I SA/Bd 393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego oddala skargę W dniu [...]r. Prezydent Miasta B. wystawił tytuł wykonawczy stwierdzający wymagalność obowiązku orzeczonego decyzją tego organu z dnia [...]. polegającego na wykonaniu przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Pismem z dnia [...]. skarżący wniósł zarzuty do powyższego tytułu egzekucyjnego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, pkt 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", tj.: zarzut wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku; zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z tytułu wykonawczego wynikała kwota 11,60 zł do wyegzekwowania z tytułu upomnienia, przy czym jak zaznaczył, kwota ta w całości została zapłacona w dniu [...]r. Ponadto skarżący, uzasadniając zarzut zbyt uciążliwego środka wskazał, że kwotą 200 zł został obciążony zarówno on, jak i jego żona. Sumując te kwoty wraz z kosztami upomnień, rodzina została obciążona kwotą 450 zł. Zdaniem strony, nie można zatem uznać, że organ zastosował środek najmniej uciążliwy. Skarżący zauważył również, że w tytule wykonawczym błędnie wskazano organ egzekucyjny wpisując – Prezydent B. zamiast Prezydent Miasta B.. Nadto skarżący zarzucił, że tytuł nie zawiera stanowiska służbowego osoby podpisującej. Postanowieniem z dnia [...]. Prezydent Miasta B. oddalił zarzuty skarżącego. W złożonym zażaleniu skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w zarzutach. Podkreślił, że błędne określenie organu egzekucyjnego nie może zostać uznane za nieistotną omyłkę pisarską, a podpisanie tytułu wykonawczego przez G.a B. bez podania stanowiska służbowego stanowi naruszenie art. 27 § 1 u.p.e.a. Skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z Zarządzenia Nr 731/2013 Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. na okoliczność, że w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska nie występuje stanowisko służbowe "Zastępcy Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska" oraz z akt pracowniczych G.a B. na okoliczność, iż nie zajmuje tego stanowiska służbowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...]. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 33 § 1 i art. 34 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego wykonania lub umorzenia w całości lub w części obowiązku z uwagi na uiszczenie opłaty tytułem kosztów upomnienia organ podał, że tytuł wykonawczy stosowany jest w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Obowiązek ten dotyczy wykonania przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, który nie został wykonany. Dlatego w ocenie organu, uiszczenie przez zobowiązanego kwoty 11,60 zł tytułem kosztów upomnienia z dnia [...]. nie może zostać uznane jako wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zdaniem organu, również zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w kwocie 200 zł nie może zostać uznany za zasadny, albowiem wybrany środek egzekucyjny w postaci grzywny jest najmniej uciążliwym z katalogu przewidzianego do doprowadzenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Organ zauważył, że wysokość grzywny podlegała zweryfikowaniu postanowieniem Kolegium z dnia [...] Rozpoznając zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny wskutek błędnego oznaczenia organu jako Prezydent B. zamiast Prezydent Miasta B., organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten może dotyczyć tylko braku właściwości rzeczowej i miejscowej organu egzekucyjnego. Bezspornie w przedmiotowej sprawie organem właściwym rzeczowo i miejscowo jest Prezydent Miasta B.. Zatem organ zarzut ten uznał za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. poprzez brak wskazania stanowiska służbowego osoby podpisującej tytuł wykonawczy Kolegium wskazało, że G. B. - zastępca Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta B. wystawił kwestionowany tytuł wykonawczy na mocy upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...]., Nr [...], stosownie do treści którego jest umocowany m.in. do wydawania i podpisywania innych dokumentów należących do właściwości rzeczowej Prezydenta Miasta B. (pkt 69 upoważnienia). Natomiast podanie imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do podpisu służyć ma również ułatwieniu ewentualnej odpowiedzialności pracowników. Zdaniem Kolegium, tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo, tj. według wzoru określonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Tym samym organ egzekucyjny wpisując kwotę należnych kosztów upomnienia i datę jego doręczenia (poz. 29 i 30), spełnił wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. W złożonej do tut. Sądu skardze, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi przytoczył przebieg postępowania. Zarzucił organowi odwoławczemu, że nie przeprowadził zawnioskowanych w zażaleniu dowodów i tym samym nie uzupełnił postępowania dowodowego w sprawie stojąc na stanowisku, iż wpisanie przez organ pierwszej instancji stanowiska służbowego, które nie istniało w czasie wydania tytułu wykonawczego nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Skarżący podkreślił, że nie akceptuje stanowiska Kolegium, iż upoważnienie udzielone przez Prezydenta Miasta B. było równoznaczne ze stanowiskiem służbowym osoby podpisującej tytuł wykonawczy. Zdaniem skarżącego, przepis ustawy w tym zakresie jest jednoznaczny i nie może podlegać wykładni rozszerzającej, bowiem w takim przypadku ustawodawca pominąłby zwrot "oraz stanowisko służbowe". Skarżący podniósł, że lakoniczność uzasadnienia SKO w tym zakresie wskazuje na nierozpatrzenie przez organ drugiej instancji podnoszonych w zażaleniu zastrzeżeń przy jednoznacznej treści przepisu. Ponadto skarżący zarzucił, że w doręczonym postanowieniu SKO dokonało zmiany sygnatury sprawy rozpatrywanej przez organ pierwszej instancji, tym samym nie wiadomo jakiego orzeczenia organu zaskarżone postanowienie SKO dotyczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Podać należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie kontrolą sądową objęte zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta B. w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów strony skarżącej złożonych w postępowaniu egzekucyjnym. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa odnosi się do problematyki zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i tylko w tym zakresie stanowi przedmiot rozpoznania oraz rozstrzygnięcia Sądu. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (...). Oceniając zaskarżone postanowienie przez pryzmat kryterium legalności nie sposób nie poczynić uwagi ogólnej, że egzekucja administracyjna prowadzona jest wyłącznie w stosunku do obowiązku zawartego w ostatecznej decyzji, a sytuacja taka ma także miejsce w niniejszej sprawie. Aktualnie organ egzekucyjny nie ma żadnych podstaw, aby odnosić się do zasadności tej decyzji. Wszystkie te argumenty pozostają poza sferą zainteresowań organu egzekucyjnego, którego rolą wobec złożenia zarzutów, jest wyłącznie ich rozpoznanie. W tym konkretnym postępowaniu zakończonym postanowieniem Prezydenta Miasta B., utrzymanym w mocy postanowieniem SKO, organy procedowały względem okoliczności powiązanych z przesłankami z art. 33 u.p.e.a. i musiały się ograniczyć do prostej weryfikacji argumentacji strony skarżącej przez pryzmat art. 33 tej ustawy. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że strona skarżąca powołała się na zarzuty, które należy zakwalifikować z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 8, pkt 9, pkt 10 u.p.e.a., tj.: zarzut wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku; zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. I. Odnośnie do pierwszego z zarzutów - wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku - zauważyć należy, że przedmiotem egzekucji jest wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 25 października 2011r. Nr [...] polegającego na wykonaniu przyłączenia nieruchomości położonej w B. przy ul. W.{...}, zlokalizowanej na działce nr [...], do istniejącej sieci kanalizacyjnej (załącznik nr 1 w aktach administracyjnych organu I instancji, karty nieponumerowane). Przyłączenie to nie zostało wykonane, jak również ww. decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji nadal istnieje po stronie skarżącej obowiązek wykonanie ww. przyłączenia. Egzekucja dotyczy zatem wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Stąd okoliczność, że uiszczona została kwota 11,60 zł tytułem kosztów upomnienia, nie stanowi wykonania obowiązku w postaci wykonania przyłączenia. W konsekwencji brak podstaw do uwzględnienia zarzutu zakwalifikowanego z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Sąd zauważa, że podważenie ww. decyzji i w ten sposób uchylenie nałożonego obowiązku wykonania przyłączenia mogłoby stanowić podstawę do zasadności tego zarzutu. W przeciwnym razie obowiązek ten nadal na stronie skarżącej ciąży i podlega wykonaniu. Uiszczenie kosztów upomnienia, czy też kosztów egzekucyjnych, nie oznacza wykonania obowiązku niepieniężnego. II. W przedmiocie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego należy stwierdzić, że również on nie zasługuje na uwzględnienie. Podać należy, że postanowieniem z 6 listopada 2014r. Prezydent Miasta B. nałożył na podstawie art. 17, art. 119, art. 122 § 1-2 i art. 124 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 200 zł. Zauważyć trzeba, że w sytuacji gdy prowadzona jest egzekucja administracyjna w stosunku do obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) takiego jak orzeczonego w ww. decyzji, wówczas organ ma prawo zastosować grzywnę w celu przymuszenia, czy wykonanie zastępcze. Z tych dwóch środków egzekucyjnych zdecydowanie łagodniejszym jest grzywna w celu przymuszenia. Skorzystanie z tej pierwszej możliwości w realiach niniejszej sprawy jest mniej uciążliwe. Wykonanie zastępcze powoduje większe zaangażowanie środków finansowych zobowiązanego, daje mniejsze możliwości zwrotu uiszczonych kwot grzywny w przypadku wykonania obowiązku i niesie ze sobą inne ryzyka niewystępujące przy grzywnie w celu przymuszenia. Pamiętać należy, że wybór środka egzekucyjnego leży w gestii organu, który kieruje się nie tyle niedogodnościami zobowiązanego, co skutecznością egzekucji (por.: wyrok NSA z dnia 14 maja 2013r. sygn. akt II OSK 103/12). Strona skarżąca wprawdzie kwestionuje zastosowany środek egzekucyjny, jednakże nie wskazuje innego, który byłby w tej sytuacji mniej uciążliwy. Zaakcentować należy, że sprawa zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego dotyczy skorzystania z tego, a nie innego środka pozostającego w dyspozycji organu. Nie podlega zaś ocenie działanie organu w ramach konkretnie stosowanego środka. Innymi słowy fakt wymierzenia grzywny w celu przymuszenia w określonej wysokości nie może być podstawą zarzutu. W związku z tym należy skonstatować, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest zastosowaniem najłagodniejszego środka egzekucyjnego, na co zasadnie wskazał organ. Ponadto podnieść należy, że wysokość grzywny (200 zł) podlegała zweryfikowaniu przez Kolegium, które postanowieniem z dnia [...]. uchyliło postanowienie o nałożeniu grzywny i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji z pewnością tytuł wykonawczy z dnia [...]. nie utracił mocy na skutek uchylenia przez SKO postanowienia Prezydenta o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Tytuł wykonawczy nie traci bowiem mocy na skutek uchylenia środka egzekucyjnego zastosowanego na jego podstawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2013r. sygn. akt II OSK 2653/11 - który to pogląd tut. Sąd podziela - wyeliminowanie z obrotu prawnego tytułu wykonawczego mogłoby nastąpić tylko wówczas, gdyby wyeliminowana została decyzja administracyjna, z której wynika dla skarżącego obowiązek niepieniężny. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała zaś miejsca. Uchylenie postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie czyni bezprzedmiotowym postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji również z tej przyczyny brak podstaw do uwzględnienia skargi. III. W zakresie zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny także należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Zarzut ten strona skarżąca uzasadnia tym, że w tytule wykonawczym określono, iż organem egzekucyjnym jest "Prezydent B." zamiast "Prezydent Miasta B.". Zarzut ten należy rozpatrywać w kontekście właściwości rzeczowej i miejscowej organu egzekucyjnego. Zauważyć należy, że stosownie do art. 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a. organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydawanych przez samorządowe jednostki organizacyjne. Podnieść też należy, że Prezydent Miasta B. był właściwy do wydania decyzji nakładającej na stronę skarżącą obowiązek wykonania przyłączenia do sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust. 7 ustawy o czystości i porządku w gminach). W konsekwencji podanie w rubryce 4 w części A tytułu wykonawczego "Prezydent B." zamiast "Prezydent Miasta B.", nie stanowi podstawy do uznania wystąpienia zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ. Istotne jest, że Prezydent Miasta B. jest zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym, co ma oparcie w przepisach zarówno ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto zauważyć należy, że w tytule wykonawczym jako wierzyciela wskazano Prezydenta Miasta B., podobnie w części E w rubryce 27 oraz w części G w rubryce 34. Zawierają one odcisk pieczęci: Prezydent Miasta B.. Stąd nie budzi wątpliwości, że wierzycielem i organem egzekucyjnym w zaskarżonej sprawie jest Prezydent Miasta B., co wynika z tytułu wykonawczego i z materiału dowodowego, w tym m.in. z decyzji nakładającej obowiązek wykonania przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. IV. Niezasadny jest także zarzut w przedmiocie niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. brak wskazania stanowiska służbowego osoby podpisującej tytuł wykonawczy i niewłaściwe wypełnienie tytułu wykonawczego. Podać należy, że na podstawie art. 27 § 1 tej ustawy tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku. Wzór tytułu wykonawczego został określony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2014r., poz. 650). Rozporządzenie to weszło w życie 21 maja 2014r. informacje o jednostcewzory i zestawieniaW § 2 tego rozporządzenia jednak postanowiono, że wzory tytułów wykonawczych stanowiących załączniki nr 4-7 oraz nr 24 i 25 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541; z 2003r. Nr 9, poz. 106 oraz z 2004r. Nr 10, poz. 79) mogą być stosowane nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 6 listopada 2014r., a zatem brak podstaw do kwestionowania przyjętego wzoru i jego wypełnienia, bowiem zgodnie z przepisami prawa organ miał prawo ten wzór tytułu wykonawczego zastosować. Tym samym organ egzekucyjny, wpisując w tytule wykonawczym kwotę należnych kosztów upomnienia i datę jego doręczenia (poz. 28 i 29), spełnił wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnieść też należy, że nie znajduje uzasadnienia podważanie uprawnienia G.a B. – pracownika Urzędu Miasta B. do wystawienia i podpisania tytułu wykonawczego. Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajduje się upoważnienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. Nr [...], stosownie do treści którego G. B. został umocowany do wydawania i podpisywania w imieniu Prezydenta decyzji administracyjnych, zezwoleń, postanowień, poświadczeń i innych dokumentów w sprawach należących do właściwości rzeczowej Prezydenta Miasta, w zakresie objętych zadaniami Wydziału dotyczących decyzji nakazujących przyłączenie nieruchomości (pkt 69 upoważnienia) oraz prowadzenia postępowań egzekucyjnych w sprawie obowiązków wynikających z decyzji wydawanych na podstawie ustaw merytorycznych (pkt 92 upoważnienia). Upoważnienie to jest podpisane przez Prezydenta Miasta B. R. B.. Nadto w aktach administracyjnych jest również kopia aktu mianowania G.a B. na stanowisko zastępcy Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta B.. Zgodnie z art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267) dalej jako: "k.p.a." - w brzmieniu obowiązującym w dacie wystawienia tytułu wykonawczego - organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Nie budzi zatem wątpliwości, że Prezydent jest uprawniony do upoważnienia pracownika do m.in. wystawienia oraz podpisania tytułów wykonawczych i do jego kompetencji należy komu takie upoważnienie udzieli. W tej sytuacji należy stwierdzić, że G. B. jako pracownik Urzędu Miasta B., czego strona skarżąca nie podważa - działał w ramach swoich kompetencji wynikających z upoważnienia udzielonego przez Prezydenta Miasta B.. Stąd nieprzeprowadzenie przez SKO dowodów z Zarządzenia nr [...] Prezydenta B. z dnia [...]. na okoliczność, że w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska nie występuje stanowisko służbowe zastępcy Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska oraz z akt pracowniczych G.a B., nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi. Jeszcze raz podkreślić należy, że istotna i przesądzająca dla sprawy jest okoliczność istnienia upoważnienia Prezydenta do wystawiania i podpisywania tytułów wykonawczych przez G.a B., który posiada status pracownika Urzędu Miasta. Zauważyć należy, że upoważnienie Prezydenta zostało wydane z datą późniejszą (17 stycznia 2014r.) niż Zarządzenie Nr 731/2013r. (30 grudnia 2013r.), na które powołuje się strona skarżąca. W tej sytuacji brak podstaw do podważania upoważnienia dla G.a B. w zakresie wystawienia i podpisania tytułu wykonawczego. Ważne jest, że G. B. jest pracownikiem Urzędu Miasta i został upoważniony przez Prezydenta do czynności obejmujących m.in. wystawianie i podpisywanie tytułów wykonawczych, takich jak w przedmiotowej sprawie. Stąd nawet w sytuacjach, gdyby ewentualnie doszło do zmiany nazwy stanowisk, jednakże dana osoba zachowałaby nadal status pracownika tego Urzędu i zakres wykonywanych przez nią zadań nie uległ zmianie w stosunku do udzielonego upoważnienia przez Prezydenta, to brak podstaw do podważania aktów administracyjnych i dokonywanych przez tego pracownika czynności. Ważne zatem jest, że G. B. jako pracownik mianowany miał aktualne umocowanie od Prezydenta do dokonania ww. czynności. V. Odnośnie do zarzutu, że w zaskarżonym postanowieniu dokonano zmiany sygnatury sprawy organu pierwszej instancji i w związku z tym nie wiadomo jakiego orzeczenia ono dotyczy należy stwierdzić, iż nie może on także stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Prawdą jest, że organ odwoławczy w sentencji postanowienia przywołał numer sprawy ([...]) oraz tytułu wykonawczego ([...]), a nie numer postanowienia organu pierwszej instancji ([...]), jednakże czytelność w oznaczeniu sprawy, która była rozpatrzona przez SKO nie budzi wątpliwości. Zarówno treść zaskarżonego postanowienia, jak również analiza akt administracyjnych pozwala w sposób dość prosty i łatwy ustalić, w przedmiocie którego postanowienia organu pierwszej instancji zostało wydane przez SKO zaskarżone postanowienie. Również strona skarżąca nie miała żadnych problemów z ustaleniem tego faktu, o czym świadczy skarga i jej uzasadnienie, którymi wypełniła swoje prawo do zaskarżenia aktu administracyjnego, a zatem nie doszło do uchybienia jej prawu do sądu i obrony jej interesów w sporze z organem administracji publicznej.informacje o jednostce Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu - jak w sentencji wyroku - biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz J. Szulc