I SA/Bd 340/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Celnej w T. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Dyrektora Izby Celnej w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zarządzeniem z dnia 09 czerwca 2008 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono w dniu 16 czerwca 2008 r., co potwierdza data na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 23 czerwca 2008 r. Strona skarżąca uiściła wpis w dniu 25 czerwca 2008 r. Pismem z dnia 25 czerwca 2008 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu podała, że w związku z nieobecnością Dyrektora Izby Celnej w T., zarządzenie o wpisie zostało omyłkowo przekazane przez pracownika kancelarii do innej komórki organizacyjnej Izby Celnej, przez co Dyrektor Izby Celnej w T. nie mógł zapoznać się z treścią wezwania i odpowiednio je zadekretować. Strona wskazała, że w związku z dużą ilością spraw i brakiem możliwości jednoznacznego ustalenia właściwej komórki, niemożliwe było terminowe wykonanie zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu ze względu na treść art. 87 § 1, § 2 i § 4 wskazanej wyżej ustawy wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie WSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99). Strona skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi i uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wskazała omyłkowe przekazanie zarządzenia o wpisie przez pracownika kancelarii do innej komórki organizacyjnej Izby Celnej. Strona podniosła również, że brak możliwości terminowego wykonania zarządzenia spowodowany był dużą ilością spraw i niemożliwością jednoznacznego ustalenia właściwej komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za uiszczenie wpisu. W ocenie Sądu, wskazane przez Dyrektora Izby Celnej w T. przyczyny nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu. Błąd pracownika nie może być rozpatrywany w kategorii braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Również argumentacja dotycząca dużej ilości spraw i braku możliwości ustalenia właściwej komórki nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane w art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Takiej szczególnej staranności należałoby z całą pewnością wymagać od organu celnego, który w niniejszej sprawie występuje jako strona skarżąca. Jeżeli Dyrektor Izby Celnej w T. posługuje się osobą ze swojego personelu administracyjnego do wykonywania określonych zadań, takich jak odbiór korespondencji, przekazanie jej do właściwej komórki organizacyjnej, to są to okoliczności uzależnione od tego organu, ponieważ to on zleca pracownikowi czynności wykonywane pod jego kierownictwem. Niewłaściwe wypełnienie obowiązku przez pracownika stanowi wówczas okoliczność obciążającą organ (stronę skarżącą), jak jego własne zawinienie (por. postanowienie NSA z dnia 05 lutego 2008 r., sygn. akt I GZ 2/08). Orzecznictwo sądowe wskazuje jednoznacznie, iż niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1117/99). Zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji obciążają osobę prawną (pracodawcę) zatrudniającą tegoż pracownika i okoliczność ta nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z dnia 09 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 1288/99). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.