I SA/Bd 42/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant Małgorzata Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 08 marca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę I SA/Bd 42/05 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] 2003 r. nr [...] uznającej zgłoszenie celne z dnia [...] 2000 r. nr [...] za nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej ocenił zasadność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 265 ¹ § 1 ustawy Kodeks celny i nie znalazł podstaw do uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia. W części pierwszej uzasadnienia wskazał, iż regulacja zawarta w art. 265 ¹ § 1 ustawy Kodeks celny stanowi szczególny tryb sanowania wadliwych decyzji. Jej uchylenie, w trybie nadzwyczajnym, może nastąpić wówczas, gdy przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w T. wskazane przesłanki nie zostały spełnione. W drugiej natomiast części swojego uzasadnienia, dla porządku ,organ za nieuzasadnione uznał również zarzuty dotyczące powiadomienia dłużnika o kwocie retrospektywnie zarejestrowanych należności celnych w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Organ odwoławczy uznał, iż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy. Potwierdził, że zaskarżone rozstrzygniecie jest zgodne z prawem i nie zachodziła konieczność jego uchylenia, a interes strony był odpowiednio chroniony. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając organowi naruszenie przepisów art.226 § 4 , 230 § 1 oraz § 4 ustawy Kodeks celny. Wskazał również ,iż organ uchybił zasadom postępowania podatkowego, przez co naruszył przepisy art. 120,art. 121,art. 122,art.124,art. 187,art.191,art.210 § 1 pkt 6 , § 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP. Skarżący zarzuca organowi, iż w decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawdłowe określił kwotę niedopłaty długu celnego, lecz nie powiadomił strony o jej retrospektywnym zarejestrowaniu , albowiem tylko poprzez powiadomienie organ może nałożyć na stronę obowiązek zapłaty należności celnych. W przekonaniu skarżącego nie istnieje przepis prawa pozwalający utożsamiać doręczenia decyzji deklaratoryjnej z powiadomieniem o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego, na co przywołuje przepisy art.229 oraz art.230 Kodeksu celnego. Twierdzi, iż decyzja organu w swojej treści powinna zawierać informację o powiadomieniu dłużnika. Dodaje, iż w przedmiotowej sprawie termin do powiadomienia uległ przedawnieniu i w przekonaniu skarżącego organ winien wydać decyzję o anulowaniu niedopłaty długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, powołując w uzasadnieniu argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności , tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 ,poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mieć ono mogło wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Negatywne stanowisko Dyrektora Izby Celnej w T. wyrażone w decyzji z dnia 01 grudnia 2004 r. jest w ocenie Sądu zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Przepis art. 265 ¹ § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Przedmiotem prowadzonego postępowania w trybie określonym w art. art.265¹ ustawy Kodeks celny jest weryfikacja przesłanek rzutujących na możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Ustawodawca wyposażył organ w uprawnienia polegające na przesądzeniu czy ostateczny akt administracyjny może być uchylony lub zmieniony, ale w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego organ nie rozstrzyga ponownie sprawy co do istoty. Nie oznacza to ,iż organ w dowolny sposób dokonuje oceny, bowiem związany jest zobiektywizowanymi kryteriami w swojej ocenności. W przedmiotowej sprawie organ podjął negatywne rozstrzygnięcie. Sądowa kontrola takiej decyzji o charakterze uznaniowym jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy w sprawie orzekał organ właściwy i zastosowano odpowiednie przepisy prawa oraz czy nie miały miejsca tego rodzaju naruszenia przepisów o postępowaniu ,które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji skarżący domaga się uchylenia decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe powołując się na okoliczność niepoinformowania dłużnika o retrospektywnym zarejestrowaniu niedopłaty kwoty wynikającej z długu celnego. Strona skarżąca nie wskazała nadto żadnych okoliczności przemawiających za tym, że istnieją nowe obiektywne przesłanki pozwalające na wydanie innego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. Odnosząc się do tej kwestii Sąd pragnie podkreślić, że argumentacja zawarta w skardze dotyczy zarzutów merytorycznych dotyczących decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Zarzuty te jednak nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia wydanego w nadzwyczajnym trybie, o którym mowa w przepisie art.265 ¹ ustawy Kodeks celny. Argumenty powoływane przez stronę skarżącą nie skutkują rozpatrzeniem sprawy przez pryzmat ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W ocenie Sądu wbrew zarzutom Strony skarżącej decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. została podjęta bez naruszenia przepisów postępowania. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje również okoliczność, że decyzja z dnia z dnia [...] 2003 r. nr [...] rozstrzygająca w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego poddana została uprzednio kontroli sądowej, w wyniku której Sąd wyrokiem z dnia 02 marca 2004 r. oddalił skargę i potwierdził prawidłowość oceny dokonanej przez Dyrektora Izby Celnej w T. Na marginesie Sąd zauważa, iż nie znajdują również uzasadnienia merytoryczne zarzuty skarżącego podnoszone odnośnie kwestii powiadomienia strony o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego. Powiadomienie o zarejestrowaniu kwoty należności nie wpływa na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe jak i na wysokość długu celnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego jest to czynność materialno-techniczna. Kwestia prawidłowego poinformowania dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego może mieć znaczenie dla egzekwowania należności celnych natomiast nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie długu celnego. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skarżący został poinformowany o wysokości długu celnego. W tej kwestii Sąd wypowiadał się już niejednokrotnie, co znajduje odzwierciedlenie w jego orzecznictwie. Wobec dokonanej powyżej oceny zaskarżonej decyzji Sąd tym samym uznaje za nieuzasadnione zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organ zasad prowadzenia postępowania wynikających z ustawy Ordynacja podatkowa. Z tych przyczyn na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono .