I SA/Bd 381/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2024 r. nr 0401.IEE.7113.37.2024.1 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu, 2. odrzucić skargę. S. R. (dalej także jako: "Skarżący", "Strona") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu odwołania. Wskazał, że ze względu na liczną korespondencję nie zachował terminu odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 11 lipca 2024 r. wezwano Skarżącego do podania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 26 lipca 2024 r. Skarżący wyjaśnił, że nie mógł dotrzymać terminu ze względu na dużą ilość zajęć i wniósł o uwzględnienie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Powyższe oznacza, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego, liczony jest od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z przywołanej regulacji wynika, iż przywrócenie terminu jest instytucją wyjątkową, mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia określonej czynności. W przywołanych wyżej przepisach prawa zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98; z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 385/17; z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02). Wskazane w art. 87 § 2 p.p.s.a. kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają zaś w szczególności niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw czy nieznajomość prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 75/14). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie to forma wykazania faktów mniej pewna, niż udowodnienie, jednakże, co wynika choćby z brzmienia słowa "uprawdopodobnić", twierdzenie strony nie może być całkowicie gołosłowne. Uprawdopodobnienie jest środkiem słabszym od dowodu, ale o jego zaistnieniu można mówić wówczas, gdy twierdzenie strony jest prawdopodobne, wiarygodne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r.; I FZ 477/08). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 29 marca 2024 r. (k. 40 akt administracyjnych). Termin do wniesienia skargi upływał Skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2024 r. stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a. Skarga nadana została natomiast w dniu 17 maja 2024 r. (k. 3 akt sądowych), a zatem z uchybieniem terminu. W skardze złożonej do Sądu, Skarżący wniósł "o przywrócenie terminu odwołania". Sąd wniosek Skarżącego uznał za wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i rozpoznał go z uwzględnieniem powyżej przytoczonych przepisów prawa. W treści skargi Strona wskazała, że nie dochowała terminu ze względu na liczną korespondencję. Pismem z dnia 11 lipca 2024 r. Skarżący został wezwany do podania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na przedmiotowe postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 26 lipca 2024 r. (k. 20 akt sądowych) Skarżący podał, że nie mógł dotrzymać terminu odwołania ze względu na dużą ilość zajęć. Zdaniem Sądu, we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 26 lipca 2024 r. Skarżący w żaden sposób nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu – podniesione argumenty o licznej korespondencji czy też dużej ilości zajęć nie stanowią okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Innych argumentów zdejmujących winę za uchybienie terminowi do wniesienia skargi Strona nie przedstawiła. W okolicznościach sprawy Sąd nie miał zatem podstaw do uznania, że powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności stanowią o braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu. Skoro Strona podała okoliczności nie uzasadniające stwierdzenia braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia skargi to w ocenie Sądu zbędne było dokonanie rozważań w kwestii zachowania przez Skarżącego 7 – dniowego terminu na złożenie przez Skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczynającego bieg od ustania przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W niniejszej sprawie – wobec doręczenia zaskarżonego postanowienia Skarżącemu w dniu 29 marca 2024 r. - ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 29 kwietnia 2024 r. Tymczasem Skarżący wniósł skargę w dniu 17 maja 2024 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Zawarty przez Stronę w treści skargi wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia nie został uwzględniony przez Sąd, bowiem Skarżący nie wykazał braku swojej winy w uchybieniu terminu. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wniesienie skargi po terminie stanowi podstawę do jej odrzucenia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl