I SA/Bd 337/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz, Asesor sądowy Grzegorz Saniewski, Protokolant Sarah Sobecka – Kucharczyk, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę I SA/Bd 337 04 U z a s a d n i e n i e: Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza T. z [...] ustalającą skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoje rozstrzygnięcie oparło o następujące ustalenia i rozważania: Burmistrz T. w swej decyzji z dnia [...] za podstawę opodatkowania przyjął powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego jako pozostałe budynki oraz powierzchnię gruntów określoną w ewidencji gruntów. W odwołaniu od decyzji skarżący J. M. nie zgadzał się z przyjętą do opodatkowania powierzchnią gruntów tj. 140 m2, podczas gdy, jak twierdził faktyczna powierzchnia, którą włada to jest 214 m2. Od tej powierzchni należne zobowiązanie płacone jest od 1997 r. a tylko S. samowolnie zmienił w ewidencji gruntów powierzchnię działki z 214 m2 na 140 m2. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze po wszechstronnej i wnikliwej analizie akt sprawy nie znalazło przesłanek do uchylenia i zmiany zaskarżonej decyzji. W myśl przepisu art.2 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity ( Dz.U z 2002 r. Nr 9, poz.84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawą opodatkowania, jak wynika z art.4 ust l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi dla gruntów - powierzchnia a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Powierzchnię gruntów ustala się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z załączonego do akt sprawy zawiadomienia Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych w T. z dnia 23 września 2002 r., w dziale I księgi wieczystej KW' [...] urządzonej dla działki nr [...] położonej w T. przy ul. [...], stanowiącej własność J. i K. małżonków M., sprostowano obszar nieruchomości ze 140 m2 na 214 m2. Podstawę dokonanej zmiany stanowił wykaz zmian gruntowych Starosty T. z dnia 19 września 2002 r. W dniu 10 stycznia 2003 r. Starosta T. wydał decyzję nr [...], mocą której dokonano sprostowania błędu w części opisowej i kartograficznej ewidencji gruntów obrębu T. miasto, polegającego na korekcie określenia współrzędnych punktów granicznych i w konsekwencji nastąpiło przywrócenie lub obliczenie prawidłowych powierzchni. Decyzję tą utrzymał w mocy K.-P. Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wydając w tym zakresie decyzję nr [...] z dnia [...]. W wyniku powyższego działania w miejsce dotychczasowej błędnej powierzchni 214 m2 działki nr [...] będącej własnością małżonków M. przywrócono powierzchnię 140 m2, która jest zgodna z powierzchnią wykazaną w księdze wieczystej nr KW [...]. Wprowadzone zmiany znalazły odzwierciedlenie w rejestrze gruntów i wydanym w dniu 16.06.2003 r. zawiadomieniu o zmianie w rejestrze gruntów. Po wprowadzeniu zmian małżonkowie K. i J. M. figurują w ewidencji gruntów jako współwłaściciele działki nr [...], oznaczonej jako tereny mieszkaniowe, której powierzchnia wynosi 0.0140 ha. Dane te zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowią podstawę do ustalenia należnego podatku od nieruchomości od powierzchni gruntu, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji Burmistrza T. z dnia [...], ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2004 r. W skardze do Sądu, w ślad za argumentacją zawartą w odwołaniu, skarżący czynił ponadto zarzut wymierzenia podatku od nowej, zmniejszonej powierzchni gruntu dopiero za rok 2004, w sytuacji, kiedy korekty powierzchni, dokonano już wcześniej, bo w roku 2003. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, opierając się na dotychczasowych argumentach. Podniósł ponadto, że z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr38, poz.454), w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. przepisów ustaw z 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209,poz. 1683) z 10 października 2002 r., o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. Nr 200,poz. 1680) oraz z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682) wynika, że podstawowym kryterium rozstrzygającym o sposobie opodatkowania gruntów, od 1 stycznia 2003 r. są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poza sporem była okoliczność, że za podstawę opodatkowania gruntów organy prawidłowo przyjęły kryterium wielkości ich powierzchni, zgodnie z przepisem art. 4 ust.1 pkt.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe zasadnie ustaliły skarżącym wysokość podatku od nieruchomości, a w szczególności czy przyjęły właściwą powierzchnię gruntów do opodatkowania. Skarżący, bowiem konsekwentnie wywodzą, że dla celów tych, prawidłową powierzchnią gruntów winno być 214 m2, zamiast przyjętej przez organy powierzchni 140 m2. W konsekwencji więc należało wyjaśnić, co winno stanowić właściwą podstawę do ustalenia powierzchni gruntów dla celów podatkowych. Odpowiedzi na powyższy problem udziela wprost przepis art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 30, poz. 163), który stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy ustalaniu więc powierzchni gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości, brane winny być pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów, prowadzonej dla konkretnej miejscowości. Szczegółowe zasady prowadzenia tej ewidencji określone są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przedstawiona wyżej zasada, zgodnie z którą, dane z ewidencji stanowią podstawę opodatkowania gruntów, znajduje już od dawna potwierdzenie w orzecznictwie sądów. Wymienić tu można wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: - z 10 grudnia 1992 r., w sprawie S.A./Ka 1249/92, B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, Orzeczenia...,op. cit., s.50; - z 15 listopada 1994 r. w sprawie S.A./Ka 2592/93 pub. M. Podat. 1995/6/179. Należy tu zaznaczyć, że orzeczenia te zapadły przed nowelizacją przepisu art. 21 w/w ustawy z 17. 05. 1989 r., który do 22 lutego 2000 r. stanowił, że podstawę wymiaru podatków " powinny stanowić "dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Aktualne więc brzmienie tego przepisu jest już jednoznaczne i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie, nawet w sytuacji, kiedy podatnik kwestionuje zasadność tych zapisów, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżący wykorzystał drogę postępowania administracyjnego, by zakwestionować zasadność decyzji Starosty T. z [...], mocą której w ewidencji gruntów sprostowano powierzchnię działki skarżącego z 214 m2 na 140 m2. Decyzją K.-P. Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] utrzymano w mocy w/w decyzję Starosty T., od której skarżący złożył odwołanie. Natomiast w postępowaniu przed NSA cofną skargę na decyzję KPIN z [...], skutkiem czego postępowanie z jego skargi zostało postanowieniem NSA Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z 23 lipca 2003 r. umorzone. Co się zaś tyczy podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego wymierzenia podatku od nowej powierzchni gruntu dopiero za rok 2004 , w sytuacji kiedy korekty powierzchni dokonano już wcześniej, bo w 2003 r., to należy stwierdzić, że zarzut ten nie może być uznany za zasadny, albowiem nie dotyczy on zaskarżonej decyzji, która odnosi się do podatku od nieruchomości za rok 2004. Skarżącemu służy droga prawna do dochodzenia zwrotu nadpłaty podatku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.Nr.153, poz.1270 ) orzeczono jak w sentencji wyroku. .