I SA/Bd 391/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz I. S. kwotę [...] ( [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 391/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 07 marca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] nr [...] w sprawie nieuznania zarzutu zgłoszonego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego przeciwko I.S.. Organ orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 10 października 2005 r. skarżąca została wezwana do uregulowania należności w kwocie 3.258,80 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego marki [...] nr rejestracyjny [..]w dniach od 21 marca 2004 r. do 08 lipca 2005 r. w strefie tzw. Płatnego Parkowania. Pismem z dnia 11 października 2005 r. strona zwróciła uwagę, na brak wskazania w upomnieniu podstawy prawnej do jej obciążenia sporną opłatą. W odpowiedzi Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. wskazał na ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwałę nr 281/2003 Rady Miasta T. z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych miasta T. . W dniu 30 stycznia 2008 r. Miejski Zarząd Dróg w Toruniu wystawił tytuł wykonawczy nr 3.570/2006 skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. Zobowiązana zgłaszając zarzut wniosła o jego unieważnienie z uwagi na przedawnienie oraz brak doręczenia upomnień wystawionych do każdego z 65 zobowiązań. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2008 r. wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty za bezpodstawne. W uzasadnieniu wskazał, iż obowiązkiem kierowcy – I.S.było opłacenie czasu postoju. Stwierdzony przez kontrolerów brak opłaty skutkował, na mocy art.13 f ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wymierzeniem opłaty dodatkowej w wysokości określonej w Uchwale Rady Miasta T. nr 281/2003 z dnia 4 grudnia 2003 r. , tj. 50 zł. Wyjaśnił również, iż z kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż upomnienie zostało podjęte przez matkę obowiązanej. Z kolei, powołując się na art.40 d ust. 2 ustawy o drogach publicznych stwierdził, iż należność ulega przedawnieniu po upływie 5 lat, tak więc na dzień 23 stycznia 2008 r. sporna kwota była wymagalna. Wnosząc zażalenie strona wskazała ponownie na nieskuteczność doręczenia upomnienia. Domagając się jego uchylenia oraz unieważnienia tytułu wykonawczego zarzuciła organowi błąd co do ustaleń osoby zobowiązanej. Powołując się na definicję pojęcia kierowcy na gruncie art. 2 pkt 21 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz zobowiązanego w art.1 a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśniła, iż uprawnienie do kierowania pojazdami posiada dopiero od 11 lipca 2006 r. Oświadczyła, iż może wskazać osobę, której jako właściciel, użyczała pojazdu. Nadmieniła, iż nie otrzymała pisma z dnia 7 listopada 2005 r. Decyzją z dnia 7 marca 2008 r. Kolegium utrzymało w mocy kwestionowane przez I.S.postanowienie. Organ uznał, iż z mocy art.29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalenie osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty dodatkowej jest niedopuszczalne, gdyż stanowi merytoryczną kontrolę tytułu wykonawczego. Zdaniem SKO wymóg, o którym mowa w art.15 powoływanej wyżej ustawy został spełniony, bowiem sporne wezwanie odnosi się do 65 wyszczególnionych zdarzeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie tytułu wykonawczego. W jej ocenie organ egzekucyjny posiada uprawnienie do badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, z uwagi na okoliczność, że zainteresowana nie posiadała uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w okresie powstania zobowiązania. Podkreśliła, iż fakt bycia właścicielem pojazdu nie przesądza o konieczności uiszczenia opłaty parkingowej i opłaty dodatkowej. Uprawnienie do kierowania pojazdem nie jest również warunkiem dopuszczalności jego zakupu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r. pełnomocnik skarżącej po raz kolejny podniósł, iż jego mandantka w dacie, kiedy jej samochód znajdował się w strefie płatnego parkowania, ona nie miała uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Ponadto wskazał, że skarżąca deklarowała gotowość wskazania osób, którym przedmiotowa opłata dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że ocenie sądu podlega legalność zaskarżonego aktu lub działań administracji publicznej. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) dalej p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem prawa , co oznacza, że skarga podlega uwzględnieniu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności obciążenia skarżącą opłatą parkingową w kwocie 3.250,00 zł. za postój samochodu w strefie płatnego parkowania. Powyższą kwestię reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm. ). Pogląd organu odwoławczego co do tego, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ egzekucyjny bada czy istotnie osoba wskazana w tytule wykonawczym jest osobą zobowiązaną należy uznać za prawidłowy. Sąd stwierdza, że ta sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie bo Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem egzekucyjnym. Spór dotyczy jak wynika z akt sprawy stanowiska wierzyciela, wyrażonego przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. postanowieniem z dnia 23 stycznia 2008r. . Skarżąca w dniu 30 stycznia 2008r. wniosła zażalenie na postanowienie Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia 23 stycznia 2008r. mocą którego ww. organ wyraził swoje stanowisko w sprawie nie uznając zarzutu zgłoszonego w sprawie postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego Nr[...] . z dnia 30 stycznia 2006r. W zażaleniu strona wskazała, iż nie jest osobą zobowiązaną, gdyż w dacie tj. od 21 maja 2004r. do 8 lipca 2005r., kiedy obciążono ją za parkowanie samochodu nie miała uprawnień kierowcy a ponadto zadeklarowała, że ma wiedzę, kto jest osobą zobowiązaną. Na potwierdzenie załączyła kserokopię prawa jazdy, które otrzymała rok po zdarzeniu tj. w dniu 11 czerwca 2006r. Pomimo wskazania ww. okoliczności została również uznana przez organ odwoławczy za zobowiązaną do uiszczenia dodatkowej opłaty parkingowej. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy w tej sytuacji miał prawo uchylić postanowienie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie uczynił tego stwierdzając, iż poruszanie tej kwestii na tym etapie jest niedopuszczalne. W zaskarżonym rozstrzygnięciu, (które błędnie zostało nazwane przez organ odwoławczy decyzją zamiast postanowieniem) organ nie odniósł się zupełnie do podnoszonych okoliczności, co oznacza, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo tj. przepisy art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) nakazujące organom podejmować wszystkie kroki , niezbędne do wyjaśnienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony, jak również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że podniesione przez skarżącą okoliczności wymagają sprawdzenia zważywszy na fakt, że mają decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przy ponownym rozparzeniu sprawy organy rozstrzygające winny powyższe wziąć pod uwagę. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 ww. ustawy orzekł o wykonalności decyzji, o kosztach na podstawie art. 200.