I SA/Bd 429/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty uzdrowiskowej. oddala skargę Pismem z dnia 12 listopada 2014r. Z. K. (skarżąca) zwróciła się do Burmistrza Miasta C. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej w wysokości 74 zł pobranej przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C.. Uzasadniając wniosek wskazała, że zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.) opłaty uzdrowiskowej oraz opłaty miejscowej nie pobiera się od osób przebywających w szpitalach. Ponadto powołała się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FSK 1216/10), zgodnie z którym posłużenie się zwrotem "szpital", czy to w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, czy też w najbardziej istotnym dla rozpoznawanej sprawy art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., nie stwarza żadnych podstaw, aby różnicować szpitale ze względu na rodzaj świadczonych usług, czy też miejsce ich świadczenia. W decyzji z dnia [...] Burmistrz Miasta C. stwierdził "brak nadpłaty w opłacie uzdrowiskowej". W odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 12 § 1, 77, 80 k.p.a. poprzez dowolną w miejsce swobodnej ocenę materiału dowodowego oraz art. 72 § 1 pkt 1, 207 i 210 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto sformułowała zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwały rady miejskiej C. nr [...] z dnia 19 listopada 2012 r. W uzasadnieniu, podobnie jak we wniosku z dnia 12 listopada 2014 r. wskazała, iż zwrot nadpłaconej przez nią opłaty uzdrowiskowej powinien nastąpić z uwagi na treść art. 17 ust. 2 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 1216/10. Ponadto podniosła, iż sanatorium "C." w C. jest szpitalem uzdrowiskowym, co wynika z KRS tegoż sanatorium, gdzie jako profil działalności wskazano PKO: 86,1 Działalność szpitali, w tym sanatoriów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia czy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C., w którym przebywała podatniczka jest szpitalem względnie szpitalem uzdrowiskowym, a w związku z tym, czy skarżąca była zwolniona z uiszczenia opłaty na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się od osób przebywających w szpitalach. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ odwoławczy stwierdził, że termin "szpital" jest pojęciem zbiorczym, szerszym, które obejmuje różne jego rodzaje. Posłużenie się zwrotem "szpital", czy to w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 217 ze zm.), czy w art. 8 ustawy o działalności uzdrowiskowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 651 ze zm.), czy też w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie stwarza żadnych podstaw, aby różnicować szpitale ze względu na rodzaj świadczonych usług, czy też miejsce ich świadczenia. Odnosząc powyższe do stanu sprawy SKO stwierdziło, że Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C. nie jest szpitalem, ani też szpitalem uzdrowiskowym. Organ powołał się w tym zakresie na wpis do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą, zgodnie z którym ww. podmiot (Nr księgi [...]) wykonuje następującą działalność leczniczą - stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne. Organ dodał, że treść wpisu ustalono na okres od 02 października 2014r. do 23 października 2014r. tj. okres w którym w placówce przebywała skarżąca. W związku z powyższym podmiot ten nie jest szpitalem i nie był nim w okresie przebywania w nim skarżącej. Organ wyjaśnił nadto, że zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Wpis ten - a ściślej, decyzja o jego dokonaniu - ma charakter konstytutywny, co oznacza, że prawo udzielania określonych świadczeń zdrowotnych lub inne dyspozycje organizacyjne mogą być realizowane dopiero po ujawnieniu ich w rejestrze. Podmiot leczniczy może prowadzić działalność jedynie w granicach zakreślonych wpisem do rejestru. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że obowiązki rejestrowe podmiotu, który utworzył podmiot leczniczy - w niniejszej sprawie spółki z ograniczona odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. - przewidziane ustawą z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1203 ze zm.) nie można utożsamiać z ww. obowiązkami rejestrowymi podmiotu leczniczego wynikającymi z ustawy o działalności leczniczej. Są to dwa różne postępowania rejestrowe i możliwa jest sytuacja, że przedmiot działalności podmiotu zarejestrowany w KRS jest szerszy niż przedmiot działalności leczniczej zarejestrowany w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Dlatego wskazany w KRS przedmiot działalności Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M.- "Działalność szpitali, w tym sanatoriów" - różni się od przedmiotu działalności leczniczej wskazanego w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą tj. "stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne". Jednak dla określenia działalności leczniczej przedmiotowego podmiotu za wiążące należy uznać dane zawarte w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W związku z powyższym organ stwierdził, że skarżąca zasadnie wniosła opłatę uzdrowiskową w kwocie 74,00 zł za pobyt w okresie od 02 października 2014r. do 23 października 20 14r. (20 dni) w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C.. Organ podał przy tym, że zgodnie z zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (MP Nr 45, poz. 228 ze zm.) w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399) C. posiada status uzdrowiska, stąd na jego terenie pobiera się opłatę uzdrowiskową. Wysokość dziennej stawki opłaty uzdrowiskowej na 2014 r. w wysokości 3,70 zł reguluje uchwała Rady Miejskiej C. Nr [...] z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawki opłaty uzdrowiskowej na terenie Ciechocinka, zarządzenia poboru tej opłaty w drodze inkasa oraz określenia inkasenta i wynagrodzenia za inkaso. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot opłaty uzdrowiskowej w kwocie 74 zł. Decyzji zarzucono naruszenie: - podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a to art. 7, 12 § 1, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez dowolną w miejsce swobodnej ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która skutkowała mylnym przyjęciem, iż skarżącej nie jest należny zwrot opłaty uzdrowiskowej, podczas gdy z wpisu KRS świadczącego, że podmiot świadczy działalność w formie szpitala oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wywieść można odmienne stanowisko. Tym samym decyzja narusza powołane jako jej podstawy wydania przepisy art. 72 § 1 pkt 1, 207 i 210 ustawy Ordynacja podatkowa i uchwały rady Miejskiej C. nr [...] z dnia 19 listopada 2012 r., jak również art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 7 k.p.a. w związku w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną w miejsce swobodnej ocenę przeprowadzonych dowodów, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego polegającą na ustaleniu, że to sposób rejestracji podmiotu świadczącego usługi lecznicze w formie szpitala ma znaczenie dla ustalenia czy podmiot ten jest placówką szpitalną czy nie, a nie odniesienie tychże kryteriów do rzeczywiście świadczonych usług, zarejestrowanych w rejestrze przedsiębiorców, z którego wynika, iż sanatorium C. w C. jest szpitalem uzdrowiskowym, albowiem w celu uzyskania świadczeń szpitalnych skarżąca skierowana została przez organ rentowy do tejże placówki w celu poprawy stanu zdrowia. Zdaniem skarżącej za zwrotem opłaty uzdrowiskowej przemawia argumentacja powołana prze nią we wcześniejszych pismach oraz rodzaj wykonywanej przez Sanatorium C. w C. działalności, która została zarejestrowana w KRS i ujawniona w tymże rejestrze. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że fakt iż podmiot świadczy usługi w formie szpitala uzdrowiskowego determinuje rodzaj i sposób rejestracji takowego podmiotu, a nie rzeczywiście prowadzona działalność. Skarżąca podniosła, że organ I instancji rozstrzygając nie wziął po uwagę przywołanych we wniosku podstaw prawnych i orzecznictwa. Jako podstawy swojej decyzji podał zupełnie inne normy prawne, niż te na które powoływała się strona i nie wskazał dlaczego powołane przez stronę przepisy nie mają zastosowania. Strona podniosła, że do czasu wydania przez NSA wyroku w sprawie II FSK 1216/10 nie było jasne, czy zwolnienie z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to dotyczy również szpitali uzdrowiskowych, które funkcjonują na podstawie przepisów ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U nr 167, poz. 1399 ze zm.). Strona przywołała stanowisko wyrażone w tym wyroku zgodnie z którym posłużenie się zwrotem "szpital", czy to w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, czy też w art. 17 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. , nie stwarza żadnych podstaw, aby różnicować szpitale ze względu na rodzaj świadczonych usług, czy też miejsce ich świadczenia. W związku z powyższym zdaniem strony organ w zaskarżonej decyzji winien zastosować powołane przez nią przepisy i uchylić decyzję Burmistrza Miasta C. oraz nakazać temu organowi zwrot opłaty uzdrowiskowej, która została przez niego pobrana nienależnie ze względu na fakt, iż sanatorium "C." w C. jest szpitalem uzdrowiskowym, co wynika z KRS tegoż sanatorium, w którym jako główny profil działalności wskazano PKD: 86,1, "Działalność szpitali w tym sanatoriów". Konkludując skarżąca stwierdziła, że sanatorium "C." w C. jest szpitalem uzdrowiskowym, według definicji przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanych przez nią orzeczeniach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do treści art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C., w którym przebywała podatniczka jest szpitalem lub tzw. szpitalem uzdrowiskowym, a więc czy stronie przysługiwało zwolnienie z ponoszenia opłaty uzdrowiskowej, w oparciu o przepis art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym : "opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się od osób przebywających w szpitalach". Zdaniem strony w sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym ( KRS) (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1203 ze zm.). Do KRS w stosunku do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C. wpisano - "Działalność szpitali, w tym sanatoriów". Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we W. , rozpoznając odwołanie strony wskazało, że termin "szpital" jest pojęciem zbiorczym i szerszym, które obejmuje różne jego rodzaje. SKO przyznało, że zwrot " szpital", o którym mowa w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 217 ze zm.), czy w art. 8 ustawy o działalności uzdrowiskowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 651 ze zm.), czy też w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie stwarza żadnych podstaw, aby różnicować szpitale ze względu na rodzaj świadczonych usług, czy też miejsce ich świadczenia. Zdaniem SKO nie można uznać Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M. Sp. z o.o. w C., (w którym skarżąca przebywała) za szpital czy też za szpital uzdrowiskowy, gdyż decydujący w sprawie jest wpis do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. W tym miejscu organ odwoławczy przywołał wpis dotyczący ww. przedsiębiorstwa zgodnie z którym ww. podmiot (Nr księgi [...]) wykonuje następującą działalność leczniczą - stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne. Organ dodał, że treść wpisu ustalono na okres od 02 października 2014r. do 23 października 2014r. tj. okres w którym w placówce przebywała skarżąca. W podsumowaniu organ stwierdził, że ww. firma nie jest szpitalem i nie była nim w okresie przebywania w nim skarżącej. Nadto organ wskazując na art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej podniósł, że Ustawodawca wyraźnie postanowił, że działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. To oznacza, że wpis ten wydawany w formie decyzji ma charakter konstytutywny i od tego momentu dana jednostka uzyskuje prawo do udzielania określonych świadczeń zdrowotnych. Prawo to powstaje zatem po ujawnieniu go w rejestrze. Dalej organ podał, że podmiot leczniczy może prowadzić działalność jedynie w granicach zakreślonych wpisem do rejestru. Dlatego powoływanie się skarżącej na wpis do KRS – u, gdzie w stosunku do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C. wpisano : "Działalność szpitali, w tym sanatoriów" - różni się od przedmiotu działalności leczniczej wskazanego w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą tj. : "stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne". A zatem nie chodzi tu o rodzaj działalności, ale o wymogi formalne w postaci umieszczenia firmy w odpowiednim rejestrze, jako podmiotu wykonującego określoną działalność leczniczą. Strona w skardze , skierowanej do tut. Sądu powtórzyła tożsame zarzuty jak w odwołaniu. Organ natomiast podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem Sądu, stanowisko organu odwoławczego jest zgodne z prawem. Nie można przyznać racji skarżącej, że decyduje tu wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, gdyż jak trafnie wskazał organ - rejestr ten ma inne zadanie. Oba postępowania rejestrowe służą innym celom. Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą ma tu decydujące znaczenie. Skoro w tym rejestrze w dacie pobytu skarżącej pod numerem księgi [...] podmiot ten wykonywał następującą działalność leczniczą : "stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne" to należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M. Sp. z o.o. Sanatorium Uzdrowiskowe C. w C. nie jest szpitalem ani szpitalem uzdrowiskowym, jak wywodzi tu strona. Reasumując należy stwierdzić, że opłata uzdrowiskowa została pobrana prawidłowo i skarżącej nie przysługuje jej zwrot, co oznacza, że w sprawie nie mamy do czynienia z nadpłatą, czy też nienależnie pobranym podatkiem - a zatem nie naruszono art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W opinii Sądu nie zasługuje na uznanie zarzut strony skarżącej, co do naruszenia zasad postępowania, o których mowa w kodeksie postępowania administracyjnego ( kpa) tj. art. 7 ( zasady prawdy obiektywnej) , 12 ( zasady szybkości i ograniczonego formalizmu), 77 oraz 80 kpa, gdyż materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i na jego podstawie dokonano prawidłowej oceny bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. W przywołanym wyroku NSA z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1216/10 jest mowa o szpitalu uzdrowiskowym, a firma, w której przebywała skarżąca wg wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą takim szpitalem również nie jest. Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka Z. Pietrasik H. Adamczewska - Wasilewicz