I SA/Bd 401/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 30 czerwca 2016r. przyznającego zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2009 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 19 lipca 2013r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013r. sygn. akt I SA/Bd 401/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę strony. Od powyższego wyroku ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy wniósł w imieniu skarżącej skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2016r. sygn. akt II FSK 1132/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. W dniu 18 lutego 2016r. wpłynął do tut. Sądu wniosek doradcy podatkowego P. M. o przyznanie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w jakiejkolwiek części. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016r. Referendarz sądowy przyznał doradcy podatkowemu ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 615 zł (500 zł + VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Referendarz przywołał m.in. art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie pełnomocnika. Doradca podatkowy złożył sprzeciw od powyższego postanowienia uznając, że Referendarz bezzasadnie obniżył jego wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Wniósł o uchylenie tego postanowienia i przyznanie mu wynagrodzenia w pełnej wysokości według normy określonej w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011r. Nr 31, poz. 153), tj. w wysokości 75 % kwoty wynagrodzenia orzeczonego w wyroku z 11 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 p.p.s.a., m.in. od postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków strona albo pełnomocnik mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd - jak stanowi art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego, art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a § 2-3 p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu dotyczy zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1. W przedmiotowej sprawie pełnomocnikowi przyznano wynagrodzenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w kwocie 3.600 zł powiększone o należną stawkę podatku VAT. Tym samym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w myśl powyższych przepisów pełnomocnik powinien otrzymać wynagrodzenie w kwocie 2.700 zł powiększone o należną stawkę podatku VAT. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 250 § 2 p.p.s.a. w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1. Podkreślić należy - jak słusznie zauważa w sprzeciwie pełnomocnik - że ww. przepis nie precyzuje pojęcia "uzasadnionego przypadku". Ocena czy w danej sprawie sytuacja taka nastąpiła została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to zatem Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne. W mniejszej sprawie Referendarz uznał, iż takim uzasadnionym przypadkiem jest sytuacja, w której pełnomocnik reprezentuje skarżącą w czterech rozstrzygniętych przed tut. Sądem sprawach, które charakteryzują się podobnym przedmiotem sprawy, zaś argumentacja podnoszona przez pełnomocnika w skargach kasacyjnych stanowi w istocie powielenie argumentów zawartych we wcześniejszych pismach procesowych złożonych przed Sądem pierwszej instancji. W związku z powyższym, uwzględniając nakład pracy pełnomocnika skarżącej, Referendarz uznał za zasadne obniżenie pełnomocnikowi pełnego wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej do kwoty 500 zł. Odnosząc się do powyższego wskazać należ, że rzeczywiście przed tut. Sądem doradca podatkowy P. M. reprezentował skarżącą w czterech sprawach: I SA/Bd 401/13, I SA/Bd 241/13, I SA/Bd 242/13 i I SA/Bd 557/13. Wszystkie one dotyczą zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za kolejne lata od 2007 do 2010 r. Różnice między ww. sprawami dotyczą okresów, w stosunku do którego organy wydały decyzje. W kontekście niniejszej sprawy istotne jest również, że w ww. sprawach pełnomocnik strony na etapie postępowania przez Sądem I instancji złożył pisma procesowe, których argumentację obszernie powtórzył w złożonych skargach kasacyjnych. Z jednej strony mamy więc sytuację, w której kolejne pisma w poszczególnych sprawach zawierają zbliżone uzasadnienia faktyczne i prawne, z drugiej zaś - podobieństwa te występują w złożonych skargach kasacyjnych. Zauważyć przy tym należy, że zbieżności, o których mowa wyżej nie ograniczają się jedynie do ogólnego zarysu stanowiska pełnomocnika w wyżej wymienionych sprawach, ale wyrażają się też w konstrukcji pism i w przeniesieniu, czy wręcz przekopiowaniu do kolejnych pism, fragmentów pism składanych w innych sprawach (np.: analogiczne do stron skargi kasacyjnej rozpatrywanej sprawy są np. strony 11-12 sprawy I SA/Bd 241/13, strony 12-13 sprawy I SA/Bd 242/13 i strony 13-14 sprawy I SA/Bd 557/13). Mając na uwadze powyższe, Sąd w pełni podziela stanowisko Referendarza sądowego, że sprawy skarżącej w istocie nie różnią się stanem prawnym oraz faktycznym, i mimo ich ilości, nakład pracy pełnomocnika przy sporządzeniu skarg kasacyjnych nie wymagał szczególnego wysiłku w skali jednostkowej. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadnie Referendarz zastosował w sprawie art. 250 § 2 p.p.s.a., miarkując wysokość przyznanego pełnomocnikowi strony wynagrodzenia. Przyznane wynagrodzenie w wysokości 500 zł należało powiększyć, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, o podatek od towarów i usług. Reasumując należy stwierdzić, że Referendarz w sposób właściwy dokonał analizy nakładu pracy włożonej przez pełnomocnika skarżącej w sporządzenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Powyższej oceny pełnomocnik skarżącej skutecznie nie podważył w sprzeciwie. To, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez Referendarza, nie zmienia prawidłowości wydanego postanowienia i nie jest przesłanką stwierdzenia jego wadliwości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.