I SA/Bd 345/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 lipca 2014r. sprawy ze skargi E. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata P. K. kwotę [...] ([..]) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...]., Burmistrz Sz. określił z urzędu w stosunku do E. I. (skarżący) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, naliczanej począwszy od dnia [...]., w którym to nastąpił ustawowy obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do gmin, w kwocie 9 zł miesięczne. W odwołaniu zainteresowany zarzucił, iż decyzja oparta została na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych ze zignorowaniem stanu faktycznego, jego próśb o wyjaśnienia oraz zapytań w okresie postępowania decyzyjnego. Wniósł o uchylenie decyzji Burmistrza do czasu załatwienia zgodnie z prawem wniosku z dnia [....]r. o przywrócenie posiadania dostępu do drogi publicznej. Zainteresowany stwierdził, iż uzasadnienie w tym zakresie jest tożsame z uzasadnieniem jego zażalenia z dnia [...]. na postanowienie Burmistrza Sz.[...], wydane dnia [...]. stąd wniósł o rozpatrzenie obu tych spraw razem. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6m ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Zatem procedura określania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami w drodze decyzji uregulowana w art. 6o tej ustawy ma charakter wtórny w stosunku do podstawowej zasady przewidzianej w art. 6n, tj. jest w drodze samowymiaru. W ocenie organu odwoławczego postępowanie przeprowadzono rzetelnie, wnikliwie analizując wszelki dane niezbędne do wydania decyzji i skrupulatnie badając materiał dowodowy. Organ podał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż nie została złożona stosowna deklaracja przez właściciela nieruchomości, a zatem organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Ze względu na to, że w określonym terminie nie wpłynęła do organu I instancji stosowna deklaracja za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości zlokalizowanej w Ch. 17, organ w oparciu o dane z ewidencji ludności oraz ewidencji podatkowej ustalił, iż w nieruchomości, której właścicielem jest E. I., zameldowanych jest 5 osób. Pismem z dnia [...]. skarżący poinformował, że w rzeczywistości nieruchomość zamieszkiwana jest przez jedną osobę. Ta informacja została potwierdzona przez Sołtysa Sołectwa Ch. oraz w trakcie przeprowadzonych przez organ I instancji, w obecności skarżącego, oględzin nieruchomości. Kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami organ ustalił w oparciu o uchwałę Nr XXVIII/211/12 Rady Miejskiej w Szubinie z dnia 19 grudnia 2012r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stawki tej opłaty, (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom., 2013r., poz. 23). Ustalając przedmiotową stawkę organ I instancji wziął pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomości o podobnym charakterze. Mając na uwadze zachowanie dobrego interesu strony, przyjęto w ramach zbierania materiału dowodowego deklarację, dotyczącą wyboru selektywnej metody gromadzenia odpadów. Uwzględniając wymiar oferowanych usług, organ odwoławczy uznał, że określona w decyzji kwota ustalona została obiektywnie i nie jest wygórowana. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu problemów z istniejącymi utrudnieniami w zakresie dostępu posesji do drogi publicznej, Kolegium wskazało, że jest to zagadnienie niezwiązane z przedmiotem analizowanej decyzji. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona wniosła na nie skargę. Podniosła w niej, że decyzje organów obu instancji dotyczą niezamieszkałej posesji Ch. [...] pozbawionej dostępu do drogi publicznej. Zarzuciła wydanej decyzji naruszenie (m.in.) art. 7, art. 10, art. 24, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez: potwierdzenie nieprawdy w dokumentach, przez nieustalenie prawdy obiektywnej z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, przyjęcie bez uzasadnienia tylko urzędowych i wadliwych dowodów - mimo oczywistości niezachowania bezstronności urzędu. Skarżący zarzucił również nieuwzględnienie przez organy art. 271 § 1 k.k., art. 140 k.c. Skarżący podał, że wbrew twierdzeniom organów, w piśmie z [...]. nie przyznał, iż nieruchomość zamieszkuje jedna osoba. Przeciwnie, oświadczył pisemnie, że nieruchomość jest niezamieszkała i nie wytwarza się na niej odpadów komunalnych. Zarzucił również, że nie brał udziału w oględzinach nieruchomości, które odbyły się w dniu [...]. Wskazał, że nie otrzymał w przewidzianym prawem trybie stosownego wezwania. W ocenie skarżącego bezkrytycznie przyjęte dowody na zamieszkiwanie posesji, która nie posiada dostępu do drogi, a czego organ nie uwzględnił w procesie decyzyjnym, świadczą o wadliwości decyzji, o głębokim niezrozumieniu lub ignorancji stanu faktycznego i nie obiektywizmie jej autorów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działania administracji publicznej pod kątem zgodności tych działań z prawem. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, co oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżący z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od dnia 1 lipca 2013r. winien zgodnie z ustawą uiszczać 9 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach strona, w drodze samowymiaru, winna złożyć stosowną deklarację. W sytuacji, gdy nie złoży deklaracji lub organ uzna, że zaistniały wątpliwości co do danych w niej zawartych to organ na podstawie art. 6o w.wym. ustawy z urzędu wydaje decyzję ustalającą ww. opłatę, po uprzednim wszczęciu postępowania w tej sprawie, o czym w postanowieniu zawiadamia stronę. Jak wynika z akt sprawy skarżący, wbrew obowiązkowi, nie złożył stosownej deklaracji, a zatem organ I instancji - wójt wszczął z urzędu postępowanie, dotyczące nieruchomości położonej w Ch. {...} w oparciu o dane z ewidencji ludności. Z danych tych stwierdzono, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest p. E. I., nieruchomość ta jest zamieszkana i zameldowanych jest tam 5 osób. W dniu [...]. do organu wpłynęło pismo strony wskazujące, że nieruchomość zamieszkiwana jest tylko przez 1 osobę. W związku z czym zweryfikowano tę informację z sołtysem wsi. Pismem z dnia [...]. (odebranym [...].) poinformowano stronę o kontroli przewidzianej na [...]. Strona nie wniosła zastrzeżeń do terminu ani do charakteru kontroli. Przeprowadzono kontrolę i stwierdzono, że istotnie ww. nieruchomość zamieszkuje sam właściciel, który oświadczył, że tam przebywa sporadycznie, a z powodu braku środków nie jest w stanie opłacać żądanej opłaty. Kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami organ ustalił w oparciu o uchwałę Nr XXVIII/211/12 Rady Miejskiej w Szubinie z dnia 19 grudnia 2012r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stawki tej opłaty, (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom., 2013r., poz. 23). Ustalając przedmiotową stawkę organ I instancji wziął pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomości o podobnym charakterze. Mając na uwadze zachowanie dobrego interesu strony, przyjęto w ramach zbierania materiału dowodowego deklarację, dotyczącą wyboru selektywnej metody gromadzenia odpadów. Uwzględniając wymiar oferowanych usług, organ odwoławczy uznał, że określona w decyzji kwota ustalona została obiektywnie i nie jest wygórowana. W odwołaniu strona wskazała na utrudnienia z dostępem do drogi publicznej. SKO decyzją [...]. utrzymało ww. decyzję organu I instancji w mocy. W skardze skarżący ponowił tożsame zarzuty wskazując jak poprzednio, iż nie ma dostępu do drogi publicznej, a on sam nie wytwarza żadnych odpadów. Podniósł, że nie uczestniczył w oględzinach. Sąd stwierdza, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa. Obowiązek wynikający z ustawy z dnia 13 września 1996r. jest obowiązkiem powszechnie obowiązującym. Skoro skarżący nie dokonał samowymiaru to organy obu instancji zasadnie uznały, że w sytuacji, w której skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości i na niej, jak oświadczył sam zamieszkuje to winien z tego tytułu uiszczać również stosowną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił. Na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł o przyznaniu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.