I SA/Bd 374/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Protokolant sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. O. R. D. i M. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] w sprawie nadania Miejskiemu Ośrodkowi Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w T. numeru identyfikacji podatkowej [...] Wydanie przedmiotowej decyzji organ uzasadnił pozostawaniem w obrocie prawnym dwóch decyzji nadających Ośrodkowi numer identyfikacji podatkowej. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że nie był jej znany fakt nadania w dniu [...] numeru identyfikacji podatkowej [...] a w dokumentach podatnika nie figuruje decyzja w tej sprawie. Wnosząc o pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej, będącej drugim rozstrzygnięciem w sprawie, strona zaznaczyła, że przez cały okres swojej działalności posługiwała się wyłącznie numerem identyfikacji podatkowej [...]. W opinii strony, pozostawienie w obrocie prawnym pierwotnie wydanej decyzji o nadaniu NIP spowoduje liczne komplikacje w rozliczeniach ze świadczeniobiorcami. Podatnik wskazał również na konieczność poniesienia wysokich kosztów związanych z poinformowaniem kontrahentów o zmianie numeru identyfikacji podatkowej. Wyjaśnił ponadto, że osoba pierwotnie odpowiedzialna za prowadzenie spraw finansowo-księgowych Ośrodka, nie poinformowała następców o wcześniejszym nadaniu podmiotowi numeru identyfikacji podatkowej, a wcześniej nadany numer nigdy nie został wykorzystany. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie bezsporne jest, iż Miejski Ośrodek Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w T. uzyskał numer identyfikacji [...] decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] na podstawie złożonego przez stronę zgłoszenia identyfikacyjnego na formularzu NIP-2. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu [...]., znalazła się zatem w obrocie prawnym. Numer ten podatnik powoływał w licznych dokumentach składanych w organie podatkowym w latach 1996-1998. Pomimo tego w dniu [...] strona złożyła w Drugim Urzędzie Skarbowym w T. kolejne zgłoszenie identyfikacyjne na formularzu NIP-2. Na podstawie tego zgłoszenia, w dniu [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. nadał stronie numer identyfikacji podatkowej [...]. Decyzja ta została doręczona podatnikowi dnia [...] Oba zgłoszenia identyfikacyjne, zarówno złożone w 1996 r. jak i w 1999 r. podpisywała ta sama uprawniona osoba, główny księgowy – M. W.. W świetle powyższego organ stwierdził, że Miejski Ośrodek Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w T. jest podmiotem, pierwotnie zarejestrowanym dla celów rozliczeń publiczno-prawnych już dnia [...] Zatem podjęcie w dniu [...] czynności mających na celu rejestrację podmiotu dla celów podatkowych było działaniem nieuzasadnionym. Organ wskazał, że ze względu na zasadę wynikającą z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w myśl której dany podmiot nie może posiadać dwóch numerów identyfikacji podatkowej, zaistniała konieczność uchylenia decyzji wydanej w sprawie rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną. W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] stwierdził nieważność decyzji, która dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nadająca podatnikowi numer identyfikacji podatkowej [...] Organ podkreślił, że w związku z tym, iż decyzja z dnia [...] przyznająca numer identyfikacji podatkowej [...] jest poprawna pod względem formalnym i merytorycznym (spełnia ustawowe wymogi co do właściwości i nie zawiera wady wywołującej jej niewykonalność), pozostaje w obiegu prawnym i w dalszym ciągu służyć będzie celom identyfikacji podatkowej podatnika. Na decyzję organu II instancji Miejski Ośrodek Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.. Zdaniem skarżącego, postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] zostało wszczęte, przeprowadzone i zakończone przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. pomimo istnienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 249 § 1 pkt 1 w zw. z art. 249 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Strona podniosła, że wszczęcie niniejszego postępowania nastąpiło po upływie ponad 10 lat od dnia nadania numeru identyfikacji podatkowej [...] decyzją z dnia [...] która została doręczona w dniu [...] Podatnik wskazał, że ponad 10 lat używa nadanego numeru identyfikacji podatkowej [...] w rozliczeniach podatkowych oraz w bieżącej działalności. W tym zakresie organy nie wnosiły żadnych zastrzeżeń. W ocenie strony zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydanej w I i II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa poprzez wydanie jej po terminie wskazanym w art. 249 § 1 pkt 1 w zw. z art. 249 § 2 Ordynacji podatkowej, organ wskazał, że na podstawie art. 3 ust. 1a i 1b ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu NIP nie stosuje się art. 249 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. W myśl art.24 §1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz.1387 ze zm.) żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 2003 r.), podlegają rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z art.24 §2 powyższy przepis stosuje się odpowiednio do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] która stała się ostateczna przed dniem 1 stycznia 2003 r., a zatem mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. Organ podatkowy swoje rozstrzygnięcie oparł na art. 247 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wadą tą dotknięta jest każda decyzja podatkowa, która nie uchylając decyzji pierwotnej, ponownie rozstrzyga tę samą sprawę podatkową. Musi zachodzi tożsamość sprawy. Tożsamość ma miejsce wtedy, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w dniu [...] roku złożyła w Drugim Urzędzie Skarbowym w T] zgłoszenie identyfikacyjne na formularzu NIP-2. Na tej podstawie decyzją z dnia [...] roku nadano Miejskiemu Ośrodkowi Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w T. numer identyfikacji podatkowej NIP [...] Dnia [...] roku wskazaną decyzję skutecznie doręczono. Strona tym numerem się posługiwała, np. wykazywała go w informacjach o uzyskanych dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy, w deklaracjach na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy od łącznej kwoty dokonanych wypłat. Pomimo tego w dniu [...] roku skarżący złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym w Toruniu kolejne zgłoszenie identyfikacyjne na formularzu NIP-2. Na podstawie złożonego zgłoszenia identyfikacyjnego dnia [...] roku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. nadał "MORDIM" w T. numer identyfikacji podatkowej NIP [...]. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] Tym samym, dwa razy rozstrzygnięto tę samą sprawę – tego samego podmiotu, dotyczącą tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Zasadnie zatem organ, na podstawie art.247 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, stwierdził nieważność decyzji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników dany podmiot nie może posiadać dwóch numerów identyfikacji podatkowej. Zgłoszenie identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie. Bezzasadny jest zarzut strony, że ze względu na upływ czasu nie było podstaw do stwierdzenia nieważności. Wprawdzie w myśl art.249 § 1 Ordynacji podatkowej brak było podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej po upływie roku od jej doręczenia, jednakże na mocy art.3 ust.1a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu NIP nie stosuje się art.249 Ordynacji podatkowej, traktującego o czasowych ograniczeniach do wydawania rozstrzygnięć. Sąd dostrzega, że powrót do pierwotnego numeru identyfikacyjnego może spowodować trudności w rozliczeniach ze świadczeniobiorcami, lecz to strona z niezrozumiałych powodów dwukrotnie wystąpiła o nadanie numeru identyfikacyjnego. Oba zgłoszenia identyfikacyjne, zarówno złożone w 1996 r. jak i w 1999 r., podpisał ten sam pracownik skarżącego, główna księgowa – M.W.. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji. L. Kleczkowski E. Kruppik –Świetlicka H. Adamczewska - Wasilewicz