I SA/Bd 42/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. – H. "K." Sp. z o.o. w S. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. P. – H. "K." Sp. z o.o. w S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej bez rozpoznania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. pozostawiło odwołanie P. P. – H. "K." Sp. z o.o. w S. K. w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty bez rozpoznania. Na postanowienie organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Zarządzeniem z dnia 08 lutego 2008 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto pismem z dnia 13 lutego 2008 r. Sąd wezwał stronę do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do złożenia skargi zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wraz ze skargą przedłożyła jedynie wniosek o rejestrację podmiotu w rejestrze przedsiębiorców. Postanowieniem z dnia 25 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę P. P. – H. "K." Sp. z o.o. w S. K. z dnia 25 stycznia 2008 r. z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Postanowienie doręczono skarżącej w dniu 02 kwietnia 2008 r. W dniu 21 marca 2008 r. (data stempla pocztowego) skarżąca Spółka nadesłała do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że do dnia 28 lutego 2008 r. nie posiadała wpisu do KRS. Zaznaczyła, że dopiero w dniu 07 marca 2008 r. został jej doręczony odpis z KRS. Wyjaśniła, że nie uiściła wpisu sądowego, gdyż wcześniej nie miała do tego prawa. Do wniosku załączyła odpis z KRS oraz kserokopię uiszczonego w dniu 21 marca 2008 r. wpisu sądowego w wysokości 100zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i §2 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w świetle przytoczonych przepisów prawnych i okoliczności faktycznych brak jest podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem skarżąca Spółka uchybiła siedmiodniowemu terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Spółka otrzymała odpis z KRS w dniu 07 marca 2008 r. Zatem należy przyjąć, że dzień doręczenia jej tego odpisu, tj. 07 marca 2008 r. jest datą, z którą ustała przyczyna uchybienia terminowi i rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin ten upłynął 14 marca 2008 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 21 marca 2008 r. (data stempla pocztowego), a zatem po terminie. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.