I SA/Bd 405/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor sądowy Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Edwarda A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] 2006 r. o nr [...] w przedmiocie uznania za nieprawidłowe stanowiska wyrażonego we wniosku z dnia [...] 2005 r. o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie podatnika. Na decyzję organu odwoławczego Edward A. złożył w dniu 18 maja 2006 r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja doręczona została stronie w dniu 13 kwietnia 2006 r. w trybie art. 149 ustawy Ordynacja podatkowa, należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 15 maja 2006 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 15 maja 2006 r. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona w dniu 18 maja 2006 r. (data stempla pocztowego), czym uchybiono 30-dniowemu terminowi. Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi na decyzję ostateczną organu podatkowego jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.