I SA/Bd 361/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "P." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości 13.616 zł. Decyzja organu II instancji zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została doręczona stronie w dniu 30 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 27 lutego 2015 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 11 marca 2015 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 30 stycznia 2015 r., należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 2 marca 2015 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 2 marca 2015 r. włącznie. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 11 marca 2015 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie następuje w drodze postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.