagała się przyznania ulgi w podatku rolnym z tytułu poniesionych nakładów na budowę wiaty paszowej przeznaczonej do karmienia krów. Wniosek o przyznanie ww. ulgi złożyła w sierpniu 2004r. wskazując, na przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym z którego wynika, iż podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. W pkt 2 cyt. artykułu określono, iż ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych. Strona podniosła, że dlatego do wniosku załączyła stosowne rachunki i faktury. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko strony zawarte w odwołaniu. Zatem nie ma potrzeby ich po raz kolejny wskazywać. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i na tej podstawie przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi l instancji. Z akt sprawy wynika, iż wniosek o przyznanie ulgi w podatku rolnym strona złożyła w dniu [...] 2004r., co oznacza, że sprawa jest załatwiana przez organy podatkowe 2 lata i 10 miesięcy. W tym czasie w sprawie dotyczącej ulgi w podatku rolnym z tytułu wybudowania przedmiotowej wiaty organ l instancji wydał 5 decyzji odmawiających przyznanie ulgi a organ odwoławczy uchylił ww. decyzje swoimi pięcioma decyzjami. Poniżej zestawienie, wraz z datami rozstrzygnięć : - z [...] 2004 - uchylona przez SKO w dniu [...] 2004r.; - z [...] 2005r. uchylona [...] 2005r.; - z [...] 2005 r. uchylona w dniu [...] 2005 r.; - z [...] 2006 r. uchylona [...] 2006 r.; - z [...] 2006 r. uchylona w dniu [...] 2007 r. - zaskarżona do Sądu. Jak wynika z powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Wójta Gminy B. i po raz piąty przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że należy w trakcie postępowania dokonać następujących czynności: 1. ustalić charakter inwestycji (modernizacja czy budowa nowego obiektu); 2. uwzględnić charakter obiektu zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...] 2003r. [...]; 3. ustalić na podstawie dowodów przedłożonych przez stronę, czy i w jakiej wysokości stronie przysługuje ulga w podatku Zdaniem Sądu wszystkie okoliczności, które w ocenie organu odwoławczego należy wyjaśnić można rozstrzygnąć w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Jest bowiem decyzja Starosty Powiatowego z dnia [...] 2003r. Nr [...] którą prawidłowo organ odwoławczy traktuje jako dokument urzędowy, któremu na podstawie art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa przysługuje moc dowodowa. Należy zaznaczyć, iż aktach administracyjnych znajdują się zestawienia kosztów poniesionych przez podatnika wykonane przez organ l instancji na podstawie posiadanych oryginałów. Ponadto należy wskazać, iż zasadą jest że organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę i wydać decyzję, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo uchylić skarżoną decyzję w całości lub w części i orzec co do istoty sprawy. Wyjątkiem natomiast jest, że organ odwoławczy może uchylić zgodnie z przepisem art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Decyzję o jakiej mowa w powyższym przepisie organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa, tj. wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 Ordynacji podatkowej, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Stosując ten przepis, organ odwoławczy musi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych oraz wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 229 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z 30 października 2000r., I SA/Lu 860/99, LEX nr 45534). Przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej ma charakter uznaniowy, a nie związany. Zastosowanie tego przepisu przez organ drugiej instancji jest możliwe gdy wystąpią wskazane w nim przesłanki jednakże wystąpienie tych przesłanek nie obliguje organu odwoławczego do wydania orzeczenia o kasacyjnym charakterze, gdyż ma on możliwość samodzielnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, także przy wykorzystaniu organu pierwszej instancji, stosownie do art. 229 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z 11 kwietnia 2005r. FSK 1642/04 LEX nr 181004). Mając na uwadze powyższe okoliczności zdaniem Sądu nie istniała przeszkoda nie pozwalająca organowi odwoławczemu na rozstrzygniecie sprawy, co do istoty, a tym samym nie było podstaw do zastosowania jako podstawy prawnej art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, pOz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.