I SA/Bd 424/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2009r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił J. K. prowadzącemu Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] z siedzibą w B., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2003 r. w wysokości [...] zł. Decyzja została doręczona podatnikowi w dniu 05 listopada 2008 r. w wyniku dwukrotnego awizowania a następnie została zwrócona nadawcy w dniu 06 listopada 2008 r. W dniu 26 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego) podatnik złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu strona wskazała, iż o wydaniu decyzji, które miały być doręczone poprzez awizo, dowiedziała się z postanowień Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...], doręczonych w dniu 26 stycznia 2009 r. Odpisy zaskarżonych decyzji zostały na wniosek strony wydane w dniu 26 stycznia 2009 r. w Urzędzie Celnym w B. Podatnik wskazał, że z przedmiotowych postanowień wynika, iż przesyłka miała być awizowana dwukrotnie, w dniu 20 i 28 października 2008 r. Strona podała, że w okresie awizowania odbierała na poczcie inne przesyłki, jednak przesyłka z Urzędu Celnego nie została jej wydana. W związku z tym zaniedbaniem ze strony Poczty, podatnik złożył reklamację w Urzędzie Pocztowym. Pismem uzupełniającym z dnia 24 lutego 2009 r. strona wskazała, że zaskarżonej decyzji zarzuca błędne ustalenia faktyczne, naruszenie art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie art. 197 § 1 tej ustawy poprzez niepowołanie biegłego. Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ podkreślił, że prawo do wniesienia odwołania od decyzji przysługuje stronie w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, podatnik natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł w dniu 26 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego). Organ wskazał, że podatnik podejmując osobiście w dniu 22 grudnia 2008 r. zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego oraz tytuły wykonawcze nr [...] wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w T. powziął wiedzę o istnieniu przedmiotowej decyzji. Termin zatem na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem rozpoczął bieg w dniu 23 grudnia 2008 r. Ostateczny termin upłynął w dniu 29 grudnia 2008 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało złożone dopiero w dniu 26 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego). W tej sytuacji odwołanie zostało wniesione po terminie albowiem nie spełniona została przesłanka wynikająca z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. wniosek nie został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi tj. do dnia 29 grudnia 2009 r. Stwierdzając w przedmiotowej sprawie uchybienie terminu do wniesienia odwołania Dyrektor Izby Celnej w T. podkreślił, że warunkiem skuteczności czynności procesowej jaką jest wniesienie odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania lub przywrócenie przez organ II instancji uchybionego terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu oraz odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest brak możliwości jego merytorycznego rozpatrzenia. Organ zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. odmówił J. K. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2003 r. w wysokości [...] zł. Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błędne przyjęcie, że w dniu 22 grudnia 2008 r. ustała przyczyna uchybienia terminu; błędne przyjęcie, że do uchybienia terminu doszło z winy strony; niezastosowanie art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym strona składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zobowiązana jest jednocześnie dokonać tej czynności; niezastosowanie art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym dla przywrócenia terminu strona winna uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że tytuły wykonawcze zostały wystawione w dniu 21 listopada 2008 r. na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] nr [...] i zostały mu doręczone w dniu 22 grudnia 2008 r. Nie zgodził się z poglądem Dyrektora Izby Celnej w T., że tego dnia rozpoczął biec termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesieniu odwołania od decyzji, ponieważ w dniu 29 grudnia 2008 r. strona złożyła zarzuty do tytułów wykonawczych, w których podnosiła, iż przedmiotowa decyzja nie została stronie doręczona ani też zobowiązany nie został wezwany do dobrowolnego spełnienia świadczenia. W związku z tym, zdaniem skarżącego, egzekucja prowadzona na podstawie tytułów wykonawczych była niedopuszczalna i winna być umorzona. Skarżący wyjaśnił, że gdyby w dniu 29 grudnia 2008 r. miał wiedzę o doręczeniu zastępczym decyzji przez awizo, nie wnosiłby zarzutów z żądaniem umorzenia egzekucji. O doręczeniu zastępczym skarżący dowiedział się dopiero z postanowień wydanych na skutek zarzutów, które doręczono mu w dniu 19 stycznia 2009 r. W związku z czym, w terminie 7 dni od tej daty złożył wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie strona złożyła wniosek o wydanie odpisów decyzji, które zostały jej doręczone w dniu 26 stycznia 2009 r. i w tym samym dniu złożyła stosowne podanie. Podatnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt Dyrektora Urzędu Celnego w T. w sprawie zarzutów na egzekucję prowadzoną na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]. Skarżący podniósł, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, należy zgodnie z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa złożyć odwołanie. W myśl art. 222 ustawy, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinny zawierać zarzuty przeciw decyzji, określić istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie. Zdaniem strony wymóg ten sprawia, iż przed złożeniem odwołania i jednocześnie składając wniosek o przywrócenie terminu, strona musi mieć możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem, jego uzasadnieniem, a także pouczeniem o przysługujących jej środkach odwoławczych. W konsekwencji, termin do złożenia podania o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg dopiero 26 stycznia 2009 r., w którym to dniu strona zapoznała się z decyzjami i złożyła stosowny wniosek. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, iż w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie uwolnił się od zarzutu winy w uchybieniu terminu ani nie przedstawił żadnego przeciwdowodu na to domniemanie. Podniósł, iż przepisy proceduralne nie ustanawiają domniemania winy strony w uchybieniu terminu. Wskazał, że art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w przeciwieństwie do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień stanowi, iż strona ma jedynie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zatem w opozycji do stanowiska organu, strona nie musi obalać domniemania winy, które ustawa w ogóle nie ustanawia, ani przedstawiać dowodów, lecz od niekorzystnych skutków uchybienia terminu może uwolnić się jedynie przez uprawdopodobnienie, a więc środek słabszy niż dowód. Zdaniem skarżącego, uprawdopodobnił on przesłanki do przywrócenia terminu poprzez przedstawienie dowodu w postaci uwzględnienia reklamacji przez Pocztę Polską. W ocenie podatnika, pozbawienie go instancji odwoławczej w postępowaniu podatkowym, w którym nałożono obowiązek podatkowy w wysokości 400.000 zł plus odsetki liczone od 2003 r. godzi w prawa konstytucyjne strony, takie jak prawo do zaskarżania decyzji administracyjnych i ochrony dóbr majątkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z dnia 26 października 2009 r. skarżący podniósł, że nieprawdziwa jest informacja umieszczona na kopercie, w której nadano plik decyzji podatkowych, iż zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Skarżący zaznaczył, że posiada skrzynkę pocztową i w niej umieszczane są wszystkie zawiadomienia, zgodnie z praktyką Poczty. Ponadto zaznaczył, że awizo nie zostało prawidłowo wypełnione przez Pocztę, co przyczyniło się do tego, że pracownik Poczty nie mógł odszukać przedmiotowej przesyłki w systemie informatycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Należy wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu postanowienia stwierdzić należy, iż w stanie faktycznym sprawy istotne jest to, że wyrokiem z dnia 09 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 423/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Konsekwencją uchylenia ww. postanowienia jest uchylenie postanowienia w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto Sąd zauważa, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania złożył też odwołanie od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania w uznaniu, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Postanowienie w przedmiocie uchybienia terminowi oparte zostało na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W takim stanie faktycznym organ podatkowy drugiej instancji nie mógł wydać postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania na podstawie wskazanego przepisu. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie tylko wtedy, gdy strona nie składa wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a organ podatkowy w toku postępowania odwoławczego stwierdzi uchybienie terminowi do złożenia odwołania. Zauważyć wypada, że stwierdzenie przez organ podatkowy takiego uchybienia nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku o przywrócenie tego terminu oraz do rozpoznania wniosku przez organ zgodnie z treścią art. 162 i art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej. Przywołane regulacje tworzą schemat kolejności czynności, jakie organ odwoławczy winien wykonać w toku postępowania zainicjowanego samym odwołaniem. Po pierwsze, organ powinien zbadać odwołanie wnoszone przez stronę pod kątem jego dopuszczalności i terminowego wniesienia oraz spełnienia warunków określonych przepisem art. 222 Ordynacji podatkowej. Po drugie, w razie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W dalszej zaś kolejności, w razie złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ powinien rozpoznać ten wniosek według przepisów art. 162 i 163 § 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast w sytuacji, gdy strona składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania składa równocześnie odwołanie, a organ podatkowy w wydanym postanowieniu w przedmiocie tego wniosku przyjmuje, iż nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, wyłączona zostaje możliwość wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdzającego to uchybienie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wydanie przez odwoławczy organ podatkowy postanowienia z dnia [...] stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, w sytuacji równoczesnego wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia odwołania, było zbędne, bowiem już samo postanowienie, odmawiające stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z przyczyn wskazanych w jego uzasadnieniu stwierdzało, że został uchybiony przez nią termin do wniesienia odwołania. Tym samym nie zachodziła konieczność powtórnego stwierdzenia tejże okoliczności w osobnym postanowieniu opartym o art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który w sprawie nie miał już zastosowania. Skoro, zatem strona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania wydanego w sytuacji, w której złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, a organ odmawiając przywrócenia terminu uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, to zasadnym było wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Mając na względzie przedstawioną argumentację Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. H. Adamczewska – Wasilewicz I. Najda – Ossowska M. Łent