I SA/Bd 423/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi Piotra S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Jerzego B. 2.705,00 złotych (dwa tysiące siedemset pięć) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 3. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Bd 423/07 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] 2006r. w przedmiocie długu celnego W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu w dniu [...] 2004r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji z B. dokonali na terenie giełdy samochodowej w B. zatrzymania samochodu osobowego marki A. o nr rejestracyjnych [...] i numerze nadwozia [...], z widocznymi śladami ingerencji w pola numerowe nadwozia. Dodatkowo wyniku oględzin stwierdzono również rozbieżność numeru silnika z przedstawionym dowodem rejestracyjnym pojazdu. Właścicielem oraz kierowcą pojazdu był Piotr S. Wyjaśnił on, iż samochód ten kupił z ogłoszenia od mężczyzny z miejscowości C., którego nazwiska nie pamięta jednak posiada sporządzoną umowę kupna sprzedaży. Pojazd do chwili zatrzymania nie został przez niego przerejestrowany. W momencie zakupu, od mężczyzny z C. otrzymał umowę kupna sprzedaży sporządzoną między tym mężczyzną, a osobą która figuruje w dowodzie rejestracyjnym samochodu jako ostatni właściciel pojazdu. Dodał, iż numer silnika nie zgadza się z numerem wpisanym w dowodzie rejestracyjnym, gdyż w samochodzie tym wymienił blok silnika z tłokami wraz z wałem korbowym. Na koniec zeznał, iż nie dokonywał żadnych zmian w polu numerowym nadwozia samochodu. Przeprowadzone przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w B. badania mechanoskopijne przedmiotowego pojazdu wykazały, iż numer identyfikacyjny nadwozia: [...] nie jest numerem fabrycznym. Jednocześnie ustalono oryginalny numer tego nadwozia o treści: [...]. Przeprowadzone w ramach odrębnego postępowania karnego skarbowego czynności organu celnego doprowadziły do ustalenia, iż przedmiotowy samochód osobowy nie figuruje w komputerowej kartotece pojazdów samochodowych dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym. Ustalono również poprzednich właścicieli rejestrowanego w Polsce samochodu osobowego marki A. z numerem nadwozia [...] oraz numerem silnika [...]. Osoby te : Stanisław S., Przemysław Z., Tomasz T., Przemysław K., Rafał Z. oraz Radosław C. przesłuchane w charakterze świadków: zeznały, iż nie dokonywały w samochodzie osobowym marki A. z numerem nadwozia [...] oraz numerem silnika [...] żadnych przeróbek dotyczących numeru nadwozia oraz numeru silnika. Zeznali również, że posiadany przez nich samochód był srebrnego koloru. Radosław C., osoba która sprzedała samochód Piotrowi S. zeznał, iż przedmiotowy pojazd był uszkodzony (miał wyrwaną tylną oś) i w związku z tym praktycznie nie był przez niego użytkowany. Piotr S. zeznał z kolei , że po nabyciu samochodu dokonał napraw polegających na wymianie wszystkich 4 drzwi, tapicerki pojazdu, tj. przednich i tylnych siedzeń i tłumika. Dodatkowo pomalował cały samochód na kolor srebrny. Oświadczył także, iż nie ingerował w pole numerowe nadwozia i silnika. Przemysław K., przesłuchany ponownie w charakterze świadka po dokonanych w dniu [...] 2004 r. oględzinach samochodu zabezpieczonego w magazynie Izby Celnej w T. zeznał, iż samochód marki A., który obejrzał nie jest pojazdem, który posiadał i wskazał na szereg cech, które to potwierdzały. Stwierdził, że tabliczki znamionowe oraz tablice rejestracyjne zostały przełożone z samochodu, który posiadał do samochodu który był przedmiotem oględzin. Powyższe ustalenia stanowiły uzasadnioną podstawę do wszczęcia postępowania celnego zmierzającego do uregulowania sytuacji prawnej przedmiotowego pojazdu. W jego trakcie okazano ww. samochód Radosławowi C., który zeznał jednoznacznie, iż nie jest to samochód który posiadał. W związku z powyższym decyzją nr [...] z dnia [...] 2006r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził powstanie długu celnego w stosunku do samochodu osobowego A. obciążając jednocześnie tym zobowiązaniem Piotra S., jako osobę, która nabyła i posiadała towar nielegalnie wprowadzony oraz która wiedziała, lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar sprowadzony nielegalnie (art. 210 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego). Od powyższego rozstrzygnięcia organu celnego pierwszej instancji Piotr S.z pismem z dnia 21 września 2006r. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w T. W odwołaniu Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie odniesienie się do dowodu w postaci oświadczenia z dnia [...] 2004r., złożonego do sprawy prowadzonej przez Komendę Wojewódzką Policji w B., w którym wyjaśnił zaistniałą sytuację podając nazwisko osoby obecnej przy transakcji kupna oraz wymienił zakres prac, jakie zostały przez niego wspólnie z tą osobą wykonane w samochodzie. Na potwierdzenie wykonanych prac dołączył do odwołania kopię rachunku dotyczącego zakupu części zamiennych. Odwołujący się zarzucił organowi I instancji, że w prowadzonym postępowaniu osoba będąca świadkiem zakupu - Wojciech K. nie została przesłuchana w charakterze świadka, jak również to, że w przedmiotowej decyzji nie została wyjaśniona kwestia nieprzerejestrowania samochodu na następnych jego właścicieli. W piśmie z dnia [...] 2007r. Strona wniosła o przesłuchanie osoby, która obecna była przy transakcji kupna samochodu. Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] 2007r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji uznając, iż niekwestionowanym w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż Piotr S. będąc posiadaczem przedmiotowego samochodu osobowego marki A. o oryginalnym numerze nadwozia: [...] jest osobą na której ciąży dług celny związany z tym pojazdem, zgodnie z art. 210 § 3 pkt 3, Kodeksu celnego stanowiącym, iż dłużnikami są osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają towar, o którym mowa w § 1, i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie. Odnosząc się do zarzutu nie przesłuchania w sprawie Wojciecha K., organ zauważył, iż w trakcie toczącego się postępowania przed organem celnym I instancji strona nie wnioskowała o przeprowadzenie takiego dowodu. Odrzucając zarzut tego, iż naczelnik Urzędu Celnego w B. uchybił przepisom prawa: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, nie odnosząc się w wystarczającym stopniu do wyjaśnień składanych w trakcie postępowania prowadzonego w toku instancji organ II instancji podkreślił, iż przeprowadził szczegółowe postępowanie mające na celu wyjaśnienie sytuacji, czy zabezpieczony przez funkcjonariuszy policji samochód osobowy marki Audi 80 jest tym samym, który posiadali jego poprzedni właściciele. Zważywszy na fakt, iż pojazd ten w istotny sposób zmienił się w okresie, kiedy znajdował się w posiadaniu strony, Dyrektor Izby Celnej w T. stanął na stanowisku, że przesłuchanie Wojciecha K. nie wniesie nic nowego do sprawy, bowiem prowadziłoby jedynie do potwierdzenia faktów dostarczonych już przez stronę w postępowaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu nie wyjaśnienia kwestii dlaczego pojazd zmieniał właścicieli bez przerejestrowania, organ odwoławczy stwierdził, iż takie ustalenia nie mają znaczenia dla postępowania zmierzającego do uregulowania statusu celnego pojazdu, a następnie wskazania dłużnika oraz określenia należności związanych z powstałym długiem celnym. Tym bardziej, że nie ma takiego obowiązku, by natychmiast po dokonaniu zakupu pojazdu zachodziła konieczność jego przerejestrowania na nabywcę. Organ odwoławczy wskazał również na fakt , iż odwołujący się eksploatując pojazd mógł odczytać umieszczone w różnych miejscach przez producenta oryginalny numer nadwozia wspomnianego samochodu. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. pismem z dnia [...] 2007r. Piotr S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. Piotr S. zarzuca zaskarżonej decyzji , iż została wydana w oparciu o nieprawidłowe postępowanie, w którym niewłaściwie oceniono fakt, czy zakup samochodu odbył się z dochowaniem należytej staranności, o której mowa wart. 210 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego, pomijając okoliczności jego nabycia w warunkach wiejskich, gdzie dokonano zakupu. Dodatkowo skarżący zarzuca, iż postępowanie zakończono bez zbadania okoliczności, kto dokonał wprowadzenia przedmiotowego pojazdu na polski obszar celny oraz nie wyjaśniono dlaczego pojazd zmieniał właścicieli bez przerejestrowania. W konsekwencji skarżący podnióśł, iż organy celne uchybiły przepisom prawa (art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) nie odnosząc się w wystarczającym stopniu do wyjaśnień składanych w trakcie postępowania prowadzonego w toku instancji. Skarżący wskazał również, iż w związku z tym, iż Polska wstąpiła do Unii Europejskiej, to zasadnym byłoby umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, że w chwili obecnej samochody sprowadzone z UE nie podlegają należnościom celnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do stwierdzenia skargi co do zasadności umorzenia postępowania celnego z uwagi na fakt przystąpienia Polski do Unii Europejskiej wyjaśnił, iż zważywszy na datę powstania długu celnego – [...] 2004r., tj. przed akcesją Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej zgodnie z przepisami przejściowymi, mając na względzie nierozliczoną kwestię długu celnego powstałego przed akcesją, umorzenie postępowania w tym przedmiocie jest nieuzasadnione. W dniu 30 lipca 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego adwokata Jerzego B. Pełnomocnik podkreślił, iż Piotr S. zaprzecza stanowczo jakoby wprowadził sporny pojazd do Polski. Jednocześnie wskazuje na uchybienia w przeprowadzonym przez organy celne postępowaniu dowodowym (m.in. brak przesłuchania w charakterze świadka Wojciecha K.), prowadzące jego zdaniem błędnie do uznania skarżącego za dłużnika długu celnego. W odpowiedzi na podniesione w piśmie pełnomocnika skarżącego zarzuty Dyrektor Izby Celnej w T. w przesłanym piśmie wyjaśnił, iż organy celne nie uznały, że to Piotr S. wprowadził na polski obszar celny pojazd stanowiący przedmiot sprawy. Jednocześnie podkreślił, iż w sytuacji nieustalenia osoby, która dokonała tego wprowadzenia, ingerującej w pole numerowe pojazdu itd. Piotr S. zasadnie został uznany dłużnikiem celnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Na wstępie należy podkreślić, iż decyzje organów celnych obu instancji wydane zostały po dniu 01 maja 2004r. to jest po dniu akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej kiedy to obowiązywały przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U Nr 68, poz. 622 ze zm.). Stosownie jednak do art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (DZ. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) w przypadkach powstania długu celnego przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej w sprawach dotyczących długu celnego mają zastosowanie dotychczasowe przepisy ustawy - Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Z ustaleń faktycznych wynika zaś , iż samochód marki Audi 80 już w miesiącu marcu 2004r. znajdował się na terytorium RP. Organ pierwszej instancji powołał zatem prawidłowo w podstawie prawnej decyzji przepisy Kodeksu celnego wskazując jednocześnie na cytowany wyżej art. 26 ustawy wprowadzającej. Z niekwestionowanych a mających znaczenie dla sprawy ustaleń stanu faktycznego wynika, iż skarżący w miesiącu marcu 2004r. w chwili kontroli dokonanej na terenie giełdy samochodowej w B. przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji z B. był w posiadaniu samochodu osobowego marki A. z polskimi tablicami rejestracyjnymi o wyróżniku: [...] i nr identyfikacyjnych [...], które okazały się nieautentyczne. Badania kryminalistyczny pozwoliły ustalić właściwy dla tego pojazdu nr nadwozia – [...]. W toku postępowania oświadczono, iż przedmiotowy pojazd Piotr S. zakupił, odpowiadając na ogłoszenie prasowe wystawione przez Radosława C. W dowodzie rejestracyjnym pojazdu widniał jeden z poprzednich właścicieli Przemysław K. Poprzedni właściciele pojazdu po okazaniu im samochodu zatrzymanego od Piotra S. stwierdzili, iż nie jest on tożsamy z posiadanym wcześniej przez nich. Organy celne ustaliły również , iż samochód A. o nr nadwozia [...] nie został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym. Mając na uwadze powyższe organy celne uznały skarżącego za dłużnika celnego na podstawie art. 210 § 3 ustawy Kodeks celny i określiły kwotę wynikającą z długu celnego. Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku: 1) nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom przywozowym, 2) nielegalnego wprowadzenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z wolnego obszaru celnego na pozostałą część polskiego obszaru celnego. Z kolei w myśl § 3 pkt 3 tego artykułu dłużnikami celnymi są osoby, które nabyły lub posiadały towar, o jakim mowa w § 1, i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie. Przepis ten przewiduje bardzo szeroki krąg osób, które "nabyły, posiadały lub posiadają towar" wprowadzony nielegalnie i podlegający należnościom celnym przywozowym. Ujęcie to oznacza, że każda z osób uczestniczących w obrocie takim towarem, w tym posiadacz teraźniejszy lub przeszły (a więc władający towarem w zakresie jakiegokolwiek prawa), może być dłużnikiem celnym. Staje się nim, gdy zostanie wykazane, że "przy zachowaniu należytej staranności" osoby te "mogły się dowiedzieć, że wprowadzenie było nielegalne". Taki też zapis wyznacza krąg istotnych faktów, które należało udowodnić, by móc nałożyć obowiązek na skarżącego. Przedmiotem sporu jest to, czy skarżący wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, że w chwili wejścia w jego posiadanie, towar był towarem wprowadzonym nielegalnie. Brakuje legalnej definicji pojęcia "należytej staranności", natomiast ocena jej zachowania opiera się na ocenie staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju. Wzorzec należytej staranności ma charakter obiektywny. Jego zastosowanie w praktyce polega najpierw na dokonaniu wyboru modelu, ustalającego optymalny w danych warunkach sposób postępowania, odpowiednio skonkretyzowanego i aprobowanego społecznie, a następnie na porównaniu zachowania się dłużnika z takim wzorcem postępowania. O tym, czy na tle konkretnych okoliczności można osobie zobowiązanej postawić zarzut braku należytej staranności w dopełnieniu obowiązków, decyduje nie tylko niezgodność jego postępowania z modelem, lecz także uwarunkowana doświadczeniem życiowym możliwość i powinność przewidywania odpowiednich następstw zachowania. Miernik postępowania, którego istota tkwi w zaniechaniu dołożenia staranności, nie może być formułowany na poziomie obowiązków nie dających się wyegzekwować, oderwanych od doświadczeń i konkretnych okoliczności. Należyta staranność jest pojęciem odnoszącym się do zachowania a nie jego przeżyć. Przepis art. 210 § 3 pkt 3) cyt. ustawy dotyczy przypadku, gdy posiadacz rzeczy w momencie jej objęcia podjął takie kroki, które uzasadniają wyłączenie wobec niego skutku w postaci stania się dłużnikiem długu celnego, czyli odpowiedzialności za nielegalność celną towaru – znalezienie się na obszarze Rzeczypospolitej towaru nieobjętego procedurą celną wbrew prawu. W ocenie Sądu stanowisko organu, iż skarżący swym zachowaniem wypełnił dyspozycję art. 210 § 3 pkt 3) cyt. ustawy, było uzasadnione. Przede wszystkim obejmując w posiadanie cokolwiek, należy oczekiwać od posiadacza dokładnego sprawdzenia czy przedmiot ten jest tym samym, który obejmuje umowa, na podstawie której zyskuje się prawo. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, kupując samochód powszechnym jest sprawdzenie numerów identyfikujących pojazd oraz wszelkich dokumentów, jakimi powinien legitymować się właściciel pojazdu. W przypadku samochodów sprowadzonych z zagranicy są to również dowody na to, że pojazd został wprowadzony legalnie. Przyjmując wersję skarżącego, iż posiadany samochód był tym samym, który kupił z ogłoszenia Radosława C., należy stwierdzić, że w sprawie nie trzeba było być profesjonalistą, by odczytać tego typu informacje i stwierdzić, że identyfikacja samochodu budziła poważne wątpliwości. W takim wypadku osoba należycie starająca się powinna bądź wyjaśnić zastrzeżenia, bądź odstąpić od zakupu. Skoro skarżący, nie zrobił tego, to nie może być mowy o wyłączeniu odpowiedzialności za dług celny. Samochód został zakupiony od osoby nie widniejącej w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, bez sprawdzenia tożsamości sprzedającego. Skarżący nie podjął próby sprawdzenie czy samochód posiada oryginalne numery identyfikacyjne lub czy został poddany odprawie celnej i dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym. Przy zakupie pojazdu podstawowym obowiązkiem kupującego jest badanie jego numerów identyfikacyjnych. W tym miejscu należy wspomnieć, że oględziny pojazdu dokonane przez funkcjonariuszy przy jego zatrzymaniu oraz późniejsze badanie mechanoskopijne wskazały na widoczne ślady ingerencji w pole numerowe samochodu. W tej sytuacji w przedmiotowej sprawie Piotr S. nie weryfikując numeru nadwozia chociażby z danymi identyfikacyjnymi umieszczonymi przez producenta w różnych miejscach pojazdu nie dochował należytej staranności dokonując transakcji jego zakupu. Zważywszy na powyższe, organy celne udowodniły istotne okoliczności i prawidłowo uznały, iż skarżący odpowiada za dług celny jako dłużnik na podstawie art. 210 § 3 pkt 3 ustawy Kodeks celny. W konsekwencji zastosowania ww. przepisu wziąwszy pod uwagę jego konstrukcję nieistotne jest dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podnoszony przez skarżącego zarzut, iż organy celne nie zbadały okoliczności dotyczących nielegalnego wprowadzenia przedmiotowego samochodu marki A. przez któregoś z poprzednich właścicieli. Zatem zarzuty skarżącego są nieistotne w świetle prawa. Dodatkowo jedynie można stwierdzić, że są również niezasadne pod względem wskazanym przez niego. W ogóle brakuje dowodów na to, iż poprzedni właściciele samochodu nabyli samochód o oryginalnym numerze nadwozia. Oceniając materiał dowodowy, organy przyjęły, że według skarżącego był to ten sam samochód. W takim wypadku istnieje sytuacja, gdzie w sprawie zaistniały sprzeczne zeznania i organ musiał dokonać swobodnej oceny, które z nich są wiarygodne. Zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej, to art. 187 § 1 op zapewnia gwarancje zasadzie prawdy materialnej (art. 122 op). Przepis zobowiązuje organ do poszukiwania okoliczności faktycznych w sposób zapewniający rozstrzygnięcie oparte na prawdziwych elementach stanu faktycznego. Doczekał się bogatego komentarza zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie. Znaczy tyle, że aby ocena materiału dowodowego nie przekroczyła granic swobody, materiał musi być zgromadzony w sposób zupełny, muszą być uwzględnione wszystkie dowody, a ustalenia powinny być dokonywane w świetle pełnego kontekstu sprawy. Skoro poprzedni właściciele twierdzą, że przedmiotowy samochód nie był tym, który sprzedali, co również znajduje potwierdzenie w dokumentach sprzedaży, a zakres zmian jakich rzekomo dokonał skarżący nie obejmuje różnic wskazywanych przez świadków, to nawet przy postulowanych przeciwnych zeznaniach osoby towarzyszącej skarżącemu przy nabyciu pojazdu, uznanie, że to on odpowiada za dług celny jest oparte na zasadzie swobodnej oceny dowodów. Bezsprzecznym w sprawie natomiast jest fakt, iż w dniu ujawnienia Piotr S. posiadał samochód osobowy, który nie został nigdy wcześniej dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym. W związku z tym, iż przedmiotowy samochód winien mieć uregulowaną sytuację prawną organy celne zasadnie podjęły stosowne działania mające na celu uregulowanie powyższych kwestii w tym uiszczenie należności celnych związanych ze sprowadzeniem auta. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia szeregu przepisów (art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4) Ordynacji podatkowej co do właściwego prowadzenia postępowania w szczególności w kontekście oceny dowodów nie znajduje zdaniem Sądu uzasadnienia. Na koniec, w odniesieniu do zarzutu opartego na fakcie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, Sąd stwierdził, ze organ odpowiedział na ten zarzut, a odpowiedź była prawidłowa w świetle prawa. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), orzeczono jak w sentencji. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3) cyt. prawa umorzono postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż z chwilą wydania wyroku stało się ono bezprzedmiotowe.