I SA/Bd 373/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Józefa W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] 2007r. nr [...] w sprawie ustalenia dla Józefa W. podatku od nieruchomości za 2007 rok, w kwocie 24.288zł W uzasadnieniu wskazano, iż Burmistrz S. ustalił podatek od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] za 2007 rok, w kwocie 24.288 zł za budynki i grunty przeznaczone na cele niezarobkowe. W aktach rozpatrywanej sprawy jest dowód świadczący, że podatnik podatku nieruchomości, co do której, dokonano wymiaru podatku złożył informację na podatek od nieruchomości za 2006 rok i od tego czasu stan faktyczny i prawny nieruchomości nie uległ zmianie. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona podniosła, że jest użytkownikiem wieczystym gruntu i z tego tytułu ponosi opłatę roczną, która jest de facto podatkiem i w tej sytuacji dwukrotne naliczenie podatku jest jej zdaniem niedopuszczalne. Natomiast, co do budynków, których podatnik jest właścicielem, to dopiero po zmianie sposobu użytkowania możliwe jest pobranie podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wskazało, iż stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, a w tym grunty, budynki i ich części. W myśl art. 3 cyt. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne, będące: a) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, b) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, c) użytkownikami wieczystymi gruntów. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia, a dla budynków ich powierzchnia użytkowa. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposóbzakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,69 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych 3,65 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,34 zł od l m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,57 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej 18,60 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 3,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 6,23 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. Organ odwoławczy podniósł również , iż użytkowanie wieczyste jest uregulowane w art. 232 i n. Kodeksu cywilnego. Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym. Przedmiotem użytkowania wieczystego może być tylko grunt, przez co nie są nim objęte budynki i budowle. Budynki i budowle wzniesione przez użytkownika wieczystego na gruncie oddanym w wieczyste użytkowanie stanowią jego własność. Płaci on od nich podatek jako ich właściciel. Podobnie rzecz się ma z budynkami i budowlami nabytymi przez użytkownika wieczystego przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 23 5 k.c. i art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 z późno zm.), oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu zabudowanego następuje równocześnie ze sprzedażą położonych na tym gruncie budynków i innych urządzeń. Sens tego przepisu sprowadza się do tego, że jeżeli grunt zabudowany oddawany jest w użytkowanie wieczyste, to musi nastąpić sprzedaż budynków i innych urządzeń położonych na tym gruncie. Z takiego unormowania wynikają co najmniej dwie konsekwencje: po pierwsze, budynki i inne urządzenia nie mogą być oddane w użytkowanie wieczyste; po wtóre, budynki i inne urządzenia położone na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste nie mogą być własnością innej osoby niż użytkownik wieczysty gruntu. Ten stan rzeczy jest oczywiście uwzględniany przy opodatkowaniu zabudowanego gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste. Użytkownik wieczysty jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tego gruntu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a od budynków i budowli - jako ich właściciel - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Te różne podstawy prawne opodatkowania użytkownika wieczystego w praktyce nie mają istotnego znaczenia, ponieważ nie rzutują na wysokość płaconego podatku ani też tryb jego opłacania. Natomiast kwestia opodatkowania budynków według zasad określonych w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [..] 2006 r. w sprawie określenia rocznych stawek od nieruchomości na 2007 rok oraz wprowadzenia niektórych zwolnień od tego podatku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 162, poz. 2486) określonych jako budynki pozostałe jest prawidłowa. "Pozostałe budynki", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., to budynki niemieszkalne i niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Są to przede wszystkim przydomowe komórki, garaże, domy letniskowe, oraz inne budynki nie sklasyfikowane w inny sposób jeśli oczywiście spełniają warunki przewidziane w definicji budynku zawartej w art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pod warunkiem, że nie jest w budynkach tych prowadzona działalność gospodarcza. Podatek od różnego rodzaju tego typu obiektów. jest, biorąc pod uwagę aktualnie obowiązujące regulacje, porównywalny, a w niektórych przypadkach wyższy od podatku obciążającego duży budynek mieszkalny. Uchwała rady gminy określająca stawki podatku od nieruchomości stanowi przepisy powszechnie obowiązujące na obszarze gminy i jest wiążąca dla organów podatkowych przy ustalaniu podatku. Kolegium nie jest władne do dokonywania oceny zasadności określenia przez radę gminy wysokości stawek podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości jako niezgodnej z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ odwoławczy nie uwzględnił wszelkich okoliczności sprawy a w szczególności faktu istnienia bądź nieistnienia obowiązku podatkowego. Zgodnie z art. 6 ustawy o podatkach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu , w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W ocenie podatnika trzeba też brać pod uwagę treść art. 4 ustawy zgodnie z którym podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Ustawa nie definiuje powierzchni użytkowej. Odwołując się do prawa budowlanego skarżący wskazuje, iż dopiero obiekt oddany do użytku posiada powierzchnię użytkową. W niniejszej sprawie obiekty będące przedmiotem opodatkowania zostały nabyte od firmy branży browarnianej. Skarżący podkreśla, iż nie zamierza prowadzić produkcji w tej branży. Musi zatem dostosować obiekty do nowego sposobu użytkowania. W tym okresie , w jego ocenie, obiekty jako nieużytkowe i bez braku możliwości użytkowania nie mogą być opodatkowane, gdyż nie mają powierzchni użytkowej. Skarżący podnosi , iż złożenia informacji, o której mowa w zaskarżonej decyzji dokonuje każdy podatnik na druku określonym przez burmistrza. W informacji tej jako jedna pozycja istnieje określenie" pozostałe budynki" bez określenia jakichkolwiek ich funkcji. Dodatkowo wskazuje, iż wg. Polskiej normy PN-70/B-02365 powierzchnia użytkowa budynku to powierzchnia pomieszczeń służąca do zaspokojenia potrzeb związanych bezpośrednio z przeznaczeniem budynku. Budynki będące własnością skarżącego z uwagi na zakończoną produkcję browarniczą oraz demontaż urządzeń i wyburzenie wszystkich elementów technologicznych – nie posiadają już dawnej funkcji użytkowej a nowa nie została jeszcze nadana. Nie posiadają więc powierzchni użytkowej a więc brak jest przedmiotu opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując ustalenia faktyczne oraz podstawę prawną decyzji nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie samorządowe organy podatkowe ustaliły skarżącemu podatek od nieruchomości za rok 2007. Regulację prawną w przedmiocie podatku od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr121, poz. 844 ze zm.). Stosownie do jej art. 2 ust. 1 opodatkowaniu tym podatkiem podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące :1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych z zastrzeżeniem ust., 3 ; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów (...). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący był użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w S. przy ul. [...] oraz właścicielem położonych na tych gruntach budynków – co wynika z aktu notarialnego z dnia [...] 2004r. repertorium A nr [...] ( k-1 akt administracyjnych). W świetle powołanych wyżej podstaw prawnych prawidłowo zatem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skarżący był podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 a od budynków i budowli – jako ich właściciel – na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do twierdzenia, iż budynki nie podlegają opodatkowaniu albowiem są w trakcie remontu i dopóki nie zostaną oddane do użytkowania nie posiadają powierzchni użytkowej, która to powierzchnia stanowi podstawę opodatkowania. W tym zakresie podatnik powołuje się na polską normę PN-70/B-02365 definiującą powierzchnię użytkową. Powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie strona podnosi, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budynków i ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Bezpodstawne jest jednak twierdzenie, iż ustawa nie zawiera definicji powierzchni użytkowej . Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 5 cyt. ustawy powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach , z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Brak jest zatem podstaw do powoływania się na znaczenia tego pojęcia w innych ustawach jak prawo budowlane. W świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kwestia użytkowania budynku, w znaczeniu jego przeznaczenia na cele mieszkalne lub związane z prowadzoną działalnością gospodarczą , ma znaczenie dla ustalenia stawki podatku ale nie przesądza kwestii istnienia bądź nie obowiązku podatkowego. Jeżeli więc budynek nie podlega zwolnieniu od podatku o którym mowa w art. 7 cyt. ustawy to właściciel takiego budynku jest podatnikiem podatku od nieruchomości bez względu na to czy remontuje dany budynek , czy też w ogóle go nie użytkuje. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy słusznie opodatkowały budynki wykorzystywane na cele niezarobkowe przyjmując za podstawę opodatkowania ich powierzchnię podaną przez skarżącego w "informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2006" (k - 5 akt administracyjnych). Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ,uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. D. Dudra I. Najda – Ossowska U. Wiśniewska