I SA/Bd 339/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...] postanowił: oddalić wniosek W dniu 29 sierpnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje wraz z matką i bratem. Dochód gospodarstwa wynosi [...] zł. Matka posiada mieszkanie. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Dalej podał, że matka spłaca kredyt w kwocie [...] zł. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał jakiejkolwiek inicjatywy ze swej strony w celu dogłębnego wyjaśnienia swej sytuacji materialnej a trzeba zaznaczyć, że jeszcze przed paru laty prowadzona przez niego działalność w zakresie sprzedaży złomu opiewała na wysokie kwoty. Nie przedstawił jakichkolwiek oświadczeń czy zaświadczeń stosownych organów np. o uzyskiwaniu zasiłków z pomocy społecznej czy dodatku mieszkaniowego, o statusie bezrobotnego czy też starającego się uzyskać pomoc od organizacji charytatywnych. Jeżeli nawet przyjąć, że strona nie posiada wiedzy prawnej w tym zakresie to przecież posiada ją pełnomocnik, który to od dłuższego czasu reprezentuje wnioskodawcę i powinien wiedzieć, że przy tej wysokości wpisu sądowego i w takim przedmiocie sprawy strona naprawdę musi wykazać, że znajduje się w złej sytuacji finansowej. Ponadto z akt sprawy I SA/Bd 584/11 wynika, że skarżący zamieszkuje wraz z bratem A. P., który miesięcznie osiąga dochód w wysokości [...] zł a czego wnioskodawca nie ujął w złożonym formularzu PPF. Trudno uznać to za przypadkową pomyłkę. Z przedstawionego wniosku ewidentnie można wywieść tezę, że skarżący stara się podać takie argumenty, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Prawo pomocy zaś przysługuje osobom, które znajdują się w trudnej sytuacji życiowej jak np. bezrobocie, choroba, klęska żywiołowa, ogólna nieporadność życiowa czy też śmierć jedynego żywiciela rodziny. Żadne z podanych wyżej zdarzeń nie dotyczy skarżącego. Z drugiej jednak strony wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.