I SA/Bd 426/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi "L." S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Prezydent Grudziądza ustalił L. S.A. (skarżącej/spółce) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w G. przy ul. D., oznaczonej jako działka [...], za 2011r. w kwocie 10.808 zł. Strona złożyła deklarację, w której dokonała zgłoszenia zamiaru korzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie związanych z nimi nowych miejsc pracy na terenach specjalnej strefy ekonomicznej i G. Parku Przemysłowego usytuowanego na terenie gminy - miasto G.(Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 84, poz. 1479 z późn.zm.), w związku ze spełnieniem przesłanek określonych ww. akcie prawnym. W toku postępowania organ stwierdził, że przedmiotowa uchwała nie ma zastosowanie do strony, ponieważ działalność spółki mieści się w zakresie rybołówstwa, które to nie jest objęte regulacjami ww. uchwały Nie zgadzając się z wydaną decyzją spółka wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała twierdzenia organu, iż prowadzona przez nią działalność mieści się w pojęciu rybołówstwa, co skutkowało odmową uznania, iż zachodzą okoliczności umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Ponadto przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów ordynacji podatkowej w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie zawarcie w treści decyzji jej niezbędnych elementów oraz naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie stron. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwała, z której strona wywodzi podstawę do zwolnienia od podatku została wydana na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazując jednocześnie, że ustawodawca, uwzględniając obowiązujące przepisy prawa Unii Europejskiej wskazał w art. 20 b ww. ustawy, iż w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4, art. 7 ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 12 ust. 4 oraz art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy publicznej, uchwała ta powinna być podjęta z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej. Organ wyjaśnił ponadto, że w art. 20 d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawarte zostało upoważnienie ustawowe do określenia w drodze rozporządzenia warunków udzielania zwolnień stanowiących pomoc publiczną, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz art. 12 ust. 4, mając na uwadze zapewnienie zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności tej pomocy określonymi w przepisach Unii Europejskiej. Na mocy ww. delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz.U. z 2008 r. Nr 146, poz. 927). W rozporządzeniu określone zostały warunki ramowe udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz. Urz. UE L 302 z 01.11.2006, str. 29), w formie zwolnień od podatku od nieruchomości lub podatku od środków transportowych wprowadzanych w drodze uchwał rad gmin, na podstawie art. 7 ust. 3 lub art. 12 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Do rozporządzenia przeniesiono także funkcjonującą na gruncie prawa Unii Europejskiej zasadę, iż możliwości udzielenia zwolnień m.in. od podatku od nieruchomości na ww. zasadach nie stosuje się do pomocy udzielanej m.in. w sektorze rybołówstwa i akwakultury. Definiując pojęcie rybołostwa organ odwołał się do ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn.zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 10 c ww. ustawy rybołówstwem jest działalność związaną z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rybołówstwa, o których mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury. W konsekwencji w ocenie organu w celu prawidłowej wykładni tychże pojęć konieczne jest odwołanie się do regulacji prawa Unii Europejskiej. Organ wskazał przy tym na rozporządzenie nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (Dz.Urz.UE.L 2000 Nr 17, str. 22). Rozporządzenie w art. 1 zawiera definicję producenta oraz produktu rybołówstwa. Zgodnie z tym aktem "producent" oznacza osobę fizyczną bądź prawną, która wykorzystuje środki produkcji do wytwarzania produktów rybołówstwa z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu po raz pierwszy. Pojęcie "produkty rybołówstwa" obejmuje zaś produkty pochodzące z połowów na morzu bądź na wodach śródlądowych oraz produkty akwakultury wymienione w dalsze części rozporządzenia. Ponadto pomocne może być także rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1860/2004 (Dz.Urz.UE.L Nr 193, str. 6), w którym zawarto definicję przedsiębiorstwa sektora rybołówstwa oraz przetwórstwa i wprowadzania do obrotu. W świetle tych regulacji przedsiębiorstwo sektora rybołówstwa to przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa. Przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu są zaś wszystkie czynności, w tym składowanie, przetwarzanie, produkcje i dystrybucje, od chwili wyładunku lub odłowu, aż do etapu produktu końcowego. W związku z powyższym, zdaniem organu działalność strony, a konkretnie rodzaj wytwarzanych przez nią dóbr mieści się w zakresie pozwalającym na przyjęcie, iż strona swoim działaniem wytwarza produkty rybołówstwa. Kwestią sporną jest natomiast, czy może zostać uznana za producenta oraz przedsiębiorstwo sektora rybołówstwa. Prawodawca unijny dla zdefiniowania osoby producenta użył ogólnego określenia, iż dla uznania za producenta koniecznym jest wykorzystywanie środków produkcji do wytwarzania produktów rybołówstwa z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu po raz pierwszy. Zdaniem Kolegium użycie powyższej konstrukcji oznacza, iż producentem w rozumieniu rozporządzenia jest każdy podmiot, który dokonuje wytworzenia nowego produktu rybołówstwa w celu dokonania jego pierwotnego dopuszczenia do obrotu. W ocenie Kolegium strona błędnie uznała, iż producentem jest tylko podmiot, który dokonuje samodzielnego połowu ryb i z momentem ich odsprzedaży kolejnemu podmiotowi, ten nie może już być uznany za producenta, gdyż nie będzie już działał w celu pierwszego wprowadzenia towaru do obrotu. Zdaniem organu odwoławczego przesłankę pierwszego wprowadzenia należy każdorazowo odnosić do danego produktu rybołówstwa wskazanego w rozporządzeniu. W takim przypadku zakupione ryby jako produkt rybołówstwa są wprowadzone do obrotu i stają się dla nowego podmiotu środkiem produkcji prowadzącym do wytworzenia nowego produktu rybołówstwa, który to przez ten podmiot będzie po raz pierwszy wprowadzony do obrotu. Podmiot ten jako przetwórca nie dokonuje bowiem kolejnego wprowadzenia danego produktu do obrotu, ale w wyniku prowadzenia działalności przetwórczej tworzy nową wartość w postaci całkowicie nowego produktu rybołówstwa. W konsekwencji zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo uznał, iż strona prowadzi działalność zaliczaną do sektora rybołówstwa i może być uznana za przedsiębiorstwo sektora rybołówstwa, które jako producent prowadzący działalność przetwórczą wytwarza nowy produkt rybołówstwa. Tym samym w ocenie Kolegium organ słusznie uznał, iż strona nie posiada uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w uchwale Rady Miejskiej G.. Powyższej oceny nie zmienia fakt zakwalifikowania działalności spółki w PKD ponieważ organ I instancji ustalił stan faktyczny w znacznie szerszym zakresie, nie ograniczając się tylko do ww. klasyfikacji. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie : - art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z wydaną na jej podstawie Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie związanych z nimi nowych miejsc pracy na terenach specjalnej strefy ekonomicznej i G. Parku Przemysłowego usytuowanych na terenie gminy - Miasto G., poprzez bezpodstawne odmówienie Spółce prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości; - art. 121 § 1 i 2 Ordynacji, poprzez ich pominięcie w sprawie; - art. 191, poprzez analizę zgromadzonego materiału dowodowego niezgodnie z jego treścią i na niekorzyść podatnika; - art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 Ordynacji poprzez brak wymaganego uzasadnienia decyzji. Zdaniem strony prowadzona przez nią działalność nie mieści się w pojęciu rybołówstwa. Skarżąca wskazała, że jednym z głównych argumentów organu I instancji w sprawie jest pismo Ministra Rolnictwa z dnia 5 lipca 2012 r. sygnatura Fsr-432pp-73-2/12, z którego ma rzekomo wynikać zaliczenie działalności Spółki, prowadzonej w G., do działalności w zakresie rybołówstwa. Zdaniem strony w piśmie tym nie ma żadnych zdań ocennych dla sprawy. Wskazano ponadto, że Minister Rolnictwa zawarł już stanowisko w sprawie w innym piśmie - z dnia 18 maja 2012 r. sygnatura [...] Stwierdził tam w sposób jednoznaczny, iż omawiana działalność Spółki nie jest zaliczana do sektora rybołówstwa (ostatni akapit pisma). Pismo to stanowiło odpowiedź na pismo Prezydenta, w którym organ ten wyjaśnił, że w sprawie chodzi o pomoc regionalną (zwolnienie z podatku od nieruchomości) i zadał pytanie czy jest to działalność zaliczana do sektora rybołówstwa. W konsekwencji w sprawie są dwa pisma Ministra, z których jedno konkretnie przyznaje racje Spółce, a drugie nie mówi nic o jej sytuacji. Za nieistotne dla sprawy strona uznaje otrzymane przez Prezydenta pisma z UOKiK ponieważ organ ten sam przyznaje, że nie jest dla sprawy właściwy, bo właściwy jest Minister Rolnictwa. W konsekwencji jakiekolwiek argumenty tego organu są dla sprawy bez znaczenia i należy je uznać za nieistniejące. Spółka uważa, że wykonywana przez nią działalność gospodarcza w G. nie będzie działalnością w zakresie rybołówstwa, co wykluczałoby staranie się przez nią o uzyskanie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Dowodem na to jest uzyskanie przez Spółkę pisma Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 8 października 2012 r. w zakresie zaklasyfikowania działalności, którą ma prowadzić w G.. W piśmie tym zaklasyfikowano działalność Spółki jako PKD 10.20.Z Przetwarzanie i konserwowanie ryb, skorupiaków i mięczaków, a klasyfikacja ta umieszcza działalność Spółki w innej grupie niż rybołówstwo. Ponadto strona stwierdziła, że na pewno nie dokonuje pierwszej sprzedaży produktów rybołówstwa. Odnosząc się w tym zakresie do przepisów wspólnotowych strona stwierdziła, że nie jest producentem produktów rybołówstwa w rozumieniu tych przepisów. Ponadto Spółka stwierdziła, że jest drugim w kolejności podmiotem sprzedającym produkty, a nie ich producentem wprowadzającym je po raz pierwszy do obrotu (to przy okazji koresponduje z klasyfikacją działalności Spółki dokonaną według PKD przez WUS). Pierwszymi producentami produktów rybołówstwa są łowiący ryby rybacy, którzy potem sprzedają je Spółce. Za niezrozumiałe strona uznała stanowisko, że przesłankę pierwszego wprowadzenia należy każdorazowo odnosić do danego produktu rybołówstwa wskazanego w rozporządzeniu. Nie ma żadnych wątpliwości, iż pierwsze wprowadzenie do obrotu produktów rybołówstwa występuje tylko raz i ma to charakter definitywny. Po pierwsze wprowadzenie do obrotu ze swej istoty może występować tylko raz - jako pierwsze - a następne wprowadzenia mają już charakter wtórny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej "p.p.s.a.") W ocenie Sądu skarga jest niezasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy działalność Spółki skarżącej prowadzona jest w zakresie rybołówstwa. Rozstrzygniecie tej kwestii skutkować bowiem będzie przyznaniem stronie (bądź nie ) prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Okoliczności stanu faktycznego Sąd przyjął w kształcie ustalonym przez organy i przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić jednocześnie należy, że nie są one miedzy stronami sporne. W niniejszej sprawie strona złożyła deklarację dla podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2011r. w której wykazała, iż korzysta ze zwolnienia przewidzianego w uchwale [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie związanych z nimi nowych miejsc pracy na terenach specjalnej strefy ekonomicznej i G. Parku Przemysłowego usytuowanego na terenie gminy- miasto G.. Uchwała wydana została na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 02 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. W tym miejscu należy nadmienić, iż ustawodawca, uwzględniając obowiązujące przepisy prawa Unii Europejskiej wskazał w art. 20 b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, iż w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4, art. 7 ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 12 ust. 4 oraz art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy publicznej, uchwała ta powinna być podjęta z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej. Ponadto w art. 20 d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawarte zostało upoważnienie ustawowe do określenia w drodze rozporządzenia warunków udzielania zwolnień stanowiących pomoc publiczną, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz art. 12 ust. 4, mając na uwadze zapewnienie zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności tej pomocy określonymi w przepisach Unii Europejskiej. Na mocy ww. delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 05 sierpnia 2008r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. z 2008 r. nr 146, poz. 927). W rozporządzeniu określone zostały warunki ramowe udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz. Urz. UE L 302 z 01.11.2006, str. 29), w formie zwolnień od podatku od nieruchomości lub podatku od środków transportowych wprowadzanych w drodze uchwał rad gmin, na podstawie art. 7 ust. 3 lub art. 12 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Do rozporządzenia tego przeniesiono wynikającą z art. 1 ust. 2 lit a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. zasadę zgodnie z którą z możliwości udzielania zwolnień (m.in. od podatku od nieruchomości) nie stosuje się do pomocy udzielanej w sektorze rybołówstwa i akwakultury. W konsekwencji , jak słusznie przyjął organ odwoławczy, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić co mieści się pod pojęciem "sektor rybołówstwa i akwakultury". Definicję sektora rybołówstwa zawiera ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 10 c ww. ustawy rybołówstwem jest działalność związana z produkcją, przetwarzaniem i obrotem produktami rybołówstwa, o których mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury. Oznacza to, że w celu prawidłowej wykładni tych pojęć konieczne jest odwołanie się do regulacji prawa Unii Europejskiej, gdyż tam znajduje się źródło ww. wyłączenia. Należy wskazać, że zarówno rozporządzenie Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz. Urz. UE. L Nr 302, str. 29) jak również zastępujące je rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 06 sierpnia 2008 r., uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE. L Nr 214, str. 3) nie zawiera definicji pojęcia rybołówstwa. Oba ww. akty określając znaczenie rybołówstwa odsyłają do rozporządzenia NR 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (Dz. Urz. UE. L 2000 Nr 17, str. 22). Rozporządzenie w art. 1 zawiera definicję producenta oraz produktu rybołówstwa. "Producent" oznacza osobę fizyczną bądź prawną, która wykorzystuje środki produkcji do wytwarzania produktów rybołówstwa z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu po raz pierwszy. Pojęcie "produkty rybołówstwa" obejmuje zaś produkty pochodzące z połowów na morzu bądź na wodach śródlądowych oraz produkty akwakultury wymienione w dalszej części rozporządzenia. W zawartym dalej wyszczególnieniu wskazano w kodzie CN 0304- " filety rybne i inne mięso rybie (również rozdrobnione), świeże, schłodzone lub mrożone"; CN 0305- "Ryby, suszone, solone, lub w solance; ryby wędzone , również ugotowane, podczas procesu wędzenia lub przed nim; mączki, mąki i granulki z ryb nadające się do spożycia". W tym miejscu wskazać także należy na rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1860/2004 (Dz. Urz. UE.L Nr 193, str. 6), w którym zawarto definicję przedsiębiorstwa sektora rybołówstwa oraz przetwórstwa i wprowadzania do obrotu. W świetle tych regulacji "przedsiębiorstwo sektora rybołówstwa" to przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją, przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa. "Przetwórstwem i wprowadzaniem do obrotu" są zaś wszystkie czynności, w tym składowanie, przetwarzanie, produkcje i dystrybucje, od chwili wyładunku lub odłowu, aż do etapu produktu końcowego. Bez wątpienia w przedmiotowym przypadku działalność strony, a konkretnie rodzaj wytwarzanych przez nią dóbr mieści się w zakresie pozwalającym na przyjęcie, iż strona swoim działaniem wytwarza produkty rybołówstwa. Kwestią sporną jest natomiast, czy może zostać uznana za producenta oraz przedsiębiorstwo sektora rybołówstwa. Prawodawca unijny dla zdefiniowania osoby producenta użył ogólnego określenia, że dla uznania za producenta koniecznym jest wykorzystywanie środków produkcji do wytwarzania produktów rybołówstwa z zamiarem wprowadzenia ich do obrotu po raz pierwszy. Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko prezentowane przez Kolegium, iż producentem w rozumieniu rozporządzenia jest każdy podmiot, który dokonuje wytworzenia nowego produktu rybołówstwa w celu dokonania jego pierwotnego dopuszczenia do obrotu. W świetle definicji przytoczonych powyżej nie znajduje uzasadnienia stanowisko strony skarżącej, że producentem jest tylko podmiot, który dokonuje samodzielnego połowu ryb i z momentem ich odsprzedaży kolejnemu podmiotowi, ten nie może już być uznany za producenta, gdyż nie będzie już działał w celu pierwszego wprowadzenia towaru do obrotu. Jeżeli w definicji producenta odwołano się do pojęcia "produktów rybołówstwa" a zgodnie z wyszczególnieniem zawartym w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 104/2000 produktami tymi są nie tylko ryby świeże ale także m. in. ryby wędzone, suszone, filety rybne, ryby przetworzone lub konserwowane, jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłankę pierwszego wprowadzenia należy każdorazowo odnosić do danego produktu rybołówstwa wskazanego w rozporządzeniu. W takim przypadku zakupione ryby jako produkt rybołówstwa są wprowadzone do obrotu i stają się dla nowego podmiotu środkiem produkcji prowadzącym do wytworzenia nowego produktu rybołówstwa, który to przez ten podmiot będzie po raz pierwszy wprowadzony do obrotu. Podmiot ten jako przetwórca nie dokonuje bowiem kolejnego wprowadzenia danego produktu do obrotu, ale w wyniku prowadzenia działalności przetwórczej tworzy nową wartość w postaci całkowicie nowego produktu rybołówstwa. Mając na uwadze fakt, że działalność skarżącej polega na produkcji filetów w postaci świeżej, w postaci mrożonej oraz przetwarzaniu ryb , obejmującym wędzenie łososia organy podatkowe prawidłowo uznały, że strona prowadzi działalność zaliczaną do sektora rybołówstwa i powinna być uznana za przedsiębiorstwo sektora rybołówstwa, które jako producent prowadzący działalność przetwórczą wytwarza nowy produkt rybołówstwa. W konsekwencji strona nie posiada uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w uchwale Rady Miejskiej G. wobec czego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i oceniony z zachowaniem reguł określonych w art. 122, art. 121, art. 180 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. w sposób wszechstronny i kompletny, z poszanowaniem zasady zaufania do organów podatkowych. Organy przeprowadziły wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych. Ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nadto jest ona prawidłowa i logiczna, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza zasadność zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, że decyzja nie jest zgodna z oczekiwaniami strony skarżącej nie oznacza, iż narusza prawo. W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania wyjaśniając motywy podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Kolegium m.in. wskazało, że dokonanej oceny sprawy nie zmienia fakt zakwalifikowania działalności spółki w PKD. Podkreślono bowiem, że organ podatkowy ustalił stan faktyczny w znacznie szerszym zakresie, nie ograniczając się tylko do ww. klasyfikacji. Organ podjął działania w celu ustalenia rzeczywistej działalności prowadzonej przez spółkę i dokonał oceny, czy taka działalność pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia od podatku od nieruchomości. Sąd powyższe stanowisko w pełni aprobuje. Nie narusza również zasady wyrażonej w art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa wystąpienie przez organ pierwszej instancji do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i powołanie w uzasadnieniu decyzji się na treść tych pism. Po pierwsze jak słusznie podniesiono w skardze i uwypuklono w wystąpieniu na rozprawie w dniu 22 października 2013r. organ nie miał obowiązku występowania do jakiegokolwiek organu o dokonanie oceny czy działalność skarżącej mieści się w pojęciu "sektor rybołówstwa" w konsekwencji uzyskane w sprawie pisma nie są dla organu wiążące. Nie mniej na mocy art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Uzyskane więc w trakcie postępowania pisma, organ podatkowy poddał ocenie jak każdy inny dowód w sprawie i w oparciu o całokształt materiału dowodowego podjął rozstrzygnięcie. Postępowanie to nie narusza zasad wynikających z Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił E. Kruppik-Świetlicka U. Wiśniewska D.Dudra