I SA/Bd 411/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Skarżący pismem z dnia 25 marca 2015r. wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] uznające za nieuzasadnione ponaglenie z dnia 21 stycznia 2015r., na niezałatwienie w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. postępowania podatkowego w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2014r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. Oznacza to zasadniczo, iż czynności organów administracji publicznej niemieszczące się w wykazanym wyżej zakresie działań administracji publicznej nie podlegają merytorycznej ocenie przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie organu, wydane na podstawie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej jako: "O.p." uznające złożone przez skarżącego ponaglenie na za nieuzasadnione. Z uregulowań zawartych w art. 141 § 1 i 2 O.p. oraz wyrażonych na gruncie tych unormowań poglądów wynika, że ponaglenie nie stanowi środka zaskarżenia, nie służy bowiem kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcie takie w ogóle zostało podjęte. Przysługuje na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia może podejmować rozstrzygnięcia i działania wyłącznie wskazane wprost w art. 141 § 2 O.p. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia ponaglenia na podstawie art. 141 § 1 O.p. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, jest środkiem mającym na celu zapewnienie sprawnego i terminowego przebiegu postępowania. Uznając ponaglenie za nieuzasadnione organ powinien orzec w tym przedmiocie w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W kontekście art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazać również należy, że postanowienie to nie mieści się także w kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte. Nie jest to także inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wydanie postanowienia uznającego ponaglenie za nieuzasadnione będzie natomiast uzasadniało wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość administracji. Przy czym skarga na bezczynność lub przewlekłość organu podatkowego nie jest skargą na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie (por. komentarz do art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa R. Hauser oraz komentarz do art. 141 ustawy - Ordynacja podatkowa P. Pietrasz, wyd. LEX). Podnoszona w skardze kwestia przewlekłości postępowania podatkowego będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia przez tutejszy Sąd ( sprawa I SAB/Bd 10/15). Reasumując, zdaniem Sądu zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Tym samym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.