I SA/Bd 379/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu (o nr rejestracyjnym [...]) postanawia: odrzucić skargę W dniu 20 kwietnia 2007 r. (data stempla pocztowego) A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na odpowiedź Prezydenta B. zawartą w piśmie z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy usunięcia naruszenia prawa i zwrotu części opłaty uiszczonej za kartę pojazdu importowanego z terytorium Unii Europejskiej. W uzasadnieniu podał, że w dniach 06 sierpnia 2004 r. i 24 stycznia 2005 r. zostały mu wydane przez Prezydenta B. karty pojazdu dla zarejestrowanych pojazdów importowanych przez skarżącego na terytorium RP z obszaru Unii Europejskiej. Za wydanie dwóch kart pojazdu pobrana została przez organ opłata w kwocie 1.000 zł. Skarżący podkreślił, że w związku z tym, iż pobranie opłaty za kartę pojazdu w takiej wysokości było nieuprawnione, wezwał on Prezydenta B. do usunięcia naruszenia prawa i zwrotu części opłaty. W odpowiedzi na wezwanie organ wyjaśnił, że nie nastąpiło naruszenie prawa, gdyż pobierając ww. opłatę postępował zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. Zdaniem skarżącego stanowisko organu jest błędne. Stwierdził, że rozporządzenie jest aktem niższego rzędu wobec przepisów unijnych stosowanych w Polsce od 01 maja 2004 r. W związku z powyższym przedmiotowe rozporządzenie naruszało, zdaniem skarżącego, prawo unijne i nie powinno być stosowane. Dalej strona podała, że pobierana opłata w momencie wydawania kart pojazdu miała charakter ukrytego podatku, a obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł spoczywał tylko na osobie, która sprowadziła używany samochód z terytorium Unii Europejskiej. Skarżący stwierdził, że gdyby kupił używany samochód na terytorium Unii Europejskiej, który nie miał karty pojazdu, nie musiałby uiszczać ww. opłaty. Również w przypadku zakupu nowego samochodu w salonie, nie uiszczałby opłaty za wydanie karty, bowiem kartę otrzymałby gratis od dealera. W związku z powyższym strona uważa, iż pobranie przedmiotowej karty pojazdu miało charakter dyskryminujący w stosunku do nabywców samochodów importowanych z terytorium Unii Europejskiej. Podniósł ponadto, że opłata za czynności administracyjne nie może być wyższa niż rzeczywiste koszty związane z wydaniem dokumentu. W tym miejscu powołał się na rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r., zgodnie z którym koszt związany z wydaniem karty pojazdu wynosi 75 zł., a nie 500 zł. Następnie skarżący powołując się na art. 90 ust. 1 Traktatu WE, w myśl którego, żadne państwo nie będzie nakładać bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich jakiegokolwiek podatku wewnętrznego, który byłby nałożony na podobny produkt krajowy stwierdził, że przepis ten jest bezpośrednio skuteczny w polskim porządku prawnym. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie doszło do jego naruszenia. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż w dniu rejestracji pojazdów skarżącego o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...] pobrał opłatę za wydanie kart pojazdów w łącznej kwocie 1.000 zł, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu. W uchwale z dnia 16 maja 2007r., sygn. akt III CZP 35/07, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Najwyższy orzekł, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Sąd Najwyższy zgodził się zatem z oceną Sądu Okręgowego w Krakowie, polegającą na stwierdzeniu, że opłata za kartę pojazdu, której charakter upodabnia ją do podatku ma jednocześnie cechy świadczenia ekwiwalentnego, a przepisy rozporządzenia przewidującego jej uiszczenie nie określały trybu zwrotu pobranej opłaty. Ponadto powodowie jako podstawę swojego żądania wskazali zwrot nienależnego świadczenia. A to wszystko, zdaniem Sądu, wskazuje na dopuszczalność drogi sądowej dla roszczenia dochodzonego przez powodów. Dalej w uzasadnieniu uchwały SN podał, że za dopuszczalnością drogi sądowej przemawia dodatkowo okoliczność, że dla dochodzonego przez powodów roszczenia brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Opłaty za wydanie karty pojazdu nie zostały wymienione w art. 2 § 1 tej ustawy. Nie może mieć do nich zastosowania także art. 2 § 2, gdyż dotyczy on opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, a opłaty za kartę pojazdu są należnościami stanowiącymi dochody samorządu terytorialnego. Nienależnie pobrane opłaty za kartę pojazdu nie mogą być zatem traktowane jako nadpłaty podatku podlegające szczególnemu unormowaniu w zakresie zasad i trybu ustalania nadpłaty podatkowej i jej zwrotu, co wyłączałoby dla ich dochodzenia drogę sądową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003r., III CZP 84/03, OSNC, nr 1, poz. 5). Wysokość opłaty za kartę pojazdu nie jest też określona w drodze decyzji administracyjnej, co wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego dla prawidłowego określenia jej wysokości. Zatem, mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z uwagi na to, iż sprawa ta należy do właściwości sądu cywilnego, a nie sądu administracyjnego.