I SA/Bd 369/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 26 marca 2024 r. nr 0401-IEE.7113.40.2024.6 w przedmiocie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości w całości oddala skargę W dniu [...] lutego 2024 r. funkcjonariusz [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G., działając na podstawie art. 94y ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615 ze zm.; dalej także jako: "ustawa o KAS"), dokonał tymczasowego zajęcia należących do D. P. (dalej także jako: "Skarżący") ruchomości tj. elementów wyposażenia placu zabaw na świeżym powietrzu. Postanowieniem z [...] lutego 2024 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. (dalej także jako: "NUS") zatwierdził w całości tymczasowe zajęcie ruchomości, na podstawie art. 96n § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.; dalej także jako: "u.p.e.a."). W treści postanowienia wskazano, że NUS prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku D. P. na podstawie wymienionych w zaskarżonym postanowieniu tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., Starostę Powiatu [...], Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O.. W uzasadnieniu postanowienia NUS stwierdził, że zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości. Wskazał ponadto, że z chwilą wydania postanowienia tymczasowe zajęcie ruchomości stało się zajęciem egzekucyjnym wskazanej ruchomości. Pismem z [...] lutego 2024 r. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z [...] lutego 2024 r., wnosząc o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez odmowę zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości. Zarzucił NUS poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie poprzez ustalenie, że zajęte ruchomości należą do niego, podczas gdy należą do osoby trzeciej – S. P., która nie jest osobą zobowiązaną względem NUS oraz nie pozostaje ze Skarżącym w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej. Podał, że do Skarżącego należy tylko sam kontener. Zdaniem Skarżącego do zajęcia ruchomości doszło omyłkowo. Tym samym wydanie postanowienia zatwierdzającego to zajęcie było niezasadne. Pismem z [...] marca 2024 r. DIAS wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia, na które Skarżący odpowiedział pismem z [...] marca 2024 r. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] marca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu DIAS podał, że [...] lutego 2024 r. funkcjonariusz [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. dokonał tymczasowego zajęcia należących do Skarżącego ruchomości, tj. elementów wyposażenia placu zabawna świeżym powietrzu. W tym samym dniu przekazano organowi egzekucyjnemu – Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w T., za pomocą środków komunikacji elektronicznej, odwzorowanie cyfrowe protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości. W protokole znalazła się informacja o pozostawieniu ruchomości pod dozorem oraz podano adres przechowywania ruchomości tj. ul. [...], G.. Organ uznał, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w dniu [...] lutego 2024 r., a zatem w ciągu 96 godzin od dokonania tymczasowego zajęcia ruchomości, wydał postanowienie o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości. W uzasadnieniu NUS stwierdził, że należności wynikające z tytułów wykonawczych wskazanych w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości są wymagalne. Zobowiązania nie zostały wykonane, nie wygasły oraz nie udzielono ulg w ich spłacie. Ponadto tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji ani od niej zwolnione. NUS wskazał również, że protokół tymczasowego zajęcia ruchomości został sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 ustawy o KAS. Ponadto w ocenie DIAS postanowienie z [...] lutego 2024 r. zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 96o § 1 u.p.e.a. Z chwilą wydania postanowienia o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości, tymczasowe zajęcie ruchomości stało się, zgodnie z art. 96n § 2 u.p.e.a., zajęciem egzekucyjnym tej ruchomości. Odnosząc się do zawartych w zażaleniu zarzutów dotyczących błędnych ustaleń faktycznych w sprawie DIAS wskazał, że podstawą wydania postanowienia w sprawie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości był odwzorowany cyfrowo protokół z [...] lutego 2024 r. sporządzony w toku wykonywania kontroli celno-skarbowej. W załączonym do protokołu zgłoszeniu celnym z [...] stycznia 2024 r. jako odbiorcę towaru wskazano "[...]" D. P.. Nazwisko Skarżącego figuruje również jako nabywca na załączonej do protokołu fakturze z [...] października 2023 r. W ocenie DIAS postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z [...] lutego 2024 r. zostało wydane zgodnie z przepisami prawa. Niezależnie od powyższego w sprawie zaszły następujące okoliczności. Pismem z [...] lutego 2024 r. S. P. wniosła do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. o natychmiastowe zwolnienie z zabezpieczenia ruchomości zajętej dnia [...] lutego 2024 r. Do pisma załączyła: potwierdzenie przelewów za fakturę, fakturę zakupową, notę celno - podatkową nr [...], potwierdzenie opłacenia noty celno – podatkowej, akt notarialny dotyczący rozdzielności majątkowej. Pismo S. P. z [...] lutego 2024 r. NUS potraktował jako wniosek o wyłączenie spod egzekucji ruchomości i wezwał wnioskodawczynię o wyjaśnienia rozbieżności między dokumentacją załączoną do wniosku o dokumentami przedłożonymi do zgłoszenia celnego. W skardze do tut. Sądu D. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji w całości oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. lub też rozważenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dokonania autokontroli poprzez uwzględnienie niniejszej skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji w całości. Skarżący zarzucił: I. poczynienie, w ślad za organem I instancji, błędnych ustaleń faktycznych w sprawie przez ustalenie, że ruchomości zajęte [...] lutego 2024 r. w postaci elementów wyposażenia placu zabaw na świeżym powietrzu dla dzieci w wieku 2-10 lat i wzrostu do 160 cm, należą do D. P., podczas gdy do Skarżącego należy wyłącznie sam kontener, natomiast jego wyposażenie w postaci ww. ruchomości należą do S. P., a w konsekwencji: II. naruszenie art. 94y ust. 1 ustawy o KAS w zw. z art. 96n §1 u.p.e.a. przez niezasadne tymczasowe zajęcie ruchomości zajętych [...] lutego 2024 r. w postaci elementów wyposażenia placu zabaw na świeżym powietrzu dla dzieci w wieku 2-10 lat i wzrostu do 160 cm oraz niezasadne zatwierdzenie tego tymczasowego zajęcia, gdyż ruchomości te nie należą do zobowiązanego, a do osoby trzeciej, oraz niezasadne wydanie postanowienia zatwierdzającego tymczasowe zajęcie. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, w tym m.in. z postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2024 r. dla wykazania, że organ potwierdził, że ruchomości w postaci elementów wyposażenia zajęte tymczasowym zajęciem ruchomości z [...] lutego 2024 r. zatwierdzonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. są własnością S. P., jednakże mimo posiadania tych informacji z urzędu podtrzymuje zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o tymczasowym zajęciu nieruchomości. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że NUS był zobligowany do wydania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości w ciągu 96 godzin od chwili podpisania protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości. Przesłane do organu dokumenty stanowiące podstawę orzekania w sprawie nie wskazywały, że właścicielem ruchomości jest osoba trzecia. Ustalony stan faktyczny w czasie pomiędzy zastosowaniem tymczasowego zajęcia ruchomości i jego zatwierdzeniem nie uległ zmianie. Sporna kwestia posiadania prawa do zajętych ruchomości została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu w sprawie wniosku S. P. o wyłączenie zajętych ruchomości spod egzekucji, który został załatwiony pozytywnie. DIAS podkreślił również, że w przedmiotowej sprawie w czasie trwania tymczasowego zajęcia ruchomości ziszczone były wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 96n § 1 u.p.e.a. obligujące NUS do jego zatwierdzenia. DIAS zaznaczył także, że w momencie wydania zaskarżonego postanowienia nie miał wiedzy o wydaniu postanowienia o wyłączeniu ruchomości spod egzekucji, co nie wpływa jednak na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W czasie trwania tymczasowego zajęcia ruchomości (96 godzin) zajęte ruchomości nie były bowiem wyłączone spod egzekucji. Ich wyłączenie, jak wyżej wskazano, nastąpiło po wydaniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. zaskarżonego postanowienia. Dopiero bowiem w toku tego postępowania ustalono, że zajęte ruchomości należą do osoby trzeciej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Z akt sprawy wynika następująca sekwencja okoliczności faktycznych: – sporządzenie [...] lutego 2024 r. o godz. 13:19 Protokołu Tymczasowego Zajęcia Ruchomości (dalej także jako: "PTZR") odnośnie do kontenera z elementami wyposażenia placu zabaw na świeżym powietrzu pozostawionym pod dozorem celnym; – wydanie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. w dniu [...] lutego 2024 r. postanowienia o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości, na podstawie ww. protokołu z [...] lutego 2024 r., w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w treści postanowienia; – utrzymanie w mocy przez DIAS zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2024 r. postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T.. Sąd nie stwierdził wad zaskarżonego postanowienia, ani poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T.. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że kompetencja do dokonania tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanego, przesłanki zajęcia wynikają wprost z art. 94y ustawy o KAS, a przesłanki negatywne zajęcia wymienione zostały w art. 94za ustawy o KAS. Istotne jest podkreślenie, że tymczasowe zajęcie ruchomości zobowiązanego nie może trwać dłużej niż 96 godzin od chwili podpisania PTZR przez funkcjonariusza dokonującego tego zajęcia (art.94z ust. 2 uKAS). Ponadto PTZR jest doręczany zobowiązanemu i dozorcy (art. 94zb ust. 4 uKAS), a w trakcie trwania tymczasowego zajęcia organ egzekucyjny może wydać (art. 96n § 1 u.p.e.a.) – w oparciu o otrzymane odwzorowanie cyfrowe protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości – postanowienia o: 1) zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego wskazanego w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości, jeżeli: a) nie wykonano, nie umorzono, nie stwierdzono wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, nie odroczono terminu wykonania obowiązku albo nie rozłożono na raty spłaty należności pieniężnych, b) tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione, c) protokół ten został sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 ustawy o KAS; 2) zatwierdzeniu w części tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego wymienionego w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości w przypadku spełnienia w tym zakresie warunków wymienionych w pkt 1, a w pozostałej części - o odmowie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości; 3) odmowie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości - jeżeli warunki nie są spełnione. W zakresie oceny zasadności wydania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. postanowienia zatwierdzającego w całości tymczasowe zajęcie ruchomości Spółki (potwierdzonego zaskarżonym postanowieniem DIAS) wskazać należy, że wydanie takiego postanowienia jest możliwe w przypadku braku negatywnych przesłanek wymienionych w art. 96n § 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.e.a. Wydanie wspomnianego postanowienia jest zatem możliwe gdy: a) nie wykonano, nie umorzono, nie stwierdzono wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, nie odroczono terminu wykonania obowiązku albo nie rozłożono na raty spłaty należności pieniężnych, b) tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione, Ponadto PTZR musi zostać sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 ustawy o KAS. Sąd dokonując kontroli postanowień obu instancji względem akt stwierdził, że ww. przesłanki zostały przeanalizowane przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., jak i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Skoro zaś nie wystąpiły przesłanki negatywne, a PTZR odpowiada wymogom określonym w art. 94zb ust. 2 ustawy o KAS tzn.: – zawiera oznaczenie zobowiązanego – [...] D. P.; – zawiera oznaczenie organu egzekucyjnego i numery tytułów wykonawczych stanowiących podstawę tymczasowego zajęcia ruchomości; – zawiera kwotę należności pieniężnej, która nie obejmuje odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; – zawiera wyszczególnienie tymczasowo zajętych ruchomości z podaniem ich liczby/ilości oraz opisu; – zawiera pouczenie zobowiązanego (Skarżącego) o zakazie rozporządzania tymczasowo zajętymi ruchomościami oraz o skutkach tego zajęcia; – zawiera oznaczenie dozorcy; – zawiera pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia tymczasowo zajętych ruchomości pod dozór; – zawiera imiona i nazwiska osób uczestniczących w tymczasowym zajęciu ruchomości wraz z ich podpisami; – nie zawiera wniosków i oświadczeń, bo nie zostały zgłoszone w trakcie tymczasowego zajęcia ruchomości; – nie zawiera podpisu zobowiązanego, bo nie był obecny przy tymczasowym zajęciu ruchomości; – zawiera miejsce, datę oraz oznaczenie godziny i minuty podpisania protokołu przez funkcjonariusza dokonującego tymczasowego zajęcia ruchomości to zasadnym było zatwierdzenie w całości tymczasowego zajęcia ruchomości Spółki postanowieniem NUS z [...] lutego 2024 r. W świetle art. 96o §1 u.p.e.a. zasadne było również wydanie przez DIAS postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia NUS z [...] lutego 2024 r. Postanowienie NUS zawierało bowiem wymagane elementy takie jak: – oznaczenie wierzycieli i numerów tytułów wykonawczych stanowiących podstawę tymczasowego zajęcia ruchomości; – kwotę należności pieniężnej, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stawkę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych na dzień wydania postanowienia; – kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c) wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a.; – kwotę kosztów upomnienia; – wyszczególnienie zajętych ruchomości z podaniem ich liczby lub ilości i rodzaju jednostki miary; – pouczenie zobowiązanego o skutkach zajęcia egzekucyjnego tych ruchomości; – oznaczenie dozorcy; – pouczenie dozorcy o pozostawieniu zajętych ruchomości pod jego dozorem oraz o skutkach pozostawienia zajętych ruchomości pod jego dozorem. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie wskazać należy przede wszystkim na to, że ustawodawca wprost przewidział obowiązek oceny legalności tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanego (Skarżącego) przez organ egzekucyjny (NUS) w trakcie trwania zajęcia. Podkreślić należy krótki okres trwania tymczasowego zajęcia (maksymalnie 96 godzin) oraz okoliczność, że postanowienie o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości wydawane jest jedynie w oparciu o odwzorowanie cyfrowe PTZR. Wynika to wprost z art. 96n § 1 u.p.e.a. W kontrolowanej sprawie PTZR został sporządzony [...] lutego 2024 r. zaś postanowienie NUS o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości zostało wydane [...] lutego 2024 r. Na dzień wydania postanowienia przez NUS brak było przesłanek do uznania, że zajęte ruchomości są własnością osoby trzeciej, co potwierdzają akta sprawy, w których znajdują się dokumenty z oznaczeniem D. P. jako nabywcy/odbiorcy przedmiotowych ruchomości (m.in. faktura - k. 4 akt administracyjnych, zgłoszenie celne – k. 3 akt administracyjnych). Ponadto z akt administracyjnych wynika, że zastrzeżenia w zakresie ustalenia właściciela zajętych ruchomości zostały zgłoszone do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. już po wydaniu postanowienia o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości. Nastąpiło to bowiem [...] lutego 2024 r. poprzez złożenie przez S. P. wniosku o wyłączenie przedmiotowych ruchomości spod egzekucji (k. 16 akt administracyjnych). Następnie zażaleniem z [...] lutego 2024 r. Skarżący poinformował organy, że właścicielem przedmiotowych ruchomości jest S. P.. Do zażalenia nie zostały jednak załączone żadne dokumenty potwierdzające tę okoliczność. Tymczasem jak wynika z treści art. 96o u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanemu służy zażalenie, przy czym w zażaleniu określa się istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Podać również należy, że - jak wynika z akt administracyjnych - w sprawozdaniu z przebiegu postępowania (przesłanego do DIAS) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. wskazuje na okoliczność złożenia przez S. P. wniosku o wyłączenie ruchomości spod egzekucji, przy czym zaznacza, że do wnioskodawczyni zostało wystosowane wezwanie do złożenia wyjaśnień w sprawie przedłożonych dokumentów. NUS informuje przy tym DIAS, że na dzień sporządzenia sprawozdania (z [...] lutego 2024 r. – k. 44-45 akt administracyjnych) nie otrzymał odpowiedzi na ww. wezwanie. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, iż organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Przypomnieć należy, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach danej kontrolowanej przez siebie w konkretnym postępowaniu sprawy a nie w oparciu o dowody ustalone w innych stanach fatycznych innych spraw administracyjnych. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości i postępowanie o wyłączenie spod egzekucji to dwa różne postępowania posiadające właściwy im przedmiot, strony oraz tryb. Wbrew twierdzeniom Skarżącego do dnia wydania postanowienia NUS z [...] lutego 2024 r., a następnie zaskarżonego postanowienia DIAS z [...] marca 2024 r., brak było w aktach sprawy dowodów potwierdzających błędne ustalenie właściciela zajętych ruchomości. W skardze Skarżący powołuje się na wydanie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. postanowienia z [...] marca 2024 r. potwierdzającego, że ruchomości są własnością S. P.. W aktach kontrolowanej sprawy (dotyczącej zaskarżonego postanowienia DIAS z [...] marca 2024 r.) brak jest jednak tego dokumentu, jak również informacji, że dokument ten został DIAS przedłożony przez Skarżącego lub inne osoby. Nie podlegał on zatem ocenie przez DIAS. Podkreślenia wymaga przy tym, że organem wydającym postanowienie z [...] marca 2024 r., na które powołuje się Skarżący był Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. a nie DIAS. Treść tego postanowienia nie była zatem – wbrew twierdzeniom Skarżącego - znana DIAS z urzędu. Sąd oddalił wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Z podanych przyczyn Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, zarówno pod względem materialnym, jak też zgodne jest z przepisami proceduralnymi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.