I SA/Bd 334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 października 2016r., sygn. akt I SA/Bd 334/16 w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 4 października 2016r., sygn. akt I SA/Bd 334/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. N. na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B.. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 30 listopada 2016r. Od ww. wyroku skarżący, pismem z dnia 29 grudnia 2016r. (nadanym 30 grudnia 2016r.), wniósł podpisaną osobiście przez niego skargę kasacyjną, którą Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017r. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie podpisane osobiście, które Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017r. Wraz z ww. zażaleniem w dniu 16 lutego 2017r. wpłynęła do tut. Sądu (nadana za pośrednictwem poczty w dniu 13 lutego 2017r.) kolejna skarga kasacyjna od wyroku z dnia 4 października 2016r., która została podpisana przez radcę prawnego M. K. Wobec braku jakichkolwiek danych pełnomocnika, Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego radcy prawnego M. K. do działania w imieniu skarżącego w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej lub działania przed sądami administracyjnymi. Skarżący na ww. wezwanie udzielił odpowiedzi pismem z dnia 5 kwietnia 2017r. nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 6 kwietnia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 173 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na wstępie wskazać należy, że rozpoznawana skarga kasacyjna jest drugą wniesioną w niniejszej sprawie. Pierwszą skargę kasacyjną, sporządzoną osobiście przez skarżącego tut. Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017r. Na postanowienie to skarżący złożył osobiście zażalenie, które Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 1 marca 2017r. Złożona na obecnym etapie postępowania skarga kasacyjna z dnia 29 grudnia 2016r. treścią i szatą graficzną odpowiada skardze kasacyjnej złożonej osobiście przez skarżącego. Uzupełniona została jedynie o pieczęć i podpis radcy prawnego M. K. W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy zachowany został termin do wniesienia skargi kasacyjnej określony w art. 177 § 1 p.p.s.a. W tym kontekście zauważyć należy, że odpis wyroku Sądu z dnia 4 października 2016r. został doręczony skutecznie skarżącemu w dniu 30 listopada 2016r. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, mając na uwadze treść art. 83 § 2 p.p.s.a. upłynął w dniu 2 stycznia 2017r., ponieważ dzień 30 grudnia 2016r. to była sobota. Skarga została natomiast nadana za pośrednictwem Poczty w dniu 13 lutego 2017r., a więc z uchybieniem terminu. Jednocześnie zauważyć należy, że do skargi tej nie został dołączony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna była obarczona brakami formalnymi, w tym przede wszystkim brakiem pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego, Sąd wezwał skarżącego (wobec braku jakichkolwiek danych adresowych pełnomocnika) do nadesłania stosownego pełnomocnictwa w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał w dniu 29 marca 2017r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru k. 74 akt sąd.) Zatem termin do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej upływał z dniem 5 kwietnia 2017r. Skarżący przesyłkę stanowiącą odpowiedź na ww. wezwanie nadał za pośrednictwem poczty w dniu 6 kwietnia 2017r. zatem po upływie terminu. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Na marginesie Sąd zauważa, że skarżący nie przedłożył pełnomocnictwa od radcy prawnego M. K., którego pieczątka z niewyraźnym podpisem umieszczona została na skardze kasacyjnej. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że choć skarga kasacyjna złożona na obecnym etapie postępowania opatrzona jest datą 29 grudnia 2016r., a w swej treści i szacie graficznej odpowiada skardze kasacyjnej złożonej w terminie przez skarżącego osobiście, przy czym została uzupełniona o podpis profesjonalnego pełnomocnika, to Sąd nie mógł uznać, że została złożona z zachowaniem terminu, który rozpoczął bieg 30 listopada 2016r., tj. w dniu odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku, a zakończył 2 stycznia 2017r. O zachowaniu terminu do wniesienia pisma (w tym skargi kasacyjnej) nie decyduje bowiem data jego sporządzenia, ale data złożenia w siedzibie Sądu, a w przypadku nadania przesyłki za pośrednictwem Poczty – data nadania. Sąd nie mógł również uznać, że wniesienie w dniu 13 lutego 2017r. skargi kasacyjnej zawierającej pieczęć i podpis radcy prawnego stanowiło uzupełnienie skargi kasacyjnej złożonej osobiście przez skarżącego w dniu 30 grudnia 2016r. Tę skargę bowiem, o czym była już mowa, Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017r. Na co strona wniosła środek zaskarżenia w postaci zażalenia, które również zostało odrzucone. Reasumując wskazać należy, że wprawdzie rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej nie korzysta z przymiotu res iudicata, to wniesienie kolejnej skargi kasacyjnej w tej samej sprawie jest dopuszczalne, jeżeli została ona wniesiona w terminie, jaki obowiązywał do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2005r. II OZ 126/05, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 22 stycznia 2013r. sygn. akt III SAB/Gd 21/12, WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2014r. sygn. akt III SA/Kr 1382/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Z uwagi na to, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.