I SA/Bd 339/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2007r. postanowił: oddalić wniosek W dniu 20 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje wraz z matką i bratem. Łączny dochód gospodarstwa wynosi około 2.540,00 zł. Skarżący z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej uzyskuje około 1.800,00 zł miesięcznie. Matka posiada mieszkanie. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Dalej podał, że matka spłaca kredyt w kwocie 12.000,00 zł. Do wniosku dołączył kserokopie dokumentacji medycznej. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Po pierwsze należy wskazać, że dane zawarte w formularzu PPF z dnia 19 stycznia 2012r. są niemal identyczne z danymi zawartymi w formularzu PPF z dnia 26 sierpnia 2011r. Konkluzją tego jest stwierdzenie, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie uległa istotnej zmianie. Po drugie z dołączonych do niniejszego formularza PPF z dnia 19 stycznia 2012r. kserokopii dokumentacji medycznej nie wynika aby sytuacja zdrowotna skarżącego była zła. Takie przesłanki można by wysnuć np. gdyby nastąpiło orzeczenie o stopniu niepełnosprawności przez lekarza orzecznika ZUS. Ponadto pełnomocnik skarżącego po raz kolejny wskazuje na trudną sytuację materialną swego klienta, jednakże należy w tym miejscu wskazać, że tut. Sąd postanowieniem z dnia 17 października 2011r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w połowie. Na niniejsze postanowienie służył środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Skoro środek zaskarżenia nie został złożony to należało uznać, że skarżący je zaakceptował. Toteż zarządzeniem z dnia 28 listopada 2011r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, którego jednak nie uiścił, co skutkowało odrzuceniem skargi. Prawo pomocy zaś przysługuje osobom, które znajdują się w trudnej sytuacji życiowej jak np. bezrobocie, choroba, klęska żywiołowa, ogólna nieporadność życiowa czy też śmierć jedynego żywiciela rodziny. Żadne z podanych wyżej zdarzeń nie dotyczy skarżącego. Po raz kolejny wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.