I SA/Bd 442/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 03 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa G. sp. z o. o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa G. sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] oraz postanowienia organu pierwszej instancji wydanego w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego. Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji spornych kosztów badania. Wskazała, że analogicznych postępowań spółka prowadzi kilkanaście w skali Polski, co w przypadku wykonania kwestionowanych postanowień oznaczałoby znaczącą stratę finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 02 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji ostatecznych, to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżąca spółka poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, nie przedstawiła w skardze wystarczającego uzasadnienia na poparcie tego wniosku. Skarżąca wprawdzie podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji spornych kosztów badania oraz wskazała, że analogicznych postępowań prowadzi kilkanaście w skali Polski, co w przypadku wykonania kwestionowanych postanowień oznaczałoby znaczącą stratę finansową, jednak spółka nie przedstawiła konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania postanowienia tj. że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Z lakonicznego uzasadnienia nie wynika bowiem, jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jakie mają one odniesienie do wskazanej w postanowieniu kwoty. Strona nie podała, jakie są przychody spółki i koszty jej działalności (wysokość) oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego postanowienia. Skarżąca nie wskazała również, jaki jest stan majątkowy spółki np. czy posiada oszczędności, nieruchomości, wartościowe ruchomości (np. samochód). Zauważyć również należy, że na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Ponadto Sąd wskazuje, że rozpatrując przedmiotowy wniosek, miał na uwadze nie tylko jego treść, ale całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a., tj. także argumentację zawartą przez spółkę w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym zakresie zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 392/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe obligowało Sąd do uznania, że spółka nie wykazała, iż w stosunku do niej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.