I SA/Bd 374/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor sądowy Ewa Kruppik – Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na akt Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 12 marca 2007r. P. B. wystąpił do Prezydenta Miasta B. o zwrot kwoty uiszczonej za wydanie karty pojazdu. Wyjaśnił, że domaga się zwrotu, gdyż opłata za wydanie karty nie przekracza 75 zł, podczas gdy on uiścił kwotę 500 zł. Powołał się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. o sygn. akt U 6/04, który orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na wniosek, pismem nr [...] z dnia [...], organ poinformował P. B., że obowiązek pobrania przez organy rejestrujące opłaty za wydanie karty pojazdu wynika z art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Ponadto organ pouczył skarżącego o prawie wniesienia skargi w terminie 30 dni do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Następnie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której powołała się na art. 90 ust. 1 Traktatu TWE, że opłata, którą uiściła w kwocie 500 zł za wydanie karty pojazdu, jest niezgodna z prawem oraz, że żąda zwrotu kwoty 425 zł. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ,,p.s.a.") stwierdzono bowiem, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ten akt prawny normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne (art. 2 p.s.a.). Kontrola przestrzegania prawa sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, stanowi kontrolę samoistną, bezpośrednią i jest dokonywana w sformalizowanym postępowaniu o charakterze procesowym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 s. 18). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrole tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.s.a. Ponadto sądy te, na podstawie art. 4 p.s.a. rozstrzygają spory o właściwość między organami wskazanymi w powołanym przepisie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu. W uchwale z dnia 16 maja 2007r., sygn. akt III CZP 35/07 Sąd Najwyższy orzekł, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Zgodził się z oceną Sądu drugiej instancji, który stwierdził, że opłata za kartę pojazdu, której charakter upodabnia ją do podatku ma jednocześnie cechy świadczenia ekwiwalentnego, a przepisy rozporządzenia przewidującego jej uiszczenie nie określały trybu zwrotu pobranej opłaty oraz fakt, że powodowie jako podstawę swojego żądania wskazali zwrot nienależnego świadczenia, wskazuje na dopuszczalność drogi sądowej dla roszczenia przez nich dochodzonego. Dalej w uzasadnieniu uchwały SN podał, że za dopuszczalnością drogi sądowej przemawia dodatkowo okoliczność, że dla dochodzonego przez powodów roszczenia brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Opłaty za wydanie karty pojazdu nie zostały wymienione w art. 2 § 1 tej ustawy. Nie może mieć do nich zastosowania także art. 2 § 2, gdyż dotyczy on opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, a opłaty za kartę pojazdu są należnościami stanowiącymi dochody samorządu terytorialnego. Nienależnie pobrane opłaty za kartę pojazdu nie mogą być zatem traktowane jako nadpłaty podatku podlegające szczególnemu unormowaniu w zakresie zasad i trybu ustalania nadpłaty podatkowej i jej zwrotu, co wyłączałoby dla ich dochodzenia drogę sądową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003r., III CZP 84/03, OSNC, nr 1, poz. 5). Wysokość opłaty za kartę pojazdu nie jest też określona w drodze decyzji administracyjnej, co wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego dla prawidłowego określenia jej wysokości. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.