I SA/Bd 43/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o. o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz L. Sp. z o.o. w S. kwotę [...] ( [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. odmawiającą skarżącej udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za okres od 01 kwietnia 2007r. do 31 grudnia 2008r. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny: pismem z 29 grudnia 2007r. Spółka L., powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 24 sierpnia 2007r. w sprawie udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na zatrudnienie wystąpiła do Burmistrza K. o ulgę w spłacie podatku od nieruchomości z uwagi na wzrost zatrudnienia . Burmistrz K. wydał decyzję odmowną [...]r, która po wniesionym odwołaniu, została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. W uzasadnieniu wskazano na uchybienia w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto na nie rozpatrzenie wniosku w świetle art. 67 a i ar. 67 b Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy skarżąca w piśmie z 21 maja 2008r. wyjaśniła, iż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości za wskazany okres. Zdaniem strony przedłożone dowody i warunki, jakie spełnia spółka upoważniają ją do otrzymania ulgi. Spółka oświadczył jednocześnie, że nie korzysta z żadnej innej pomocy publicznej, jedyna dotąd uzyskana pomoc to ulga w podatku od nieruchomości za okres od 01 kwietnia 2006r. do 31 marca 2007r. – wartość udzielonego zwolnienia wyniosła [...] zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz K. decyzją z [...]r odmówił udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2007 roku do 31 grudnia 2007 roku. Wskazał, iż powołane rozporządzenie szczegółowo określa, jakie warunki musi spełnić przedsiębiorca aby organ podatkowy mógł podjąć decyzję o udzieleniu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stosownie do art. 67a § 1 pkt. 3 w związku z art. 67 b § l pkt 3 lit. "q" Ordynacji podatkowej. Organ przyznał okoliczność, że w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie na podstawie przedłożonych deklaracji ZUS z dnia 02 grudnia 2006 r. i 01 listopada 2007 r. ustalono, że spółka w roku 2007 faktycznie zwiększyła zatrudnienie o [...] etatu na pełny wymiar czasu pracy w stosunku do stanu z roku 2006. Uzasadniając odmowę organ podniósł, iż utworzenie nowych miejsc pracy, jak również wzrost zatrudnienia nastąpiło przed złożeniem wniosku przez spółkę, co jest sprzeczne z zapisem § 8 ust. 1 rozporządzenia. Przepis ten wyraźnie określa, że wniosek o udzielenie pomocy na tworzenie nowych miejsc pracy powinien być złożony przed zatrudnieniem osób, dla których tworzone są miejsca pracy. Ponadto organ zarzucił, że do złożonego wniosku nie dołączono niezbędnych dokumentów określonych rozporządzeniem: zestawienia kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na stworzenie nowych miejsc pracy, o których mowa w § 7 rozporządzenia, oświadczenia przedsiębiorcy ubiegającego się o pomoc na tworzenie nowych miejsc pracy określonego w § 6 ust. 3 pkt. 1 i pkt. 2. W uzasadnieniu wskazano ponadto, iż udzielenie pomocy publicznej przedsiębiorcom uregulowane jest w przepisach ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - pomoc państwa zgodnie z art. 1 tej ustawy musi spełniać warunki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu (TUE). Według tego artykułu, z zastrzeżeniem innych postanowień Traktatu, wszelka pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Organ wyjaśnił, że umorzenie należności podatkowych beneficjenta pomocy publicznej jest w zasadzie finansowaniem z budżetu gminy pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, a nie umorzeniem zobowiązań podatkowych w tradycyjnym rozumieniu tej instytucji prawnej. Umorzenie jest bowiem jedynie formą prawną w jakiej realizowana jest ta pomoc. Podkreślono, że o zastosowaniu umorzenia decyduje w pierwszym rzędzie nie trudna sytuacja podatnika albo też bliżej nieokreślone względy społeczne, jak to ma miejsce w przypadkach klasycznego umorzenia zaległości podatkowych, lecz spełnienie przez podatnika warunków określonych w aktach prawnych prawa krajowego i wspólnotowego odnoszących się do pomocy publicznej dla przedsiębiorców. W tej sytuacji zdaniem organu I instancji instytucję umorzenia powinno się postrzegać nie tylko z punktu widzenia prawa podatkowego w aspekcie pozyskiwania środków publicznych przez budżet gminy, lecz należy ją uznać przede wszystkim jako formę wydatków budżetowych gminy przeznaczonych na pomoc publiczną dla przedsiębiorców. Samo podjęcie decyzji umorzeniowej, jak i jej byt prawny determinowane są zarówno przez przepisy prawa podatkowego, jak i przepisy pozapodatkowych aktów prawnych regulujących udzielanie pomocy publicznej. Wskazano również, iż istotne znaczenie mają wydane na podstawie art. 67 b § 5 przepisy rozporządzenia Rady Ministrów (obowiązujące w 2008 roku) z 24 sierpnia 2007r. w sprawie udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na zatrudnienie Pomoc publiczna na zatrudnienie zgodnie z wyżej cytowanym rozporządzeniem realizowana jest m.in. w formie umorzenia całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę po spełnieniu zasad przyjętych w tym rozporządzeniu, które w przypadku podatnika nie zostały zrealizowane. Organ podniósł również, że spółka L. korzystała już z pomocy publicznej od gminy poprzez zwolnienie z podatku od nieruchomości (100%) w okresie od 01 kwietnia 2006 do 30 marca 2007 na mocy przepisów uchwały Rady Miejskiej Nr XXX/367/05 w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje stwarzając nowe miejsca pracy. Kwota zwolnionego podatku wynosiła [...]zł. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości i rozpatrzenie pozytywnie wniosku z 29 grudnia 2007r. Wskazano jednocześnie, iż sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 139 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie w piśmie z 22 października 2008r. wskazała, że w odwołaniu nie podniosła żadnych innych argumentów, bowiem uznała, że wszelkie dowody merytoryczne, znajdujące się w aktach sprawy nie budzą zastrzeżeń. Podkreślono, iż wzrost zatrudnienia był bezsporny i spółka nadal zwiększa zatrudnienie, co nie zostało wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Wyjaśniono, iż strona przyjęła, że nie dotrzymanie terminu wydania decyzji jest jednoznaczne z załatwieniem wniosku pozytywnie, dlatego uznano, iż ten fakt jest najistotniejszy. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym SKO decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, iż we wniosku strony powołano się na okoliczność wzrostu zatrudnienia w firmie, a przede wszystkim kwestię spełniania warunków formalnych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczna na zatrudnienie, zgodnie z którym szczegółowo normuje ono warunki udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc na zatrudnienie, na podstawie art. 67 a § 1 pkt 3 , art. 67b § 1 pkt 3 lit "g" Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, iż zgodnie z § 5 rozporządzenia pomoc na zatrudnienie może być udzielona na tworzenie nowych miejsc pracy a przedsiębiorca ubiegający się o pomoc na tworzenie nowych miejsc pracy jest zobowiązany do dołączenia do wniosku: zestawienia kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na stworzenie nowych miejsc pracy, zgodnie z § 7 rozporządzenia oraz oświadczenia określonego w § 6 ust. 3 pkt 1 i 2. Ponadto stosownie do § 8 i 9 rozporządzenia wniosek o udzielenie takiej pomocy powinien zostać złożony przed zatrudnieniem osób, dla których tworzone są nowe miejsca pracy, a w wypadku pomocy, na tworzenie nowych miejsc pracy związanych z realizacją nowej inwestycji może być udzielona, pod warunkiem, że wniosek o udzielenie pomocy zostanie złożony przed rozpoczęciem inwestycji. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż wnioskująca spółka nie spełnia warunków pozwalających na udzielenie pomocy w świetle powołanych przepisów. Wskazano, że w trakcie postępowania ustalono, że spółka w roku 2007 zwiększyła zatrudnienie w stosunku do roku 2006 o [...] etatu na pełny wymiar czasu pracy, co potwierdzają deklaracje ZUS za okres od 02.12.2006r do 01.11.2007 roku. Podkreślono jednak, iż utworzenie nowych miejsc pracy, jak również wzrost zatrudnienia nastąpił przed złożeniem wniosku, co narusza dyspozycją § 8 cytowanego wyżej rozporządzenia. Ponadto podatnik nie złożył do wniosku wymaganego zestawienia kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na stworzenie nowych miejsc pracy, zgodnie z § 7 rozporządzenia oraz oświadczenia przedsiębiorcy ubiegającego się o pomoc na tworzenie nowych miejsc pracy (§ 6 ust. 3 pkt 1 i 2). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zrzucając naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy. Decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania tj. art. 121, art. 122, art. 124 i art. art. 125,139 § 1,140,187 § 1 Ordynacji Podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy, a czego organ II instancji w skutek powyższych naruszeń nie stwierdził. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w odwołaniu jedynie dlatego ograniczyła się do podniesienia argumentu o naruszeniu terminów do wydawania decyzji, ponieważ myślała, że jest on przesądzający o uchyleniu takiej decyzji. Mimo tego jednak pominięto jej pismo z 22 października 2008r, w którym podniosłą, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie uwzględnił faktu, który spółka podnosiła w toku postępowania wielokrotnie, że nie tylko zwiększyła już zatrudnienie przed złożeniem wniosku w grudniu 2007r., ale także zamierzała zwiększać zatrudnienie w roku 2008 i 2009 i który to zamiar realizuje. Strona podkreśliła, iż SKO nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania, nie dokonało samodzielnej analizy akt postępowania I instancji przez co nie dopatrzyło się oczywistych i rażących uchybień organu przy rozstrzyganiu sprawy. Organ II instancji w ogóle nie rozpoznał zarzutów wobec decyzji Burmistrza K. podniesionych przez skarżącą w odwołaniu i piśmie z 22 października 2008r. Nawet uznając zarzuty skarżącej za całkowicie niesłuszne organ nie mógł ich zignorować i uznać za niebyłe. Miał obowiązek odnieść się do wszystkich podniesionych przez stronę aspektów sprawy, co wynika z art. 125, art. 210 § 4 i 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest czysto iluzoryczne, co także stanowi rażące naruszenie zasady przekonywania i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Dopuszczając się tych uchybień w ocenie strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprzeniewierzyło się art. 2 Konstytucji RP. W podobny sposób skarżąca oceniła w skardze postępowanie organu I instancji, który prowadził postępowanie z całkowitym lekceważeniem strony i prawa. Nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa), nie poczynił właściwych starań o zgromadzenie pełnego materiału dowodowego i nie rozpatrzył dość wnikliwie zebranego materiału (art. 187 § 1 ww. ustawy) oraz w sposób szczególnie rażący dopuścił się naruszenia art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Tymczasem organ I instancji wzywając stronę do uzupełnienia materiału dowodowego i wniosku zdawał się wręcz celowo czynić starania, aby jego wezwania były jak najbardziej niezrozumiałe i mylące dla strony. Przywoływał w podstawie prawnej przepisy w sposób niedokładny jak np. w postanowieniu z dnia [...] r. art. 37 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej i niektórych ustaw zamiast art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Strona skarżąca wskazała, iż organ I instancji nie wezwał jej do uzupełnienia wniosku o dokumenty, których brakiem uzasadnia wydanie decyzji negatywnej. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 121 § 2 Ordynacji organ podatkowy nie udzielił wnioskodawcy niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania tj. nie pouczył go o konieczności przedstawienia powyższych dokumentów. Organ nie dostrzegł wreszcie, że spółka we wniosku oraz w kolejnych pismach składała oświadczenia, że po dniu złożenia wniosku, w roku 2008 ma zamiar stworzyć miejsca pracy i zatrudnić minimum 10 osób spośród osób bezrobotnych zamieszkałych na terenie Gminy K. Podkreślono, iż zamierzenia te spółka realizowała, a w chwili obecnej planuje zatrudnienie w roku 2009 kolejnych 13 osób bezrobotnych, korzystając z programu przygotowania zawodowego i stażu. Jednocześnie planuje kolejną inwestycję polegającą na budowie hali produkcyjnej z częścią administracyjno - biurową oraz budowie budynku magazynowego, co było wiadome Burmistrzowi K. jako, że wydał decyzję z [...] r. oraz decyzję ją zmieniającą z [...] r. o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Podkreślono, iż spółka w pismach składanych w toku postępowania wykazała zarówno swój interes prawny w uzyskaniu ulgi jak i interes publiczny. Kwestie te pozostały jednak zupełnie pominięte przez organ podatkowy i w wyniku naruszeń zasad postępowania niewyjaśnione. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenie powołanych przepisów Sąd uznał, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Istotą przeprowadzonego w sprawie postępowania było rozpoznanie wniosku skarżącej spółki o udzielenie ulgi, efektem której byłoby zwolnienie jej od podatku od nieruchomości za okres: 01 kwietnia 2007r do 31 grudnia 2008r a uzasadnieniem – zatrudnienie nowych pracowników. Nie była w sprawie sporna okoliczność, że skarżąca wykazała zwiększenie zatrudnienia wg. stanu na listopad 2007r. Jednocześnie wniosek, który wszczął postępowanie administracyjne w sprawie pochodzi z grudnia 2007r. a dotyczy także okresu sprzed tej daty. W tym miejscu należy podnieść pierwszą okoliczność faktyczną, co do której rodzą się wątpliwości w sprawie, a która – będąc istotną - nie została jednoznacznie ustalona. Dotyczy to rzeczywistego momentu wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o treści żądania, jak wniosek z grudnia 2007r. Pismo strony w tym przedmiocie z 29.12.2007 zawiera bowiem zwrot " Zwracamy się z ponowną prośbą o zwolnienie z podatku od nieruchomości na okres od 01.04.2007 do dnia 31.12.2008. Gmina odmówiła nam zwolnienia twierdząc, że zwolnienie takie nie przysługuje." W ocenie Sądu, mimo, że zarzut taki nie został podniesiony przez skarżącą, organ powinien odnieść się do tej kwestii, ustalając jednoznacznie, czy w sprawie w zakresie przedmiotowej pomocy miały miejsce jakieś wcześniejsze działania organu lub strony (w szczególności wymiana pism), które mogłyby wskazywać, że skarżąca z wnioskiem o ulgę za okres 01.04.2007 – 31.12.2008r, wystąpiła wcześniej. Okoliczność, że organ subiektywnie uznał wniosek za nieuzasadniony i takiej informacji udzielił stronie, winna być starannie wyjaśniona przy wykazywaniu momentu, od którego datować należy wystąpienie skarżącej z wnioskiem o przedmiotową ulgę. Niezależnie od skutku powyższych ustaleń, które dokonane zostaną w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, dla oceny legalności zaskarżonego orzeczenia zasadna jest analiza przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie. Ustawowe regulacje zawarte są w Ordynacji podatkowej, art. 67a § 1i art. 67b. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych artykułów organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jednocześnie na podstawie art. 67b § 1 pkt 3 lit. g, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc publiczną na zatrudnienie. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 67b § 5 Ordynacji podatkowej Rada Ministrów wydała rozporządzenie z 24 sierpnia 2007r, w sprawie udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na zatrudnienie, w którym zawarte zostały szczegółowe warunki udzielania przedmiotowych ulg. To właśnie brak spełnienia warunków określonych w tym rozporządzeniu stał się podstawą wydania odmownej decyzji w sprawie. W ocenie organów obu instancji skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego na niego jako wnioskodawcę w § 7 oraz § 6 ust 3 pkt 1 i pkt 2 a nade wszystko nie spełnił warunku z § 8 ust.1. Ten ostatni przepis stanowi, że wniosek o udzielenie pomocy na tworzenie nowych miejsc pracy powinien zostać złożony przed zatrudnieniem osób, dla których tworzone są nowe miejsca pracy, z zastrzeżeniem § 9 ust 1 (który nie ma w sprawie zastosowania). Sąd podziela interpretację tego przepisu prezentowaną przez organy, że zwrot "powinien" w tym przypadku oznacza obowiązek spełnienia takiego warunku. Jest to uzasadnione w świetle celu realizowanego przez analizowane regulacje, w których chodzi o udzielenie pomocy dla realizacji zwiększenia zatrudnienia. W świetle powyższych uwag należało przeanalizować, czy zasadne jest stanowisko, że skarżąca tego warunku nie spełniła. Abstrahując od wyników ustalenia, kiedy rzeczywiście doszło do wystąpienia z wnioskiem o przedmiotową pomoc, przyjmując nawet, że nastąpiło to dopiero w grudniu 2007r, organy nie dokonały zupełnych ustaleń co do stanu faktycznego. Należy bowiem podkreślić, że wniosek Skarżącej dotyczył pomocy za długi okres, od kwietnia 2007 do końca 2008r. O ile zestawienie danych o wzroście zatrudnienia za 2007r przedstawione zostały na listopad 2007r a więc dotyczyło okresu sprzed złożenia wniosku, o tyle brak zupełnie w sprawie ustaleń co do roku 2008. Tymczasem skarżąca zarówno w samym wniosku, jak i piśmie z 22.10.2008r powoływała się na tę okoliczność tj zamiaru zwiększenia zatrudnienia w 2008r. Żaden z organów nie poczynił ustaleń na okoliczność, czy doszło do zwiększenia zatrudnienia za kolejny rok, a przecież rozstrzygnięcie odnosiło się do całego 2008 roku. Takie postępowanie ocenić należy jako przeprowadzone z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do ustalenia, ze skarżąca uchybiła także innym obowiązkom formalnym określonym we wskazanych wyżej przepisach rozporządzenia, Sąd stanął na stanowisku, że nie jest ono uzasadnione. Zdaniem organów skarżąca nie dołączyła do wniosku zestawienia kosztów kwalifikujących do objęcia pomocą na stworzenie nowych miejsc pracy, jak również oświadczenia o utrzymaniu nowo utworzonych miejsc pracy przez wskazany okres oraz o wkładzie własnym. Analiza akt administracyjnych uprawnia do wniosku, że skarżąca spółka nigdy nie została w sposób należyty wezwana do uzupełnienia takiego braku. Należy podzielić zarzuty skargi, że postępowanie organu pierwszej instancji było niejasne w intencjach, co do gromadzonych dokumentów, a pouczenia dla strony nie zbliżały do celu, jakim winien być prawidłowo rozstrzygnięty wniosek. Skarżąca była wzywana przez organ pierwszej instancji do wypełnienia określonych obowiązków dwoma pismami z 21.04.2008r oraz pismem z 12.05.2008r. Z punktu widzenia zbierania przez organ istotnych danych na potrzeby rozpoznania wniosku, wezwania te zostały sformułowane niezrozumiale, w żadnym przypadku nie konkretyzując wprost żądanych informacji. W pierwszym wezwano stronę do złożenia informacji "dotyczącej działalności gospodarczej przez wnioskodawcę, w celu ustalenia rodzaju pomocy publicznej w ramach której ma zostać zastosowana ulga.." W kolejnym piśmie wskazano ogólnie na potrzebę przedłożenia dodatkowych dowodów na istnienie przesłanek ustawowych dwóch art. 67a dwóch 67b § 1 Ordynacji podatkowej. Są to ogólnikowe stwierdzenia, z których trudno wywnioskować, o jaki zakres informacji chodzi. Ostatnie z pism jest wypełnieniem obowiązku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca udzieliła odpowiedzi, w jej ocenie pełnej, pismem z 12.05.2008r i 21.05.2008r. W żadnym z pism kierowanych do strony organ nie wymienił wprost informacji i danych, które potem ze wskazaniem na stosowne przepisy, stały się podstawą uznania, że strona nie spełniła wymagań dla danych formalnych wniosku. Takie działanie organu należy ocenić jako naruszające zasady ogólne postępowania tj. art. 122,121, 124 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że zasady ogólne postępowania podatkowego są normami prawnymi wiążącymi w tym postępowaniu. W świetle przedstawionej wyżej oceny Sąd stanął na stanowisku, że organy nie przeprowadziły w pełni postępowania i tym samym nie ustaliły stanu faktycznego w sprawie. Z tego tytułu wydane rozstrzygnięcia, jako nie oparte na pełnych ustaleniach faktycznych, należało uznać za przedwczesne. Organy orzekające w sprawie ulg są obowiązane ustalić jednoznacznie, czy zachodzą przesłanki ich spełnienia. Na tym etapie organ nie orzeka na podstawie uznania administracyjnego, co może uczynić dopiero po ustaleniu, że zaistniały przesłanki do udzielenia ulgi. Mając na uwadze potrzebę uzupełnienia postępowania według podniesionych wyżej wskazań, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz orzekł o kosztach zgodnie z art. 200 w.w. ustawy zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...]zł , jako sumę uiszczonego wpisu ([...]zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika ([...]zł).