I SA/Bd 329/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2006r. sprawy ze skargi Kazimierza N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę I SA/Bd 329/06 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] 2006r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając jako organ pierwszej instancji, umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z [...] 2006r. o zawieszenie postępowania. Chodziło o postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki A. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że w sprawie o zawieszenie tego postępowania toczyło się już postępowanie, które zostało zakończone w drugiej instancji a następnie zaskarżone do sądu administracyjnego (I SA/Bd 77/06). W zażaleniu zarzucono błędne odczytanie przedmiotu wniosku oraz pozostawienie go bez rozpatrzenia przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w B., postanowieniem z [...] 2006r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uznał, że mimo nieprawidłowego uzasadnienia, postępowanie należało umorzyć, gdyż zostało ono zakończone. Dyrektor przyznał, że wniosek o zawieszenie postępowania opiera się na innych okolicznościach, niż ten, którego rozstrzygnięcie trafiło do sądu administracyjnego. W skardze zarzucono rażące naruszenie przepisu art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r., o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, poprzez jego niezastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia w skarżonym postanowieniu na przepisach ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia, a nie w dniu 31 grudnia 2002 r.; rażące naruszenie przepisu art. 217 § 1 pkt 4) Op., polegające na powołaniu nieprawidłowej podstawy prawnej, w oparciu o którą wydane zostało zaskarżone postanowienie oraz powołanie jej w sposób niepełny; rażące naruszenie przepisu art. 233 § 1 pkt 1) w zw. art. 239 Op., polegające na jego błędnym zastosowaniu; rażące naruszenie przepisu art. 233 § 1 pkt 2) lit a) w zw. art. 239 Op., polegające na jego niezastosowaniu; rażące naruszenie przepisu art. 120 Op., polegające na bezpodstawnym "utrzymaniu" w obrocie prawnym wadliwego orzeczenia, w sytuacji, kiedy w drodze nadzoru instancyjnego istniała możliwość jego uchylenia. Wniesiono o uchylenie postanowienia. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowaniem zasadniczym jest postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości tej spółki, a skarżone postanowienie dotyczy kwestii wpadkowej. Tym samym, z jednej strony poddane jest ono takiemu samemu reżimowi prawnemu, jak postępowanie zasadnicze, które może się zakończyć dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu kwestii stanowiącej przedmiot postępowania wpadkowego. Postępowanie to dotyczy zaległości podatkowych, powstałych przed dniem 1 stycznia 2003 r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji Ordynacji podatkowej z dnia 12 września 2002 r. Tymczasem jako podstawa prawna skażonego postanowienia, wskazane zostały przepisy ordynacji podatkowej w aktualnie obowiązującym brzmieniu. Tym samym, w ocenie Strony skarżącej rozstrzygnięcie oparte zostało na błędnej podstawie prawnej. W ocenie strony w odniesieniu do wskazanych postępowań, stosuje się wszystkie przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r., nie tylko zaś przepisy art. 107-11 tej ustawy. Dalej skarżący stwierdził, że postanowienie rażąco narusza przepis art. 217 § 1 pkt 4) Op., albowiem we wskazanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. podstawie prawnej nie został przywołany przepis art. 21 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw. Skoro podstawa prawna skarżonego postanowienia wskazuje na stan prawny ustawy materialnej, który nie znajdował zastosowania w sprawie, w której wydano skarżone postanowienie, potwierdza to o zasadności skargi. Skarżący wskazał na treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, na to, że "zażalenie należy uznać za uzasadnione i jako takie winno być uchylone", a jednak to nie nastąpiło. Tym samym organ podatkowy, który wydał postanowienie uchybił też rażąco przepisowi art. 120 Op. Skarżący stwierdził, że błędne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w B., iż nie istnieją żadne środki prawne pozwalające na wyeliminowanie z obrotu prawnego ponowienia, bez "otwierania" na nowo postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W ocenie strony skarżącej organ podatkowy niezasadnie oparł rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu na przepisie art. 233 § 1 pkt 1) w zw. art. 239 Op. Prawidłowo winien on wskazać w skarżonym postanowieniu przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. art. 239 o uchyleniu zaskarżonego przez stronę postanowienia z dnia 30 stycznia 2006 r., oraz o umorzeniu postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 25 kwietnia 2006r., I SA/Bd 77/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Rozpoznając przedmiotową sprawę, przede wszystkim należy podkreślić, że Sąd sprawuje kontrolę działań administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), a uchylenie postanowienia mogło nastąpić jedynie z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zm. Dz.U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692). Zgodnie z art. 145 § 1 w zw. z § 2 cyt. Prawa, Sąd uwzględniając skargę na postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 247 ordynacji podatkowej lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w ordynacji podatkowej lub w innych przepisach. Nie bez znaczenia przy rozpoznawaniu sprawy było to, że ocena prawna Sądu ma charakter wiążący tylko, gdy pozostaje w związku z konkretną sprawą, a nie ma mocy wiążącej wykładnia norm prawnych o charakterze ogólnym, zawierająca analizę wszelkich możliwych problemów związanych ze stosowaniem danej normy w ogólności, wykładnia in abstracto (v.: T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis™, W-wa 2005, s.474.). W sprawie bezspornym było, że zaskarżonym postanowieniem umorzono kwestię procesową już po zakończeniu postępowania. Innymi słowy, w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie było przedmiotu orzekania, gdyż ustalono, że została wydana decyzja kończąca postępowanie. Stosownie do art. 208 § 1 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania jest jego zakończeniem bez zrealizowania jego zasadniczego celu. W ocenie Sądu w takim wypadku wydając zaskarżone postanowienie, organ nie naruszył prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. Prawa. W szczególności Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3) ordynacji podatkowej). W sprawie zapadła decyzja kończąca postępowanie. Tym samym została otwarta droga do jej dalszej kontroli i tylko w takim postępowaniu można rozstrzygać o brakach postępowania, także o tym czy prawo nakładało na organ obowiązek jego zawieszenia. Rażące naruszenie prawa jest postrzegane jako ciężkie naruszenie prawnie uregulowanego porządku lub treści czynności. Wówczas, gdy wystąpią treści będące zaprzeczeniem obowiązującego prawa. Gdy działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom lub łamie zakazy (v.: B. Adamiak i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2004, UNIMEX, Wrocław 2004, s. 843). Organ nie naruszył w takim stopniu przepisów prawa. Również Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy – stwierdzenie bezprzedmiotowości zawieszenia zakończonego postępowania. Wskazane w skardze naruszenia nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy i ich ocena jest zbędna. Takiego wpływu nie wskazał również skarżący. To też było powodem oddalenia zgłoszonego na rozprawie wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Oceny dokonane w uzasadnieniu wyroku z 25 kwietnia 2006r., I SA/Bd 77/06, mimo, że dotyczyły zarzutów w części pokrywających się z zarzutami podnoszonymi obecnie, pozostawały bez wpływu na obecne rozważania. Mając na względzie powyższe okoliczności, oraz art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzeczono jak w sentencji.