I SA/Bd 397/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 września 2006 r. sprawy ze skargi "K." sp. z o. o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2006r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w T. z dnia [...] 2005r. nr [...] dotyczącą ,,K." sp. z o.o z siedzibą we W. w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska za lata 2002 -2003 w wysokości 16.216,09 zł należności głównej wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami za zwłokę, naliczonymi analogicznie jak przy określaniu odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu decyzji Marszałek Województwa wskazał, że strona pierwotnie wszczęła postępowanie pismem z dnia 09 grudnia 2004 r. występując z wnioskiem o umorzenie należnych opłat z tytułu korzystania ze środowiska za okres od III kwartału 2001 r. do IV kwartału 2003 r. Uzasadniając wniosek strona informowała, że w sierpniu 2001r. wznowiła działalność po upadłości ogłoszonej przez Zakład "H." z S. Wskazała na trudności związane z odzyskaniem miejsca na rynku, pomimo rosnącej produkcji i sprzedaży. Strona podkreśliła, że od 2002 r. w znaczący sposób zredukowała emisję zanieczyszczeń do powietrza z kotłowni zakładowej w wyniku zmiany rodzaju stosowanego paliwa oraz że uzyskała pozwolenie wodno-prawne na pobór wody podziemnej, a także że planuje zamknięcie obiegu wody technologicznej, co pozwoli na redukcję ilości odprowadzanych ścieków. Uzupełniając wniosek strona przedłożyła stosowne dokumenty i sprecyzowała, iż ubiega się o udzielenie pomocy na zasadach "de minimis" w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2004r. nr 123, póz. 1291). Organ I Instancji stwierdził, że instytucja umorzenia zaległości uregulowana w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej pozostawiona jest uznaniu administracyjnemu. Wg Marszałka Województwa umorzenie zaległości jest instytucją nadzwyczajną i wypadki, na podstawie których organ może wydać taką decyzję muszą mieć także charakter wyjątkowy, uzasadniony ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ważny interes podatnika to - w ocenie Marszałka - sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować należności podatkowych. Dalej organ I Instancji wskazał, że udzielenie umorzenia nie byłoby uzasadnione, ponieważ z dokumentów przedłożonych przez stronę wynika, że zysk netto osiągany w latach 2003 i 2004 jest na tyle znaczący, że nie zaistniała w przypadku strony szczególnie trudna sytuacja czy też nadzwyczajne okoliczności losowe uniemożliwiające uregulowanie zaległości z tytułu opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska. Od decyzji tej pismem z dnia [...] 2005 r. ,,K." Spółka z o.o. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż ubiegając się o pomoc "de minimis" w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r, o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 123, póz. 1291) spełnia wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 2 rozporządzenia komisji Wspólnot Europejskich w odniesieniu do pomocy w ramach zasady "de minimis" (Dz.Urz. WE L 10 z 2001 r. rozp. 69/2001). Z przepisu tego rozporządzenia wynika, iż łączna wartość pomocy uzyskanej przez danego przedsiębiorcę w okresie 3 lat od dnia przyznania pomocy nie może przekroczyć 100.000, 00 Euro. Wnioskodawca starając się do o umorzenie opłat poinformował, iż wysokość uzyskanej dotąd pomocy w ciągu ostatnich 3 lat wyniosła 44.543 EURO. W związku z tym w ocenie skarżącego wnioskowanie o pomoc w postaci umorzenia opłat w wysokości 16.474,55 zł powiększonej o odsetki jest uzasadnione. Organ II instancji stwierdził, że bezsprzecznie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) art. 67b określają okoliczności i zasady umorzenia zaległości podatkowych, a także odsetek za zwłokę w zapłacie podatku. Z przepisu tego wynika, że jedynie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ odwoławczy wziął pod uwagę, iż instytucja przywileju umorzenia zaległości podatkowej ma charakter wyjątkowy i nadzwyczajny i podlega przy tym uznaniu administracyjnemu organu podatkowego w oparciu o wymienione wyżej obiektywne kryteria ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego wydana w sprawie decyzja w I instancji jest prawidłowa. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego za umorzeniem zaległości podatkowej przemawiać muszą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Analiza przedłożonych przez skarżącą dokumentów, jak i treści odwołania nie potwierdza, że skarżąca znalazła się w szczególnie trudnej sytuacji, która uniemożliwiałaby jej uregulowanie zaległości z tytułu opłat. Poza tym stwierdził, że dane odnośnie wielkości produkcji, rachunku zysków i strat za lata 2003 i 2004 r. oraz pozytywne prognozy dotyczące dalszej działalności skarżącej nie przemawiają absolutnie za tym, że podatnik ma obecnie trudną sytuację finansową. Tym bardziej więc nie zaistniały przyczyny, które mogły by zostać potraktowane przez organa podatkowe jako nadzwyczajne wypadki losowe uzasadniające umorzenie należności publicznoprawnych. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego więc podatnik nie wykazał przyczyn uzasadniających umorzenie należności z tytułu opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska niezależnie od faktu, że decyzja w tej sprawie oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I jak i II instancji, strona sformułowała zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 67 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz naruszenia przepisów dotyczących postępowania, w szczególności: art. 120, 121, 122, 124 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa a przez to obrazę przepisów art. 2 i 7 oraz art. 217 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisuje szczegółowo przeprowadzone postępowanie administracyjne i składane przez siebie kolejne oświadczenia oraz przytacza treść rozstrzygnięć organów administracyjnych. Ponadto skarżąca wskazuje, iż jej zdaniem ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ I i II instancji nie została dokonana w sposób obiektywny, a tym bardziej zgodny z systemem wartości społecznych. W ocenie skarżącej sposób prowadzenia postępowania, a następnie zaprezentowane stanowisko organów prowadzi do konkluzji, iż organy nie zmierzały do wyjaśnienia sprawy w oparciu o obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości, ale jedynie stanowią obronę przed potencjalnymi zarzutami strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że sporną w niniejszej sprawie jest kwestia istnienia po stronie skarżącego przesłanek stanowiących podstawę do umorzenia opłat za korzystanie ze środowiska. Wspomnieć należy, iż skarżąca wnosząc o umorzenie przedmiotowych opłat podniosła, że ubiega się o przyznanie ulgi w ramach pomocy de minimis. Jest to pomoc wywodząca się z prawa wspólnotowego, przyznawana przez Państwa Członkowskie. Do przepisów wspólnotowych w zakresie przedmiotowej pomocy odsyła art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z jego treści wynika, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Nadmienić trzeba, że wskazany przepis podatkowy znajduje odpowiednie zastosowanie do opłat za korzystanie ze środowiska na mocy art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.). Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwanego dalej TWE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Nie każda pomoc wypełniająca kryteria określone w art. 87 ust. 1 TWE jest zakazana. Traktat wymienia kategorie pomocy zgodnej ze wspólnym rynkiem (art. 87 ust. 2) oraz kategorie pomocy, które mogą być uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem (art. 87 ust. 3). W świetle ust. 2 powołanego artykułu zgodna ze wspólnym rynkiem jest: a) pomoc o charakterze socjalnym przyznawana indywidualnym konsumentom, pod warunkiem, że jest przyznawana bez dyskryminacji związanej z pochodzeniem produktów, b) pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, c) pomoc przyznawana gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych podziałem Niemiec, w zakresie, w jakim jest niezbędna do skompensowania niekorzystnych skutków gospodarczych spowodowanych tym podziałem. Natomiast w myśl ust. 3 za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana: a) pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia; b) pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego; c) pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem; oraz d) pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. e) inne kategorie pomocy, jakie Rada może określić decyzją, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji. Rodzaje pomocy uznawane przez traktat za zgodne ze wspólnym rynkiem nie wymagają notyfikacji w rozumieniu 88 TWE. Poza zakresem zakazu pozostaje pomoc, która nie wywiera istotnego wpływu na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi (pomoc de minimis), zwłaszcza gdy ma ona niską wartość lub jest udzielana małym i średnim przedsiębiorstwom (por. Z. Brodecki, M. Drobysz, S. Majkowska, D. Pyć, M. Tomaszewska, I. Zużewicz: Traktat o Unii Europejskiej Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 361). W celu zwiększenia pewności prawnej w stosowaniu zasady de minimis Komisja Wspólnoty Europejskiej wydała rozporządzenie nr 69/2001 z 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz. Urz. WE L 10, 13.01.2001). W art. 2 ust. 2 rozporządzenia postanowiono, iż uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego nie podlegają wymogowi powiadomienia przewidzianemu w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w ust. 2 i 3. W ust. 2 wynika, że ogólna kwota pomocy de minimis przyznana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu nie przekracza 100.000 EUR w jakimkolwiek okresie trzech lat. Pułap ten stosuje się bez względu na formę pomocy i jej cel. Natomiast ust. 3 stanowi, że pułap określony w ust. 2 wyrażony jest jako dotacja pieniężna. Wszystkie użyte wartości są wartościami brutto, to znaczy nieuwzględniającymi potrąceń z tytułu podatków bezpośrednich. W przypadku gdy pomoc udzielana jest w formie innej niż dotacja, kwota pomocy stanowi subwencyjny ekwiwalent pomocy brutto. Pomoc wypłacana w kilku ratach dyskontowana jest do wartości w momencie przyznania dotacji. Stopa procentowa zastosowana do celów dyskontowych oraz do obliczenia kwoty pomocy w przypadku pożyczki uprzywilejowanej jest stopą referencyjną stosowaną w momencie przyznania dotacji. Rozwiązania wspólnotowe z rozporządzenia w zakresie pomocy de minimis mimo związania Polski ich treścią i obowiązku ich bezpośredniego stosowania na mocy art. 249 TWE zostały transponowane do prawa krajowego, a mianowicie do ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z dnia 31 maja 2004 r.). W art. 63 pkt 1 postanowiono, że w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w celu stwierdzenia, czy planowana pomoc dla przedsiębiorcy jest pomocą de minimis, podmiot udzielający pomocy bierze pod uwagę sumę wartości pomocy indywidualnej udzielonej przedsiębiorcy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli wartość pomocy, łącznie z wartością pomocy udzielonej przedsiębiorcy w okresie kolejnych 3 lat poprzedzających dzień jej udzielenia, nie przekraczała równowartości 100 tys. euro i nie podlegała opiniowaniu przez Prezesa Urzędu. Istotne na gruncie niniejszej sprawy jest to, że pomoc de minimis znalazła się poza zakresem zakazu ustanowionego w art. 87 TWE oraz to, że przepisy wspólnotowe, jak i krajowe, regulujące instytucję pomocy de minimis, nie normują (poza ograniczeniem kwotowo-czasowym) żadnych przesłanek, wg których pomoc de minimis należy przyznawać. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż do umorzenia należności publicznoprawnych w ramach pomocy de minimis stosuje się przesłanki i zasady określone w art. 67a w związku z art. 67b Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że ulgę w postaci umorzenia warunkuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. W przypadku wniosku o umorzenie opłat za korzystanie ze środowiska ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Przypomnieć należy, że stosownie do regulacji art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stanowiąc w tym przepisie materialnoprawną podstawę umorzenia ustawodawca upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając im ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również zakres tego umorzenia. Ustalając przesłanki umorzenia ustawodawca użył w przepisie art. 67a Ordynacji podatkowej zwrotów niedookreślonych, co należy uznać za swoistą klauzulę generalną odsyłającą do systemu ocen pozaprawnych. W niniejszej sprawie organy rozpatrując wniosek o ulgę z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uznały, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do jej zastosowania. Stwierdziły, iż argumenty, na które powołuje się skarżąca Spółka nie stanowią ani ważnego interesu strony ani interesu publicznego w rozumieniu art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadne w tym miejscu jest powołanie reguły konstytucyjnej, stanowiącej, że obowiązek płacenia podatków jest obowiązkiem powszechnym. Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Możliwość zatem umorzenia należności publicznoprawnej jest odstępstwem, wyjątkiem od tej zasady. To zaś oznacza, że pojęciom ważny interes podatnika lub interes publiczny, uzasadniającym umorzenie należności publicznoprawnej, nie można w drodze wykładni nadawać znaczenia wykraczającego poza wyjątkowy charakter tej instytucji prawnej. Nie mają w tym momencie znaczenia subiektywne odczucia skarżącej, że należy jej się, z uwagi na podnoszone argumenty, wynikające z zaistniałego stanu faktycznego, umorzenie opłat za korzystanie ze środowiska. Podczas wykładni pojęć "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" nie można nie uwzględnić treści art. 67d Ordynacji podatkowej, który przewiduje umorzenie z urzędu. Zgodnie z jego treścią organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli: 1) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; 2) kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 3) kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym; 4) podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5.000 zł, i jednocześnie brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Analiza przesłanek umorzenia z urzędu jednoznacznie wskazuje, iż instytucja ta znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy po stronie beneficjenta pomocy występują bardzo poważne trudności finansowe. Uznać więc należy, że treść art. 67d Ordynacji podatkowej nie uchybia art. 84 ustawy zasadniczej bowiem normuje tylko wyjątkowe przypadki odstępstwa od powszechności opodatkowania. Wyjątkowość odstępstwa od przywołanej reguły konstytucyjnej winna również charakteryzować przypadki umorzenia na wniosek. Dlatego też zasadna jest teza, że ważny interes podatnika lub interes publiczny, o których mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej zachodzi wtedy, gdy po stronie wnioskodawcy występują okoliczności faktyczne powiązane z poważnymi trudnościami finansowymi. Zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym dorobku orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98, POP 2000, nr 6, poz. 168; wyrok z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2512/01, M.Podat. 2003/11/37; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2003 r., sygn. akt SA/Sz 945/01, POP 2004/4/88; wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt III SA 830/00, LEX nr 54007; wyrok NSA z dnia 31 października 2000 r., sygn. akt III SA 660/99, LEX nr 81350). W zaistniałym stanie faktycznym sprawy zasadnie zdaniem Sądu organy przyjęły, iż argumentacja skarżącej Spółki nie zasługiwała na uznanie, iż po stronie wnioskodawczyni zaszły okoliczności, które można było zakwalifikować jako przesłanki z art. 67a Ordynacji podatkowej. Wskazać w tym miejscu trzeba na sytuacje finansową Spółki. Z dokumentów przedstawionych w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego wynika, że na koniec 2002 r. zysk netto wyniósł 12.086 zł, na koniec 2003 r. zysk netto wyniósł 131.991,88 zł, natomiast na koniec listopada 2004 r. zysk netto wyniósł 147.686,70 zł. Dane odnośnie wielkości produkcji, rachunku zysków i strat za lata 2003 i 2004 oraz pozytywne prognozy dotyczące dalszej działalności skarżącej nie przemawiają za tezą, iż skarżąca znalazła się w trudnej sytuacji finansowej. Można wręcz skonstatować, że skarżąca Spółka była w dobrej sytuacji finansowej, co w konsekwencji winno prowadzić do kolejnego wniosku, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności publicznoprawnych. Jeśli organ w trakcie postępowania o przyznanie ulgi stwierdzi wystąpienie przypadków mieszczących się w hipotezie normy art. 67 a Ordynacji podatkowej, będzie mógł zastosować uznanie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok NSA z dnia 26 wrzesień 2002 r., sygn. akt III S.A. 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481). Wszystkie zatem zarzuty skarżącej odnoszące się do naruszenia prawa w związku z wydaniem decyzji uznaniowej należało uznać za chybione. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.